Sad powszechny, VIII Ka 380/13

Sygn. akt VIII Ka 380/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 6 czerwca 2013 roku Sąd Okręgowy w Białymstoku VIII Wydział Karny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący: Sędzia SO Marzanna Chojnowska- spr SO Dorota Niewińska Del SRBeata Maria Wołosik Protokolant: Aneta Chardziejko Przy udziale prokuratora Prokuratury Okręgowej w Białymstoku Elżbiety Korwell po rozpoznaniu w dniu 6 czerwca 2013 roku sprawy R. K. Oskarżonego o czyn z art. 280§1 kk na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora od wyroku Sądu Rejonowego w Białymstoku z dnia 22 lutego 2013 roku, sygnatura akt XV K 71/13 I. Zaskarżony wyrok zmienia w ten sposób, że czyn przypisany oskarżonemu kwalifikuje z art. 13§1 kk w zw z art. 280§ 1 kk i przepisy te przyjmuje za podstawę skazania , zaś za podstawę wymiaru kary przyjmuje art. 14§ 1 kk w zw z art. 280 § 1 kk . II. W pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy. III. Zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. UZASADNIENIE Oskarżony R. K. stanął pod zarzutem tego, w dniu 19 listopada 2012 r w (...) na ul. (...) w okolicy sklepu (...) usiłował dokonać kradzieży z użyciem przemocy na osobie M. R. w ten sposób, że po nagłym wtargnięciu do wnętrza samochodu marki B. o nr rej. (...) , którym poruszał się pokrzywdzony, usiadł na przednim siedzeniu pasażera, po czym używając słów wulgarnych zażądał wydania 250 złotych albo kluczyków od przedmiotowego samochodu, szarpiąc się z pokrzywdzonym usiłował wyrwać znajdujący się w stacyjce samochodowej elektroniczny kluczyk o wartości 500 złotych, lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na postawę pokrzywdzonego, czym działał na szkodę M. R. , tj. o czynu z art. 280 § 1 k.k. Sąd Rejonowy w Białymstoku wyrokiem z dnia 22 lutego 2013 roku w sprawie sygn. akt XV K 71/13 oskarżonego R. K. uznał za winnego tego, że w dniu 19 listopada 2012 r w (...) na ul. (...) w okolicy sklepu (...) usiłował dokonać kradzieży z użyciem przemocy na osobie M. R. w ten sposób, że po nagłym wtargnięciu do wnętrza samochodu marki B. o nr rej. (...) , którym poruszał się pokrzywdzony, usiadł na przednim siedzeniu pasażera, po czym używając słów wulgarnych zażądał wydania 250 złotych albo kluczyków od przedmiotowego samochodu, szarpiąc się z pokrzywdzonym usiłował wyrwać znajdujący się w stacyjce samochodowej elektroniczny kluczyk o wartości 816,36 złotych, który w wyniku szarpaniny uległ uszkodzeniu, lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na postawę pokrzywdzonego, czym działał na szkodę M. R. , tj. popełnienia czynu z art. 280 § 1 kk i za to na mocy art. 280 § 1 kk skazał go i wymierzył mu karę 2 /dwóch/ lat pozbawienia wolności. Na art. 46 § 1 kk orzekł wobec oskarżonego obowiązek naprawienia szkody na rzecz pokrzywdzonego – M. R. poprzez zapłatę mu kwoty 816,36 /ośmiuset szesnastu 36/100) złotych; Powyższy wyrok na podstawie art. 425 § 1 i 2 k.p.k. , art. 444 k.p.k. zaskarżył prokurator w całości na niekorzyść oskarżonego R. K. . Na podstawie art. 427 § 1 i 2 k.p.k. , art. 438 pkt 1 k.p.k. rozstrzygnięciu Sądu Rejonowego zarzucił obrazę przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 13§ 1 kk poprzez jego niesłuszne niezastosowanie zarówno w kwalifikacji prawnej czynu zarzucanego oskarżonemu, kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu, jak i w podstawie skazania; oraz art. 14§1 kk poprzez jego niezastosowanie w podstawie wymiaru kary, podczas gdy R. K. zarzucono popełnienie czynu z art. 13§1 kk w zw z art. 280§ 1 kk i popełnienia takiego czynu został on przez Sąd uznany winnym. W oparciu o podniesiony zarzut prokurator na zasadzie art. 427§1 i 2 kk wniósł o : - uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania; - ewentualne zmianę wyroku poprzez uznanie ( w komparycji i części dyspozytywnej wyroku ), że oskarżonemu zarzucono , uznano za winnego i został skazany za czyn z art. 13§1 kk w zw z art. 280§1 kk , oraz wskazanie art. 14§1 kk w zw z art. 280§ 1 kk za podstawę wymiaru kary pozbawienia wolności. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja prokuratora jest zasadna i w pełni zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu Odwoławczego możliwa jest zmiana wyroku w zakresie podnoszonym przez skarżącego. Dlatego też nie ma potrzeby uchylania orzeczenia i przekazywania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Na wstępie należy stwierdzić, iż w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego okoliczności czynu oraz wina R. K. nie budzą wątpliwości. Sąd I instancji dokonał właściwej analizy wszystkich ujawnionych w sprawie dowodów, ocenił je zgodnie z zasadami wiedzy, logiki i doświadczeniem życiowym, słusznie uznając, iż bezspornym dowodem winy oskarżonego są m.in. jego wyjaśnienia, w których przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu oraz zeznania pokrzywdzonego. Sąd Rejonowy w sposób prawidłowy zastosował także instytucję wydania wyroku w trybie art. 387 kpk słusznie uznając ,że zachodzą przesłanki do dobrowolnego poddania się karze przez oskarżonego Z uwagi na brak zastrzeżeń skarżącego co do poczynionych ustaleń faktycznych, bardziej szczegółowa analiza wyroku w tym zakresie nie jest konieczna. Rację ma natomiast apelujący wskazując na naruszenie przez Sąd I instancji art. 13§1 kk albowiem oczywistym jest ,że przestępstwo zarzucane oskarżonemu zakończyło się w fazie usiłowania, co wynika zarówno z opisu czynu jak i ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd I instancji. Dlatego też błędem było pominięcie w kwalifikacji prawnej czynu zarzucanego a następnie przypisanego oskarżonemu art. 13§ 1 kk . Uchybienie to , jak wynika z pisemnego uzasadnienia zostało dostrzeżone przez Sąd Rejonowy i niewątpliwie wynikało z przeoczenia. Niemniej jednak stanowi błąd , który wymaga stosownej zmiany zaskarżonego orzeczenia. Dlatego też Sąd Okręgowy przychylił się do apelacji prokuratora i zmienił orzeczenie w ten sposób, że czyn przypisany R. K. zakwalifikował z art. 13 § 1 kk w zw z art. 280§ 1 kk i przepisy te przyjął za podstawę skazania. Zgodnie z art. 14§ 1 kk w sytuacji uznania oskarżonego winnym przestępstwa zakończonego w fazie usiłowania Sąd wymierza karę w granicach zagrożenia przewidzianego dla danego przestępstwa. Dlatego też kara wymierzona oskarżonemu ma swoje umocowanie kodeksowe w art. 14§1 kk w zw z art. 280§ 1 kk . Z powyższych względów Sąd Okręgowy zmienił wyrok również w zakresie podstawy prawnej kary wymierzonej R. K. . W pozostałym zakresie wyrok Sądu Rejonowego jako słuszny i prawidłowy został utrzymany w mocy. Kierując się względami słuszności, w szczególności biorąc pod uwagę istotę zmian dokonanych w rozstrzygnięciu Sądu Rejonowego, Sąd Okręgowy na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 634 k.p.k. zwolnił oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.