Sygn. akt VI A Ca 964/11 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 29 stycznia 2013 r. Sąd Apelacyjny w Warszawie VI Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący - Sędzia SA– Krystyna Karolus-Franczyk Sędzia SA – Regina Owczarek-Jędrasik (spr.) Sędzia SA – Anna Orłowska Protokolant: sekr. sądowy Katarzyna Kędzierska po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2013 r. w Warszawie na rozprawie sprawy z powództwa K. P. przeciwko Gminie O. o odszkodowanie na skutek apelacji pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego Warszawa – Praga w Warszawie z dnia 4 marca 2011 r., sygn. akt III C 77/09 1. prostuje oznaczenie strony pozwanej w zaskarżonym wyroku wpisując w odpowiednim przypadku „Gmina O. ” zamiast „Miasto i Gmina O. ”; 2. zmienia zaskarżony wyrok w punkcie pierwszym („I” ) w ten sposób, że:
- a)zamiast kwoty 130.000 (sto trzydzieści tysięcy) złotych zasądza od Gminy O. na rzecz K. P. kwotę 46. 000 (czterdzieści sześć tysięcy) złotych;
- b)oddala powództwo co do kwoty 84.000 (osiemdziesiąt cztery tysiące) złotych wraz z odsetkami oraz co do odsetek od kwoty 46.000 (czterdzieści sześć tysięcy) złotych oraz oddala wniosek powódki co do kwoty 1.500 (jeden tysiąc pięćset) złotych z tytułu kosztów procesu; 3. zasądza od K. P. na rzecz Gminy O. kwotę 8.499 (osiem tysięcy czterysta dziewięćdziesiąt dziewięć) złotych tytułem zwrotu kosztów procesu za drugą instancję. Sygn. akt VIA Ca 964 / 11 UZASADNIENIE Powód B. P. wytoczył 16 stycznia 2009 r. powództwo, w którym domagał się zasądzenia od Prezydenta Miasta O. odszkodowania -z tytułu niemożności otrzymania aktu notarialnego- w wysokości 750.000 zł z odsetkami od 15 maja 1974r. do dnia zapłaty oraz kosztami procesu. Na wniosek powoda o toczącym się postępowaniu zawiadomiono K. P. , która w piśmie datowanym 22 września 2009 r. przystąpiła do sprawy w charakterze powoda / wniosek B. P. - k. 36, postanowienie Sądu z dnia 16 września 2009r. – k. 41 oraz pismo K. P. z dnia 22 września 2009r.- k. 42-44 /. Postanowieniem z dnia 16 czerwca 2010r. B. P. został zwolniony od udziału w sprawie / k. 128 /. W piśmie procesowym z dnia 19 marca 2010r. sprostowano oznaczenie strony pozwanej na „Miasto O. ”. Na rozprawie 2 września 2010r. / k. 144/ zostało sprostowane nazwisko powódki na „ P. ” zamiast „ P. ”. Powódka wniosła w piśmie z dnia 22 września 2009r. o zasądzenie na jej rzecz od strony pozwanej kwoty 365.000 zł wraz z odsetkami od 16 sierpnia 1974r. oraz kosztami procesu. Na rozprawie 22 lutego 2011r. powódka ograniczyła powództwo do kwoty 130.000 zł z odsetkami od 23 czerwca 2005r. oraz kosztami procesu / k. 173/. Gmina O. uznała powództwo co do kwoty 46.000 zł i wniosła o oddalenie powództwa w pozostałej części. Wyrokiem z dnia 4 marca 2011r. , sygn. akt III C 77 / 09 Sąd Okręgowy Warszawa- Praga w Warszawie zasądził od Miasta i Gminy O. na rzecz K. P. kwotę 130.000 zł z odsetkami ustawowymi od 16 stycznia 2009r. do dnia zapłaty oraz kwotę 1.500 zł tytułem zwrotu kosztów procesu / punkt I sentencji/ , oddalił powództwo w pozostałej części / punkt II sentencji/, nakazał ściągnąć na rzecz Skarbu Państwa Sądu Okręgowego Warszawa Praga od Miasta i Gminy O. kwotę 5.000 zł tytułem części opłaty sądowej od zasądzonego roszczenia / punkt III sentencji/, nakazał ściągnąć od K. P. na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego Warszawa – Praga z zasądzonego roszczenia kwotę 4.914 zł tytułem zwrotu wydatków / punkt IV sentencji/ , nadał wyrokowi w punkcie I rygor natychmiastowej wykonalności co do kwoty 46.000 zł / punkt V sentencji / , zniósł wzajemnie między stronami pozostałe koszty procesu / punkt VI sentencji/ oraz przejął na rachunek Skarbu Państwa koszty opłaty sądowej w pozostałej części / punkt VII sentencji / . Za podstawę rozstrzygnięcia Sąd Okręgowy przyjął następujące ustalenia. Skarb Państwa nabył na zasadzie spadkobrania własność nieruchomości zabudowanej położonej w O. przy ul (...) , co stwierdzono postanowieniem Sądu Powiatowego w Otwocku z dnia 31 grudnia 1970r. sygn. akt Ns 383 /70. Pismem z dnia 29 maja 1974r. K. P. wystąpiła do Urzędu Miejskiego w O. z wnioskiem o sprzedaż jej lokalu położonego w budynku przy ul (...) ( (...) ). Decyzją nr 20 z dnia 15 sierpnia 1974r. Naczelnik Miasta O. postanowił uwzględnić wyżej wskazany wniosek i odstąpić na rzecz K. P. zamieszkałej w O. przy ul (...) lokal mieszkalny o powierzchni 26,20 m 2 . W §2 decyzji ustalono zasady zapłaty ceny obliczonej na kwotę 28.624 zł. Według postanowienia § 3 decyzja stanowi podstawę do zawarcia umowy w formie aktu notarialnego. Powódka wpłaciła do kasy Urzędu Miasta w O. kwotę 8.587,20 zł , a następnie w roku 1975 – kwotę 20.036,80 zł. Nie doszło do zawarcia umowy sprzedaży lokalu w formie aktu notarialnego. Nieruchomość stanowi obecnie własność Gminy O. na podstawie decyzji komunalizacyjnej nr (...) z dnia 1 kwietnia 1994r. Decyzją z dnia 23 czerwca 2005r. w sprawie nr (...) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. stwierdziło nieważność decyzji administracyjnej Naczelnika Miasta O. nr 20 z dnia 15 sierpnia 1974r. z powodu rażącego naruszenia prawa- art.12 ustawy z dnia 14 lipca 1961r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach (Dz. U. nr 22 poz.159 ze zm.) oraz § 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 maja 1970 r. w sprawie sprzedaży przez Państwo budynków z równoczesnym oddawaniem działek w użytkowanie wieczyste (Dz. U. nr 13 , poz. 117) i §1,2 i 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 18 maja 1970 r. w sprawie trybu oddawania w użytkowanie wieczyste terenów państwowych i sprzedaży położonych na nich budynków (Dz. U. nr 13, poz. 120 ), stanowiących podstawę jej wydania. Wnioskiem z dnia 12 czerwca 2008r. K. P. wystąpiła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. o przyznanie odszkodowania za szkodę poniesioną w związku z wydaniem decyzji nr 20 z rażącym naruszeniem prawa. Decyzją z dnia 25 sierpnia 2008r. w sprawie (...) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. odmówiło na podstawie art. 160 § 1 k.p.a. przyznania odszkodowania. Na podstawie opinii biegłego Sąd I instancji ustalił, że wartość rynkowa nieruchomości – lokalu mieszkalnego wraz z udziałem w gruncie o powierzchni 656 m 2 wynosi 130.000 zł. W tak ustalonym stanie faktycznym Sąd Okręgowy wskazał, że Miasto i Gmina O. ponosi odpowiedzialność na podstawie art. 417 k.c. za szkodę wyrządzoną przez jego funkcjonariusza , który wydał nieważną decyzję oraz , że wartością szkody w rozumieniu art. 361 k.c. jest wartość lokalu i wartość gruntu przynależnego do tego lokalu. Wyrok z dnia 4 marca 2011r. został zaskarżony przez pozwaną Gminę O. w części – co do punktu I , to jest co do kwoty głównej przekraczającej kwotę 46.000 zł , co do odsetek od kwoty 130.000 zł oraz co do kwoty 1.500 zł zasądzonej tytułem zwrotu kosztów procesu. Apelacja wnosi o zmianę zaskarżonego wyroku w punkcie I i oddalenie powództwa co do kwoty przekraczającej kwotę 46.000 zł oraz oddalenie powództwa w zakresie odsetek ustawowych i zwrotu kosztów procesu, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od powódki kosztów postępowania apelacyjnego. Pozwana Gmina zarzuca w apelacji naruszenie prawa procesowego: - poprzez błędną ocenę zebranego materiału dowodowego przez przyjęcie, że powódka uiściła kwotę 28.624 zł celem przeniesienia na jej rzecz własności lokalu wraz z ułamkową częścią działki o powierzchni 656 m 2 , chociaż z dowodu z dokumentów wynika, iż przedmiotem przeniesienia własności był jedynie lokal mieszkalny; - poprzez błędne przyjęcie , że niepodpisana adnotacja na podaniu powódki stanowi dowód tego, że do lokalu przynależy ułamkowa część działki o powierzchni 656 m 2 ; - poprzez brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego, tj. naruszenie art. 233 k.p.c. w związku z art. 328 k.p.c. ; - poprzez naruszenie zasady doświadczenia życiowego przez przyjęcie ,iż do lokalu o powierzchni 26 m 2 przynależeć może ułamkowa część działki , odpowiadająca powierzchni 656 m 2 ; - poprzez błędne zasądzenie odsetek od należności głównej od dnia 16 stycznia 2009r. , chociaż pozwana uznawała od początku powództwo w części. W piśmie procesowym z dnia 20 września 2012r. pozwana Gmina zgłosiła zarzut braku po stronie Gminy O. legitymacji biernej w danej sprawie oraz zarzut przedawnienia dochodzonego roszczenia. Powódka wniosła o oddalenie apelacji i zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. Sąd Apelacyjny ustalił i zważył co następuje: W piśmie procesowym z dnia 19 marca 2010r. powódka sprecyzowała oznaczenie strony pozwanej na „Miasto O. ” / k. 84 /. Miasto O. jest gminą o nazwie O. tzw. gminą miejską. W związku z tym należało sprostować w zaskarżonym wyroku oznaczenie strony pozwanej, wpisując w odpowiednim przypadku „Gmina O. ” zamiast „Miasto i Gmina O. ” / art. 350 § 1 i § 3 k.p.c. /. Według twierdzeń powódki na podstawie decyzji Naczelnika Miasta O. nr 20 z dnia 15 sierpnia 1974r. powódka uzyskała prawo do wykupu lokalu mieszkalnego położonego w O. przy ul. (...) / obecnie ul. (...) /, do którego przynależała ułamkowa część działki, odpowiadająca powierzchni 656m 2 . Mimo wpłacenia przez powódkę ceny lokalu poprzednicy prawni pozwanej Gminy, a następnie pozwana nie chcieli przenieść na powódkę prawa własności mieszkania. Następnie decyzją z dnia 23 czerwca 2005r. została stwierdzona nieważność decyzji Naczelnika Miasta O. z powodu rażącego naruszenia prawa. W związku z tym powódka dochodzi naprawienia szkody odpowiadającej wartości przedmiotowego mieszkania wraz z przynależną doń częścią działki o powierzchni 656m 2 / v. pismo procesowe powódki z dnia 22 września 2009r./. Powódka wskazuje, że poniosła szkodę realną, wpłacając na poczet ceny lokalu kwotę 20.036,80 zł i 8 597,20 zł oraz iż utraciła korzyści polegające na braku możliwości swobodnego dysponowania jak właściciel przedmiotowym lokalem i gruntem. Jak wynika z decyzji nr 20 z dnia 15 sierpnia 1974r. / k. 28-29/ Naczelnik Miasta O. postanowił odstąpić na rzecz K. P. lokal mieszkalny o powierzchni 26,20 m 2 położony w O. przy ul (...) z tym zastrzeżeniem, że wskazana decyzja stanowi podstawę do zawarcia umowy w formie aktu notarialnego. Jest poza sporem, że przedmiotowa nieruchomość stanowiła w dacie wydania decyzji nr 20 z dnia 15 sierpnia 1974r. teren państwowy oraz że z dniem 27 maja 1990r. nieruchomość ta stała się mieniem Gminy O. , co stwierdzono decyzją Wojewody (...) z dnia 1 kwietnia 1994r. /v. art. 5 ustawy z dnia 10 maja 1990r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych – Dz. U. 1990.32.191 ze zm. zwanej dalej Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie./. Do zawarcia umowy sprzedaży lokalu na rzecz powódki nie doszło. Decyzją zaś z dnia 23 czerwca 2005r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. stwierdziło nieważność decyzji administracyjnej Naczelnika Miasta O. nr 20 z dnia 15 sierpnia 1974r. W tym stanie rzeczy należy stwierdzić, że zdarzeniem prawnym, z którego powódka wywodzi dochodzone roszczenie jest wydanie przez Naczelnika Miasta O. wadliwej decyzji nr 20 z dnia 15 sierpnia 1974r. W dacie wydania tej decyzji nieruchomość przy ul (...) stanowiła mienie państwowe, zgodnie zaś z przepisami art.12, art.13, art. 14, art.15, art. 16 i art. 18 ustawy z dnia 14 lipca 1961r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach / DZ.U. 1961.32.159 ze zm./ oddanie w użytkowanie wieczyste terenu państwowego zabudowanego mogło nastąpić wraz z zawarciem umowy sprzedaży budynków w drodze umowy , lecz na podstawie decyzji administracyjnej. Wydanie więc stosowanej decyzji administracyjnej stanowiło przesłankę zawarcia umowy sprzedaży budynku / lokalu / oraz umowy o oddanie w użytkowanie wieczyste gruntu państwowego. Brak decyzji administracyjnej lub jej wady stanowiły zatem przeszkodę do zawarcia umowy sprzedaży lokalu. Skoro więc powódka twierdzi, że poniosła szkodę, gdyż wpłaciła cenę nabycia lokalu, a nie uzyskała prawa własności lokalu wraz z udziałem w gruncie, to źródłem powstania tak sprecyzowanej szkody jest wydanie wadliwej decyzji administracyjnej nr 20 z dnia 15 sierpnia 1974r. Ta właśnie decyzja została oceniona jako bezprawna. Wydanie decyzji naruszającej prawo stanowi delikt i z tym faktem należy łączyć powstanie zobowiązania. Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 23 czerwca 2005r. stwierdza tylko na podstawie art. 156 §1 pkt 2 k.p.a. .nieważność decyzji nr 20 z dnia 15 sierpnia 1974r. , nie jest zatem zdarzeniem skutkującym powstanie szkody wskazywanej przez powódkę, przy czym decyzja z dnia 23 czerwca 2005r. nie jest bezprawna. Decyzja nr 20 z dnia 15 sierpnia 1974r. została wydana przez organ administracji państwowej stopnia powiatowego, za którego działania ponosi odpowiedzialność Skarb Państwa. Decyzja dotyczyła jednak nieruchomości, której własność nabyła pozwana Gmina O. . Kwestia legitymacji w zakresie zobowiązań i wierzytelności rad narodowych i terenowych organów administracji stopnia podstawowego, w tym roszczeń odszkodowawczych będących wynikiem decyzji administracyjnej uznanej następnie za nieważną lub wydanej z naruszeniem prawa, została uregulowana w przepisach art. 36 Przepisów wprowadzających ustawę o samorządzie. Otóż przepis art. 36 ust.3 pkt 3 Przepisów wprowadzających ustawę o samorządzie stanowi, że Skarb Państwa przejmuje zobowiązania i wierzytelności rad narodowych i terenowych organów administracji państwowej stopnia podstawowego i stopnia wojewódzkiego wynikające z prawomocnych orzeczeń sądowych i decyzji administracyjnych wydanych przed dniem 27 maja 1990r. oraz zobowiązania i wierzytelności powstałe w związku z wykonaniem tych orzeczeń sądowych i decyzji administracyjnych. Przepis art. 36 ust.3 pkt 3 Przepisów wprowadzających ustawę o samorządzie jest zatem podstawą przejęcia przez Skarb Państwa odpowiedzialności za wydanie przed 27 maja 1990r. wadliwych decyzji administracyjnych, przy czym odpowiedzialność Skarbu Państwa jest niezależna od daty, w której nastąpiło stwierdzenie wadliwości decyzji. W konsekwencji w sprawie o naprawienie szkody wynikłej z ostatecznej decyzji administracyjnej wydanej przed 27 maja 1990r. , która okazała się wadliwa , także wtedy, gdy stwierdzenie jej nieważności lub stwierdzenie, że została wydana z naruszeniem prawa nastąpiło po 26 maja 1990r., biernie legitymowany jest Skarb Państwa , a nie gmina, która stała się właścicielem nieruchomości objętej decyzją / v. uchwała Sądu Najwyższego 7sędziów z dnia 7 grudnia 2006r. III CZP 99 / 06 – OSNC 2007 /6/79/, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 25 stycznia 2007r.- VCSK 425 / 06 – LEX nr 277245, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 lutego 2008r. – ICSK 281/06- LEX nr 420921, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17 marca 2010r. – IICSK 519/09 – LEX nr 570132./. Jak ustalono Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło nieważność decyzji nr 20 z dnia 15 sierpnia 1974r. na podstawie art. 156 §1 pkt 2 k.p.a. Do dnia 1 września 2004r. wyłączną podstawę odpowiedzialności organów administracji za szkodę , którą strona poniosła na skutek wydania decyzji z naruszeniem art.156 § 1 k.p.a. albo stwierdzenia nieważności takiej decyzji stanowił art.160 k.p.a. Zgodnie z przepisem art. 160 § 1 k.p.a. stronie, która poniosła szkodę na skutek wydania decyzji z naruszeniem przepisu art. 156 §1 albo stwierdzenia nieważności takiej decyzji, służy roszczenie o odszkodowanie za poniesioną rzeczywistą szkodę, chyba że ponosi ona winę za powstanie okoliczności wymienionych w tym przepisie. Zgodnie z przepisem art. 160 § 2 k.p.a. do odszkodowania stosuje się przepisy kodeksu cywilnego z wyłączeniem art.418 tego kodeksu. Według przepisu art. 160 § 3 k.p.a. szkoda przysługuje od organu, który wydał decyzję z naruszeniem przepisu art. 156§ 1 k.p.a. , chyba że winę za powstanie okoliczności wymienionych w tym przepisie ponosi inna strona postępowania dotyczącego tej decyzji . Stosownie do przepisu art. 160 § 6 k.p.a. roszczenie o odszkodowanie przedawnia się z upływem trzech lat od dnia, w którym stała się ostateczna decyzja stwierdzająca nieważność decyzji wydanej z naruszeniem przepisu art.156 § 1 albo decyzja, w której organ stwierdził , w myśl art. 158 §2 , że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisu art. 156 § 1 . W § 4 i § 5 art. 160 k.p.a. uregulowano tryb dochodzenia roszczeń, przewidując dwuetapowy tryb postępowania: przed organem administracji publicznej, który stwierdził nieważność decyzji albo wydanie decyzji z naruszeniem przepisu art. 156 § 1 k. p. a , a następnie przed sądem powszechnym. Przepis art. 160 k.p.a. został uchylony z dniem 1 września 2004r. w art. 2 ustawy z dnia 17 czerwca 2004r. o zmianie ustawy- Kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw / Dz. U. 2004.162.1692 ze zm. dalej jako ustawa nowelizująca /. Jednakże przepis art. 5 ustawy nowelizującej stanowi, że do zdarzeń i stanów prawnych powstałych przed dniem wejścia w życie ustawy nowelizującej stosuje się między innymi przepis art. 160 k.p.a. w brzmieniu obowiązującym do dnia wejścia w życie ustawy nowelizującej. W uchwale pełnego składu (...) z dnia 31 marca 2011r. IIICZP 112 / 10 / OSNC 2011 / 7-8/ 75 / Sąd Najwyższy wskazał, że do roszczeń o naprawienie szkody wyrządzonej ostateczną decyzją administracyjną wydaną przed dniem 1 września 2004r., której nieważność lub wydanie z naruszeniem art.156 § 1 k.p.a. stwierdzono po tym dniu, ma zastosowanie art. 160 § 1, 2, 3 i 6 k.p.a. Jeżeli przy tym wadliwa decyzja administracyjna została wydana przed dniem wejścia w życie Konstytucji / przed 17 października 1997r. /, odszkodowanie przysługujące na podstawie art. 160§ 1 k.p.a. nie obejmuje korzyści utraconych wskutek jej wydania, chociażby ich utrata nastąpiła po wejściu w życie Konstytucji . W uzasadnieniu uchwały Sąd Najwyższy wskazał , że przepis art.5 ustawy nowelizującej nie dotyczy art. 160 § 4 i § 5 k.p.a. regulujących tryb dochodzenia odszkodowania, co oznacza, że od dnia 1 września 2004r. do dochodzenia odszkodowania za szkodę wyrządzoną wadliwą decyzją administracyjną podjętą przed tym dniem właściwa jest droga sądowa, bez względu na datę wydania decyzji nadzorczej. W związku z praktyką występowania przez strony o odszkodowanie w postępowaniu przed organami administracji, powodującą spory kończące się odesłaniem stron na drogę sądową Sąd Najwyższy wskazał, że gdyby w trakcie takiego sporu doszło do przedawnienia roszczenia mogłaby być wykorzystana instytucja nadużycia prawa / v. także wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 kwietnia 2011r. IV CSK 278 / 11 – LEX nr 898266/. W tym stanie rzeczy- skoro decyzja nr 20 Naczelnika Miasta O. została wydana 15 sierpnia 1974r. – to podzielając stanowisko Sądu Najwyższego zajęte w powołanej uchwale oraz przedstawioną w jej uzasadnieniu wykładnię art. 5 ustawy nowelizacyjnej w związku z art. 160 k.p.a. należy stwierdzić , że roszczenia powódki o naprawienie szkody, powstałej na skutek wydania tej decyzji z rażącym naruszeniem prawa skutkującym stwierdzeniem nieważności decyzji nr 20, podlegają ocenie według przepisu art. 160 § 1, 2,3 i 6 k.p.a. W świetle zatem przepisu art. 160 § 3 k.p.a. oraz art. 36 ust.3 pkt 3 Przepisów wprowadzających ustawę o samorządzie pozwana Gmina O. nie jest legitymowana biernie w sprawie o naprawienie szkody wynikłej z decyzji administracyjnej nr 20, gdyż została ona wydana przed dniem 27 maja 1990r. Z tych względów przypisanie w zaskarżonym wyroku pozwanej Gminie O. odpowiedzialności za szkodę wywodzoną z faktu wydania przez Naczelnika Miasta O. wadliwej decyzji nr 20 z dnia 15 sierpnia 1974 r. narusza przepis art. 36 ust.3 pkt 3 Przepisów wprowadzających ustawę o samorządzie oraz art. 160 § 3 k.p.a. Pozwana nie podnosiła w postępowaniu przed Sądem I instancji zarzutu braku po jej stronie legitymacji biernej w danej sprawie, jednakże zagadnienie, kto odpowiada za szkodę objętą sporem jest kwestią prawa materialnego, w tym wypadku wykładni przepisów art. 36 ust. 3 pkt 3 Przepisów wprowadzających ustawę o samorządzie oraz art. 5 ustawy nowelizacyjnej w związku z art. 160 k.p.a. Sąd zaś drugiej instancji, kontrolując prawidłowość zaskarżonego orzeczenia z urzędu bierze pod uwagę jego zgodność z prawem materialnym , niezależnie od tego, czy zarzut jego naruszenia został podniesiony. W konsekwencji należy stwierdzić, że żądanie powódki skierowane przeciwko pozwanej Gminie O. nie znajduje podstawy prawnej. Skoro zaś pozwana Gmina nie ponosi odpowiedzialności za przedmiotową szkodę , to również żądanie zasądzenia odsetek za opóźnienie nie znajduje uzasadnienia w przepisie art. 481 § 1 k.c. Z tych względów należało na podstawie art. 386§ 1 k.p.c. zmienić wyrok w zaskarżonej części i oddalić powództwo co do kwoty 84.000 zł wraz z odsetkami oraz co do odsetek od kwoty 46.000 zł . W tym stanie rzeczy ustosunkowanie się do pozostałych zarzutów apelującej Gminy uznano za zbędne. Konsekwencją zmiany wyroku jest także zmiana rozstrzygnięcia co do kosztów procesu i oddalenie wniosku powódki o zwrot kwoty 1.500 zł z tytułu kosztów procesu. Skoro bowiem pozwana nie była legitymowana biernie w danej sprawie obciążenie jej obowiązkiem zwrotu na rzecz powódki części opłaty od pozwu jest w świetle przepisu art. 98§1 k.p.c. niezasadne. Kosztami procesu za drugą instancję obciążono powódkę na zasadzie odpowiedzialności za wynik sporu zgodnie z przepisami art. 98§1 i §3, art.99, art. 108 § 1 i art. 109 k.p.c. w związku z art. 391§ 1 k.p.c. W związku z tym zasądzono od powódki na rzecz pozwanej Gminy O. tytułem zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego kwotę 8.499 zł, która obejmuje koszty opłaty od apelacji / 4.899 zł / oraz koszty wynagrodzenia pełnomocnika procesowego/ 3.600 zł/ stosownie do przepisu § 6 punkt 6 w związku z § 12 ust.1 punkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu / Dz. U. 2002. 163.1349 ze zm./.