Sad powszechny, VII K 517/14

Sygn. akt VII K 517/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 12 czerwca 2015r. Sąd Rejonowy w Siedlcach VII Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSR Magdalena Banasiuk Protokolant: st. sekr. sąd. Agnieszka Kuc w obecności Prokuratora – J. W. po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 czerwca 2015r. w S. sprawy M. P. z domu P. , córki M. i W. z domu C. urodzonej (...) w O. , oskarżonej o to, że: w okresie od 17 do 31 stycznia 2014 roku w bliżej nieokreślonym miejscu ze skutkiem mającym miejsce w S. , działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru w celu osiągnięcia korzyści majątkowej i uzyskania gwarancji płatności, doprowadziła do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci pieniędzy w kwocie łącznej 29331,81 złotych firmę (...) . z o. o z/s we W. ul. (...) w ten sposób, że prowadząc działalność gospodarczą pod nazwą (...) Usługi (...) z/s W. ul. (...) , w celu wyłudzenia usługi naprawy ciągnika siodłowego marki V. (...) o nr rej. (...) na terenie Francji zainicjowała elektronicznie wykonanie trzech przelewów w kwotach : - 5290,23 złotych w dniu 17 stycznia 2014 roku, - 19032,43 złotych w dniu 28 stycznia 2014 roku, - 5009,06 złotych w dniu 31 stycznia 2014 roku, na rachunek bankowy firmy (...) S.A z/s we W. o nr (...) 0000 0000 2006 (...) sporządzając potwierdzenia przelewu, a następnie anulowała wykonywanie operacji i tak przygotowane potwierdzenia przelewu jako autentyczne przesłała poprzez pocztę elektroniczną pracownikom (...) Sp. z o. o. z/s w S. ul. (...) wprowadzając ich w błąd co do faktu dokonania płatności co skutkowało poświadczeniem przez firmę (...) Sp. z o. o. z /s w S. wypłacalności klienta i wykonaniem przez francuski serwis (...) z/s 25 C. D. M. D. R. (...) S. Vit usługi naprawy pojazdu, mimo braku uregulowania przez M. P. zobowiązań finansowych wobec firmy (...) . z o. o tj. o czyn z art. 286 § 1 kk w zw. z art. 12 kk ORZEKA: I. oskarżoną M. P. uznaje za winną dokonania zarzucanego jej czynu wyczerpującego dyspozycję art. 286 § 1 kk w zw. z art. 12 kk i za to na podstawie art. 286 § 1 kk wymierza oskarżonej karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności, II. na podstawie art. 69 § 1 i § 2 kk i art. 70 § 1 pkt 1 kk wykonanie orzeczonej wobec oskarżonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesza na okres próby wynoszący 4 (cztery) lata; III. na podstawie art. 33 § 2 kk wymierza oskarżonej karę grzywny w wysokości 100 (stu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 (dziesięciu) złotych; IV. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. P. S. kwotę 708,48 (siedemset osiem 48/100 ) złotych w tym 132,48 (sto trzydzieści dwa 48/100) złotych podatku VAT za obronę oskarżonej sprawowanej z urzędu przez tegoż adwokata; V. zasądza od oskarżonej na rzecz Skarbu Państwa tytułem kosztów sądowych kwotę 177,45 (sto siedemdziesiąt siedem 45/100) złotych, zwalniając oskarżoną od obowiązku uiszczenia opłaty. Sygn.akt VII K 517/14 UZASADNIENIE Na podstawie zebranego i ujawnionego w toku rozprawy głównej materiału dowodowego, Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Oskarżona M. P. prowadzi działalność gospodarczą pod nazwą (...) Usługi (...) z/s W. ul. (...) . W dniu 17 stycznia 2014 r. zadzwoniła ona do firmy (...) w S. w celu uzyskania gwarancji płatności za naprawę jej ciągnika siodłowego marki V. (...) o nr rej. (...) , który popsuł się na terenie Francji. Uzyskała informację, iż aby uzyskać gwarancję płatności musi wykonać przelew pieniędzy na konto V. (...) , a po przesłaniu potwierdzenia przelewu drogą mailową na adres firmy zostanie jej udzielona gwarancja płatności. Z uwagi na fakt, iż uszkodzeniu uległ silnik ciągnika siodłowego, do wykonania naprawy oprócz zaliczki na naprawę potrzebne były kolejne pieniądze. I tak zainicjowała ona elektronicznie wykonanie trzech przelewów w kwotach: 5290,23 złotych w dniu 17 stycznia 2014 roku, 19032,43 złotych w dniu 28 stycznia 2014 roku i 5009,06 złotych w dniu 31 stycznia 2014 roku na rachunek bankowy firmy (...) S.A z/s we W. o nr (...) 0000 0000 2006 (...) sporządzając potwierdzenia przelewu i przesyłając je na podany adres mailowy. Następnie oskarżona anulowała wykonywanie operacji i tak przygotowane potwierdzenia przelewu jako autentyczne przesłała poprzez pocztę elektroniczną pracownikom (...) Sp. z o. o. z/s w S. ul. (...) wprowadzając ich w błąd co do faktu dokonania płatności, co skutkowało poświadczeniem przez firmę (...) Sp. z o. o. z /s w S. wypłacalności klienta i wykonaniem przez francuski serwis (...) z/s 25 C. D. M. D. R. (...) S. Vit usługi naprawy pojazdu, mimo braku uregulowania przez M. P. zobowiązań finansowych wobec firmy (...) Sp. z o.o. , czym doprowadziła do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci pieniędzy w kwocie łącznej 29331,81 złotych firmę (...) . z o. o z/s we W. . Oskarżona była dotychczas karana w 2014 r. z art.286 § 1 kk w zw. z art.12 kk . Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie: wyjaśnień oskarżonej (k.287v, 72-73), zeznań świadka M. M. (k.309v, 1-5, 81-82), wydruków (k.9-24, 75-80, 84-89, 91), wizerunku (k.30), danych o karalności (k.49, 305-306), umowy (k.92-98),zaświadczenia (k.99,100), kserokopii dowodu osobistego (k.101-104). Oskarżona M. P. zarówno w toku postępowania przygotowawczego, jak i rozprawy głównej nie przyznała się do popełnienia zarzucanego jej czynu i wyjaśniła, iż nie miała zamiaru oszukać V. , jedynie chciała uregulować całą należność później, jak samochód zostanie naprawiony. Jak podała od razu nie przelała pieniędzy, bo ich nie miała. Wyjaśniła, iż nie informowała v. , że nie zapłaciła pieniędzy i że przelewy są nieprawdziwe. Jak podała dzwonili do niej, gdy się zorientowali, że pieniądze nie doszły. Dodała, iż była to głupota z jej strony. Wyjaśnienia oskarżonej nie przyznającej się do winy Sąd uznał za nieprawdziwe, bowiem pozostają w rzeczności ze zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. W pozostałym zakresie zasługują na wiarę, bowiem korespondują z. zeznaniami M. M. oraz dokumentami w postaci maili i potwierdzenia dokonania przelewów. Świadek M. M. zeznał, w dniu 17 stycznia 2014 r. zadzwoniła oskarżona do firmy (...) w S. w celu uzyskania gwarancji płatności za naprawę jej ciągnika siodłowego marki V. (...) o nr rej. (...) , który popsuł się na terenie Francji. Uzyskała informację, iż aby uzyskać gwarancję płatności musi wykonać przelew pieniędzy na konto V. (...) , a po przesłaniu potwierdzenia przelewu drogą mailową na adres firmy zostanie jej udzielona gwarancja płatności. Z uwagi na fakt, iż uszkodzeniu uległ silnik ciągnika siodłowego, do wykonania naprawy oprócz zaliczki na naprawę potrzebne były kolejne pieniądze. I tak zainicjowała ona elektronicznie wykonanie trzech przelewów w kwotach: 5290,23 złotych w dniu 17 stycznia 2014 roku, 19032,43 złotych w dniu 28 stycznia 2014 roku i 5009,06 złotych w dniu 31 stycznia 2014 roku na rachunek bankowy firmy (...) S.A z/s we W. o nr (...) 0000 0000 2006 (...) sporządzając potwierdzenia przelewu i przesyłając je na podany adres mailowy. Następnie oskarżona anulowała wykonywanie operacji i tak przygotowane potwierdzenia przelewu jako autentyczne przesłała poprzez pocztę elektroniczną pracownikom (...) Sp. z o. o. z/s w S. ul. (...) wprowadzając ich w błąd co do faktu dokonania płatności co skutkowało poświadczeniem przez firmę (...) Sp. z o. o. z /s w S. wypłacalności klienta i wykonaniem przez francuski serwis (...) z/s 25 C. D. M. D. R. (...) S. Vit usługi naprawy pojazdu, mimo braku uregulowania przez M. P. zobowiązań finansowych wobec firmy (...) Sp. z o.o. czym doprowadziła do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci pieniędzy w kwocie łącznej 29331,81 złotych firmę (...) . z o. o z/s we W. . Jak zeznał na dzień 18 lutego 2014 r. Oskarżona dokonała całości zapłaty z faktur pro forma. Faktury pro forma były wysyłane w kwotach netto. Gdy przyszła finalna faktura z Francji pracownik stwierdził, iż przyszło obciążenie wraz z podatkiem Vat, gdyż wartość części do naprawy przekraczała 50 % wartości całej naprawy. Kwota 4.937,31 zł to właśnie Vat, który nie został przez oskarżoną uiszczony. Zeznania powyższe Sąd obdarzył wiarą. Zostały one potwierdzone dokumentami znajdującymi się w aktach sprawy. Analizując zebrany w sprawie materiał dowodowy Sąd uznał, iż oskarżona dopuściła się zarzuconego jej czynu, a jej wina nie budzi wątpliwości. Swoim zachowaniem M. P. wypełniła dyspozycję art.286 § 1 kk w zw. z art.12 kk , bowiem przesyłając mailem potwierdzenia dokonania przelewów i anulując następnie przelewy doprowadziła pokrzywdzonego do niekorzystnego rozporządzenia ich mieniem i jednocześnie miała świadomość, iż gdyby nie wprowadziła w błąd pokrzywdzonego co do faktu dokonania przelewu, nie uzyskałaby gwarancji V. na naprawę pojazdu za granicą. Ponadto działała z góry powziętym zamiarem, bowiem miała świadomość, iż nie posiada środków finansowych na pokrycie faktur pro forma. Nie mając wątpliwości co do winy oskarżonej, Sąd wymierzył oskarżonej na podstawie art.286 § 1 kk i art.33 § 2 kk karę 1 roku pozbawienia wolności oraz grzywnę w wysokości 100 stawek dziennych przyjmując, iż jedna stawka dzienna jest równa 10 zł. Wymierzając w/w karę Sąd miał na względzie przede wszystkim fakt, iż oskarżona była dotychczas karana i to za takie samo przestępstwo. Wymierzając karę grzywny, Sąd wziął pod uwagę fakt posiadania samochodu S. (...) oraz, iż na utrzymaniu ma 2 dzieci i uznał, że orzeczona grzywna mieści się w jej możliwościach finansowych, bowiem oskarżona dalej prowadzi firmę. Jednocześnie Sąd uznał, iż istnieją przesłanki do warunkowego zawieszenia wykonania kary na okres 4 lat. Orzeczenie bezwzględnej kary pozbawienia wolności zdaniem Sądu byłoby karą zbyt surową i dolegliwą, biorąc pod uwagę, iż oskarżona uiściła należność. Reasumując, Sąd doszedł do przekonania, że tak wymierzona kara spełni swe cele w zakresie prewencji ogólnej jak i szczególnej. Mając powyższe na względzie Sąd orzekł jak w wyroku, o kosztach rozstrzygając na podstawie art. 627 kpk i art.624 § 1 kpk i § 14 ust.2 pkt 1 i § 16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu z dnia 28 września 2002 r. (Dy.U. Nr 163, poz.1348). Sąd zwolnił oskarżoną od obowiązku uiszczenia opłaty, bowiem wobec orzeczenia grzywny uiszczenie ich stanowiłby dla niej i jej rodziny zbyt duże obciążenie finansowe, zasądzając tytułem kosztów sądowych kwotę 177,45 zł.