Sad powszechny, II Ca 290/15

Sygn. akt II Ca 290/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 29 kwietnia 2015 r. Sąd Okręgowy w Kielcach II Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący: SSO Magdalena Bajor-Nadolska Sędziowie: SSO Elżbieta Ciesielska (spr.) SSO Barbara Dziewięcka Protokolant: starszy protokolant sądowy Beata Wodecka po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2015 r. w Kielcach na rozprawie sprawy z powództwa Gminy T. przeciwko (...) Spółce z o.o. w K. o naruszenie posiadania na skutek apelacji powoda od wyroku Sądu Rejonowego w Busku - Zdroju z dnia 5 grudnia 2014 r. sygn. I C 741/13 oddala apelację i zasądza od Gminy T. na rzecz (...) Spółki z o.o. w K. kwotę 78 (siedemdziesiąt osiem) złotych tytułem kosztów postępowania apelacyjnego. II Ca 290/115 UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 5 grudnia 2014r. Sąd Rejonowy w Busku-Zdroju oddali powództwo Gminy T. wywiedzione 20 grudnia 2013r. o ochronę naruszonego posiadania , w którym powódka domagała się nakazania pozwanej (...) aby zaniechała naruszania posiadania przejazdu po drodze położonej na działce nr (...) będącej własnością powodowej Gminy i użytkowanej jako droga i nakazania w związku z tym usunięcia ogrodzenia przegradzającego przedmiotową drogę i zakazania dalszego naruszania użytkowania drogi, oraz usunięcia odpadów, które zostały wywiezione i rozplantowane po tych nieruchomościach . Powyższe rozstrzygnięcie Sąd Rejonowy poprzedził ustaleniem , iż działki położone w D. gmina T. oznaczone numerami (...) stanowiące własność Gminy T. położone są pomiędzy działkami pozwanej oznaczonymi numerami (...) . Od kilku lat wszystkie wyżej wymienione działki użytkuje pozwana przy braku sprzeciwu ze strony powódki. Pozwana nawiozła i rozplantowała na tych działkach ziemię z rekultywacji , a ostatnio uczyniła to latach 2011 -2012. Działki te nie są w sposób widoczny na gruncie rozdzielone. Stanowią jedną całość, porośniętą trawą , krzewami i lasem. Z poczynionych ustaleń nie wynika aby działki oznaczone numerami (...) użytkowane były jako droga. Na gruncie brak jest widocznych jakichkolwiek śladów przejazdu, w tym utwardzenia. Czyniąc te ustalenia Sąd oparł się na całym zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym , w tym spostrzeżeniach dokonanych w toku oględzin działek (...) , utrwalonych w protokole i sporządzonej dokumentacji fotograficznej , który to materiał podał analizie i ocenie , czemu dał wyraz w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku( k.145-6). W świetle tych ustaleń , Sąd Rejonowy przywołując uregulowanie zawarte w przepisie art. 344k .c. wskazał , że skuteczność roszczenia o ochronę posiadania zależy od tego czy nastąpiło naruszenie , czy pozbawienie posiadania, i ma na celu bądź to przywrócenie stanu poprzedniego , bądź to zaniechanie dalszych naruszeń. Nie jest ono zależne od zgodności chronionego posiadania ze stanem prawnym, chyba , ze prawomocne orzeczenie sądu lub innego powołanego do rozpoznania sprawy tego rodzaju organu państwowego stwierdziło, że stan posiadania powstały na skutek naruszenia jest zgodny z prawem. Przywołując przepis art. 478 k.p.c. Sąd Rejonowy zaznaczył, także iż w sprawie o naruszenie posiadania sąd bada jedynie ostatni stan posiadania i fakt jego naruszenia, nie oceniając samego prawa ani dobrej wiary pozwanego. Podkreślił przy tym , iż pod pojęciem ostatni stan posiadania należy rozumieć stan istniejący w chwili naruszenia . Ostatecznie mając na uwadze poczynione ustalenia faktyczne oraz przywołane unormowania prawne Sad Rejonowy stwierdził, że pozwana spółka (...) nie naruszyła posiadania powódki wskazanego w pozwie i powództwo jako niezasadne oddalił. Apelację od wyroku wywiodła powódka Gmina T. , zaskarżając go w całości i zarzucając mu: sprzeczność istotnych ustaleń faktycznych sądu z zebranym w sprawę materiale dowodowym polegająca na: - ustaleniu, iż powódka nie była posiadaczem przedmiotowych nieruchomości w chwili naruszeni - ustaleniu , że pozwana nie dopuściła się naruszenia posiadania gruntów oznaczonych numerami (...) położonych w miejscowości D. , gmina T. , podczas gdy materiał dowodowy zgromadzony w sprawie pozwala na dokonanie ustaleń, iż takie zdarzenie miało miejsce. W uzasadnieniu apelacji powódka podniosła , iż posiadanie jest stanem faktycznym polegającym na faktycznym władztwie, przez które rozumie się samą możność władania rzeczą , zatem w jej ocenie efektywne, w sensie gospodarczym korzystanie z rzeczy nie jest konieczną przesłanką posiadania. Prezentując taki pogląd stwierdziła, że wystarczy zatem aby rzeczywiste korzystanie z rzeczy leżało jedynie w granicach możliwości powoda nie jest natomiast konieczne faktyczne wykonywanie przez niego tego władztwa. Nadto okolicznością potwierdzającą stan naruszenia posiadania w ocenie powódki miało być bezprawne zamontowanie ogrodzenia uniemożliwiające powódce użytkowanie drogi . Wskazując na tę okoliczność skarżąca podniosła także , iż późniejsze działania pozwanej polegające na usunięciu skutków naruszenia nie mają znaczenia i nie powinny być brane pod uwagę przy wydawaniu wyroku. Podnosząc powyższe zarzuty apelująca domagała się zmiany zaskarżonego wyroku przez uwzględnienie żądania pozwu ewentualnie na podstawie art. 386 par. 4 k.p.c. wnosiła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Busku Zdroju do ponownego rozpoznania. Nadto skarżąca wnosił o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. SĄD OKRĘGOWY ZWAŻYŁ CO NASTĘPUJE: Apelacja jest niezasadna i jako taka nie zasługuje na uwzględnienie. Wywody apelacji sprowadzają się przede wszystkim do kwestionowania przeprowadzonej przez Sąd I instancji oceny dowodów i stanowią polemikę z ustaleniami Sądu Rejonowego zarzucając im sprzeczność z treścią zebranego materiału dowodowego. Sąd Okręgowy nie zgodził się z tymi zarzutami. Sprzeczność bowiem pomiędzy zebranym materiałem dowodowym a ustaleniami poczynionymi na jego podstawie zachodzi wówczas, gdy powstaje dysharmonia pomiędzy zaoferowanymi przez strony dowodami , a konkluzją do jakiej dochodzi Sąd, a więc gdy z dowodów wynika co innego niż zostało przyjęte, gdy pewne dowody nie zostały przy ocenie całokształtu okoliczność sprawy uwzględnione, gdy ustalenia Sądu nie są w ogóle lub dostatecznie potwierdzone albo gdy pewne fakty bezpodstawnie uznane zostały za nieudowodnione. Tymczasem Sąd I instancji w ocenie Sądu Okręgowego dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia zgłoszonego w sprawie powództwa , a przeprowadzona przez niego ocena dowodów nie wykracza poza granice zakreślone przepisem art. 233par. 1 k.p.c. Sąd Rejonowy omówił wyniki postępowania dowodowego i uzasadnił swoją ocenę dowodów. Jego stanowisko oparte na ustaleniach faktycznych , które Sąd II instancji w pełni aprobuje jest poprawne, przekonywujące i pozostaje w zgodzie z przepisami prawa normującymi ochronę posiadania. Przypomnieć bowiem należy, na co słusznie zwracał uwagę Sąd Rejonowy w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku , iż roszczenie, którego ochrony w przedmiotowym postępowaniu domagała się powódka dotyczyło posiadania przejazdu. Zatem w tej sprawie badaniu podlegało tylko posiadanie przejazdu , a nie każde władztwo faktyczne . Skarga posesoryjna bowiem jest przeznaczona nie do ochrony przed samym jako takim zakłóceniem, lecz do ochrony rzeczywistego posiadania. W przypadku przedmiotowej sprawy miała służyć ochronie rzeczywistego posiadania przejazdu i zgodnie z art. 344 par. 2 k.c. mogła być skutecznie dochodzona w ciągu roku od naruszenia chronionego posiadania. Nie trafny zatem jest zarzut, iż Sąd Rejonowy wobec nie stwierdzenia w obrębie działek (...) jak i przedzielających je w terenie działek r (...) jakichkolwiek śladów świadczących o istnieniu tam na przestrzeni ostatnich kilku lat drogi przejazdowej , oraz nie wykazania innymi dowodami przez powódkę , iż droga taka rzeczywiście tam istniała i była przez kogokolwiek wykorzystywana w chwili naruszenia , za którą należałoby w kontekście wywodów powódki przyjąć moment postawienia ogrodzenia , wadliwie ustalił , iż nie miało miejsce naruszenie posiadania wskazywanego w pozwie, w sytuacji gdy w jego ocenie prawidłowo przez posiadanie należy rozumieć samą możność władania rzeczą. Jak bowiem wynika z przywołanych przepisów oraz ugruntowanego orzecznictwa ochrona posesoryjna wbrew stanowisku skarżącego prezentowanemu w apelacji nie jest przewidziana dla ochrony potencjalnych „ możliwości rzeczywistego korzystania z rzeczy” ale dla ochrony faktycznie wykonywanego posiadania. W świetle powyższych rozważań stwierdzić należało, iż skoro powódka nie wykazała, że pozwana Spółka dopuściła się naruszenia przejazdu rzeczywiście istniejącego i faktycznie wykorzystywanego w chwili grodzenia działek, to Sąd Rejonowy , prawidłowo oddalił powództwo oparte na podstawie art. 344 k.c. Reasumując powyższe rozważania Sąd Okręgowy nie znalazł podstaw do uwzględnienia apelacji i jako bezzasadną oddalił ją w całości w oparciu o przepisy art. 385 k.p.c. O kosztach postępowania apelacyjnego Sąd orzekł na podstawie art. 391 par. 1 k.p.c. w zw. art. 98par. 1 i 3 k.p.c. w zw. z par. 13 ust. 1 pkt. 1 i par. 8 pkt. 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu . / SSO. E. Ciesielska/ /SSO. M. Bajor –Nadolska/ /SSO. B. Dziewięcka/