Sad powszechny, I ACz 594/15

Sygn. akt I ACz 594/15 POSTANOWIENIE Dnia 25 czerwca 2015 roku Sąd Apelacyjny w Katowicach w Wydziale I Cywilnym w składzie następującym: Przewodniczący SSA Piotr Wójtowicz (spr.) Sędziowie: SA Lucyna Świderska-Pilis SA Joanna Kurpierz po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2015 r. w Katowicach na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa S. P. przeciwko Szpitalowi (...) w B. o zapłatę na skutek zażalenia powódki na postanowienie Sądu Okręgowego w Bielsku-Białej z dnia 4 grudnia 2014 r., sygn. akt I C 226/14, p o s t a n a w i a : 1) zmienić zaskarżone postanowienie w punkcie 1. w ten sposób, że oddalić podniesiony przez pozwany Szpital zarzut powagi rzeczy osądzonej w odniesieniu do żądania renty z tytułu utraconych zarobków; 2) w pozostałej części zażalenie oddalić; 3) rozstrzygnięcie o kosztach postępowania zażaleniowego pozostawić orzeczeniu końcowemu. UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy na podstawie art. 199§2 k.p.c. odrzucił pozew w części obejmującej roszczenie o zapłatę 71305,23 zł z żądanych z tytułu utraconych od maja 2011 r. do kwietnia 2014 r. zarobków 74733,16 zł, a także w części obejmującej roszczenie o zapłatę dalszych 10600,63 zł z żądanych z tytułu zwiększonych kosztów utrzymania w okresie od 2 października 2013 r. do 30 kwietnia 2014 r. 16176,09 zł z tym uzasadnieniem, że o szeroko rozumianych roszczeniach rentowych powódki za okres do 13 marca 2014 r. rozstrzygnął już prawomocnie w sprawie o sygnaturze II Ca 746/14 Sąd Okręgowy w Bielsku-Białej, stwarzając tym samym w tym zakresie (obejmującym żądanie skapitalizowanej renty naliczonej do tego dnia) powagę rzeczy osądzonej. W zażaleniu na opisane wyżej postanowienie powódka zarzuciła obrazę art. 199§2 k.p.c. w związku z art. 366 k.p.c. i w oparciu o ten zarzut wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, z rozstrzygnięciem o kosztach postępowania zażaleniowego w orzeczeniu końcowym. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: W pierwszym rzędzie odnieść się przyjdzie do wniosku zażaleniowego, który w kształcie mu nadanym nie nadaje się do uwzględnienia. W postępowaniu zażaleniowym wszak stosuje się na podstawie art. 397§2 k.p.c. odpowiednio przepisy o postępowaniu apelacyjnym, spośród których treścią swą wnioskowi odpowiada art. 386§4 k.p.c. , zezwala on jednak na uchylenie orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania jedynie w przypadku, gdy nie została w sprawie rozpoznana jej istota lub gdy dla wydania orzeczenia niezbędne jest przeprowadzenie w całości postępowania dowodowego, w sprawie niniejszej tymczasem żadna z tych przesłanek nie zaistniała. Skarżącej zapewne chodziło o uchylenie wyroku w celu merytorycznego rozpoznania całości zgłoszonego żądania (czyli o swoistą zmianę postanowienia przez jego uchylenie), takie rozstrzygnięcie możliwe jest jednak tylko w przypadku wydania orzeczenia z urzędu, a skarżone postanowienie wydane zostało nie z urzędu, a w uwzględnieniu podniesionego przez pozwany Szpital zarzutu powagi rzeczy osądzonej; w takim przypadku pożądane przez powódkę w instancji odwoławczej orzeczenie przybrać mogłoby jedynie postać zmiany zaskarżonego postanowienia przez oddalenie zarzutu powagi rzeczy osądzonej ( art. 222 k.p.c. ). Tak rozumiane zażalenie na uwzględnienie zasługuje tylko częściowo. Rację, co do zasady, ma Sąd Okręgowy, gdy wywodzi, że powaga rzeczy osądzonej w rozumieniu art. 366 k.p.c. w przypadku żądania renty wyrównawczej obejmuje cały okres toczącego się uprzednio postępowania sądowego, aż do jego prawomocnego zakończenia. Z tego punktu widzenia obojętne jest, jak długo toczyło się postępowanie w drugiej instancji, a także to, czy sąd drugiej instancji prowadził własne postępowanie dowodowe, czy też oparł się wyłącznie na materiale zgromadzonym w postępowaniu pierwszo instancyjnym. Istotne jest to, że apelacja powódki od wyroku Sądu Rejonowego w B. z dnia 2 października 2013 r., oddalającego częściowo jej powództwo o podwyższenie przyznanej jej uprzednio renty wyrównawczej, została oddalona, co oznacza, że do dnia 13 marca 2014 r. (data wyroku w drugiej instancji) orzekający w tej sprawie jako odwoławczy Sąd Okręgowy w Bielsku-Białej nie znalazł podstaw do przyznania powódce renty wyższej, ta bowiem nie wykazała wówczas, że potrzeby jej uzasadniają świadczenia wyższe. Została w ten sposób stworzona powaga rzeczy osądzonej, która każe odrzucić na podstawie art. 199§1 pkt 2 k.p.c. pozew obejmujący żądania za okres objęty tą powagą, niezależnie od tego, czy przybrałyby one postać powództwa o podwyższenie renty, czy powództwa o jednorazową zapłatę skapitalizowanej sumy rent wedle powódki jej należnych, a nie wypłaconych. Odmiennie ocenić przyjdzie żądanie renty z tytułu utraconych dochodów, i to też niezależnie od formy jej dochodzenia. Uszło uwagi Sądu Okręgowego, że żądanie to nie było przedmiotem rozpoznania w żadne z dotychczas toczących się między stronami spraw, nie mogło zatem w świetle art. 366 k.p.c. zostać objęte powagą rzeczy osądzonej. Z tej przyczyny nie było podstaw z art. 199§1 pkt 2 k.p.c. do w tym zakresie odrzucenia pozwu, a zmierzający do tego zarzut pozwanego winien był zostać na podstawie art. 222 k.p.c. oddalony. Z powyższych względów na podstawie art. 397§2 k.p.c. w związku z art. 386§1 k.p.c. i art. 385 k.p.c. oraz na podstawie art. 108§1 k.p.c. Sąd Apelacyjny orzekł jak w sentencji.