Sad powszechny, II Cz 314/15

Sygnatura akt II Cz 314/15 POSTANOWIENIE K. , dnia 19 maja 2015 r. Sąd Okręgowy w Kaliszu, Wydział II Cywilny w składzie: Przewodniczący: SSO. Janusz Roszewski Sędziowie: SSO. Barbara Mokras SSO. Wojciech Vogt – spr. po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2015 r. w Kaliszu na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa Z. S. przeciwko pozwanym B. K. , H. S. , I. G. , A. Z. , P. W. , J. S. o zapłatę na skutek zażalenia pozwanego J. S. od postanowienia Sądu Rejonowego w Kaliszu z dnia 8 kwietnia 2015r., sygn.. akt I C 2850/14 postanawia: oddalić zażalenie UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem Sąd Rejonowy w Kaliszu zwolnił pozwanego J. S. od opłaty od zażalenia częściowo, to jest od kwoty przekraczającej 800 zł. W pozostały zakresie wniosek oddalił. Ustalił, że pozwany wraz z żona posiadają stały dochód w wysokości 4.030 zł i nie mają nikogo na swoim utrzymaniu. Są wiec w stanie dokonać opłaty od zażalenia w wysokości 800 zł. Natomiast poniesienie większych wydatków na ten cel mogłoby przekraczać ich możliwości. Zażalenie od tego rozstrzygnięcia złożył pozwany wskazując, że zarówno on jak i żona chorują i nie są w stanie ponieść kosztów sądowych. Sąd Okręgowy zważył, co następuje : Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Opłata od zażalenia wynosi kwotę 1500 zł. Sąd uznał, że pozwany może uiścić tytułem opłaty 800 zł i to nie bez uszczerbku dla utrzymania siebie i rodziny. Pozwany wraz z żona osiąga stały dochód w wysokości 4.030 zł i nie ma nikogo na utrzymaniu. Spłaca raty zaciągniętego kredytu w wysokości 100 zł miesięcznie. Pozwany i jego żona chorują. Należy podkreślić, że obowiązek spłaty kredytów nie może wyprzedać obowiązku opłacenia kosztów sądowych. Dla wydatków związanych z prowadzeniem procesu strona powinna znaleźć pokrycie w swych dochodach przez odpowiednie ograniczenie innych wydatków nie będących niezbędnymi do utrzymania (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 lipca 1980 r., I CZ 99/80). Wskazać również należy, że instytucja zwolnienia od kosztów nie służy utrzymaniu dotychczasowego poziomu życia, skoro granicą określoną w art. 102 u.k.s.c. jest utrzymanie konieczne wnioskującego i jego rodziny, lecz ma uczynić realną drogę sądową, na skutek indywidualizacji opłaty sądowej. W związku z powyższym należy podkreślić, że skarżący wnosi o zwolnienie go od kosztów sądowych nie z uwagi na to, że osiąga dochody, które nie pozwalają mu na opłacenie tych kosztów ale dlatego, że zaciągnęła zobowiązania kredytowe, które utrudniają mu uzyskanie środków na opłacenie kosztów. W tej sytuacji nie można uznać, że nie jest on w stanie ponieść kosztów sądowych bez uszczerbku dla utrzymania siebie i rodziny. Do niezbędnych kosztów utrzymania nie można bowiem wliczać konieczności spłaty kredytów zaciągniętych celem osiągnięcia wyższego poziomu konsumpcji . Każdy obywatel ma prawo dążyć do osiągnięcia tego wyższego poziomu ale nie kosztem kredytowania jego wydatków w zakresie kosztów sądowych przez Państwo. Zwolnienie pozwanego od kosztów sądowych – z uwagi na obciążenia kredytowe – byłoby nadużyciem przepisu art. 102 ustawy o kosztach sądowych. Mając na uwadze powyższe okoliczności należało zgodnie z art. 385 w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. , orzec jak w sentencji.