Sad powszechny, II Cz 240/15

Sygnatura akt II Cz 240/15 POSTANOWIENIE K. , dnia 21 kwietnia 2015 r. Sąd Okręgowy w Kaliszu Wydział II Cywilny w składzie: Przewodniczący: SSO. Wojciech Vogt po rozpoznaniu w dniu w K. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku M. F. z udziałem uczestniczki postępowania A. F. o podział majątku wspólnego na skutek zażalenia uczestniczki postępowania A. F. od postanowienia Sądu Rejonowego w Kępnie z dnia 28 stycznia 2015 r., sygn.. akt I Ns 386/14 postanawia: oddalić zażalenie UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem Sąd Rejonowy w Kępnie oddalił wniosek uczestniczki postępowania o zwolnienie jej od kosztów sądowych. Ustalił, że uczestniczka utrzymuje się z wynagrodzenia za pracę w wysokości 1300 zł netto. Ponadto otrzymuje na piętnastoletniego syna alimenty w wysokości 400 zł. Koszt utrzymania mieszkania to kwota 550 zł miesięcznie. Uczestniczka spłaca kredyt w wysokości 200 zł. Sąd uznał, że A. F. jest w stanie ponieść koszty sądowe bez uszczerbku dla utrzymania siebie i rodziny i dlatego wniosek o zwolnienie od kosztów oddalił. Zażalenie od tego rozstrzygnięcia złożyła uczestniczka podnosząc, że jest w trudnej sytuacji materialnej i nie stać ja na poniesienie kosztów sądowych bez uszczerbku dla utrzymania siebie i rodziny. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd Rejonowy prawidłowo ustalił, że A. F. jest w stanie ponieść koszy sądowe bez uszczerbku dla utrzymania siebie i rodziny. Powódka w swoim oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach z dnia 9 stycznia 2015 r. podała, że z tytułu zaciągniętych kredytów spłaca miesięcznie kwotę 200 zł. Należy podkreślić, że obowiązek spłaty kredytów nie może wyprzedać obowiązku opłacenia kosztów sądowych. Dla wydatków związanych z prowadzeniem procesu strona powinna znaleźć pokrycie w swych dochodach przez odpowiednie ograniczenie innych wydatków nie będących niezbędnymi do utrzymania (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 lipca 1980 r., I CZ 99/80). Wskazać również należy, że instytucja zwolnienia od kosztów nie służy utrzymaniu dotychczasowego poziomu życia, skoro granicą określoną w art. 102 u.k.s.c. jest utrzymanie konieczne wnioskującego i jego rodziny, lecz ma uczynić realną drogę sądową, na skutek indywidualizacji opłaty sądowej. W związku z powyższym należy podkreślić, że uczestniczka wnosi o zwolnienie jej od kosztów sądowych nie z uwagi na to, że osiąga dochody, które nie pozwalają jej na opłacenie tych kosztów ale dlatego, że zaciągnęła zobowiązania kredytowe, które utrudniają jej uzyskanie środków na opłacenie kosztów. W tej sytuacji nie można uznać, że nie jest ona w stanie ponieść kosztów sądowych bez uszczerbku dla utrzymania siebie i rodziny. Do niezbędnych kosztów utrzymania nie można bowiem wliczać konieczności spłaty kredytów zaciągniętych celem osiągnięcia wyższego poziomu konsumpcji . Każdy obywatel ma prawo dążyć do osiągnięcia tego wyższego poziomu ale nie kosztem kredytowania jego wydatków w zakresie kosztów sądowych przez Państwo. Zwolnienie powódki od kosztów sądowych – z uwagi na obciążenia kredytowe – byłoby nadużyciem przepisu art. 102 ustawy o kosztach sądowych. Mając powyższe na uwadze należało, zgodnie z art. 385 w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. , orzec jak w sentencji.