Sad powszechny, II Ca 37/13

0.0.0.0.0.0.0.I. Sygn. akt II Ca 37/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 12 marca 2013r. Sąd Okręgowy w Świdnicy, II Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie następującym: Przewodniczący: SSO Anatol Gul Sędziowie: SO Barbara Nowicka SO Jerzy Dydo Protokolant: Alicja Marciniak po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2013r. w Świdnicy na rozprawie sprawy z powództwa N. K. przeciwko (...) Spółce z o.o. w B. przy interwencji ubocznej Zakładu (...) Spółki z o.o. w B. o zapłatę 16.685zł na skutek apelacji powódki od wyroku Sądu Rejonowego w Dzierżoniowie z dnia 9 listopada 2012r., sygn. akt I C 439/11 I zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że zasądzoną od strony pozwanej na rzecz powódki kwotę 8.685zł podwyższa do 16.685 (szesnaście tysięcy sześćset osiemdziesiąt pięć)zł (pkt I), a koszty procesu do 2.417zł (pkt V); II zasądza od strony pozwanej na rzecz powódki 1.000zł kosztów postępowania apelacyjnego. Sygn. akt II Ca 37/13 UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem zasądzono od strony pozwanej na rzecz powódki kwotę 8685 zł, z odsetkami ustawowymi od dnia 13 stycznia 2012 r., dalej idące powództwo oddalono oraz orzeczono o kosztach procesu i kosztach sądowych, opierając rozstrzygnięcie o następujące ustalenia i oceny : w dniu 13 grudnia 2010 r. powódka wracała ze szkoły i na śliskiej drodze wewnętrznej pośliznęła się i upadła; droga była nieodśnieżona, oblodzona i nieposypana solą; w wyniku upadku powódka doznała zwichnięcia rzepki kolana prawego, w szpitalu przebywała 4 dni, w unieruchomieniu pozostawała trzy tygodnie, uczęszczała na zabiegi rehabilitacyjne, następnie poruszała się przy pomocy kul, do chwili obecnej odczuwa ból, trwały uszczerbek na zdrowiu wyniósł 11 % , trudno jest określić rokowania na przyszłość wobec konieczności podjęcia diagnostyki i ewentualnego leczenia. Bezspornym było, że pozwana (...) spółka z o.o. była zarządcą drogi osiedlowej na której doszło do zdarzenia, która z kolei powierzyła przypozwanemu zakładowi zimowe utrzymanie chodników na terenie (...) spółka z o.o. , a skoro ulica, na której doszło do zdarzenia, nie miała chodnika, to odpowiedzialność przypozwanego zakładu nie wchodziła w grę; dlatego też w ocenie sądu powódce przysługiwało odszkodowanie w kwocie 685 zł, na co składał się zwrot kosztów zabiegów rehabilitacyjnych / 180 zł / oraz zakupu ortezy / 505 zł /; odnośnie zadośćuczynienia - odpowiednią sumą jest kwota 8000 zł, która uwzględnia wszelkie przesłanki, takie jak rozmiar uszczerbku, długotrwałość cierpienia, konieczność rezygnacji z wielu form aktywności życiowej oraz okresowe pozbawienie kontaktu z rówieśnikami, a także fakt, iż skutki wypadku będą zawsze odczuwane przez powódkę, a być może w przyszłości konieczne będzie jeszcze wykonanie MR stawu kolanowego oraz zabiegu artroskopii. W apelacji powódka zarzuciła:

1. naruszenie przepisu art. 445 § 1 kc przez rażące zaniżenie wysokości zadośćuczynienia, ponieważ zasądzona kwota 8000 zł nie spełnia kryterium odpowiedniości jako rażąco niska;
2. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to : - art. 233 § 1 kpc przez dowolne rozważenie zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności pominięcie w ustaleniach czasu trwania oraz stopnia intensywności cierpień powódki, która do dzisiaj nie powróciła do pelnej sprawności, a także pominięcie ustalenia rozmiaru krzywdy powódki w oparciu o ustalony 11 % uszczerbek na zdrowiu; - art. 328 § 2 kpc przez brak wskazania przyczyn odmówienia uznania rozmiaru krzywdy powódki. Wskazując na powyższe wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku przez uwzględnienie powództwa w całości. Sąd Okręgowy zważył co następuje : Apelacja podlega uwzględnieniu, a podniesione w niej zarzuty znajdują potwierdzenie w okolicznościach sprawy. Przyjmując ustalenia faktyczne sądu pierwszej instancji za swoje, Sąd Okręgowy nie do końca jednak podziela ocenę prawną tego stanu faktycznego oraz wyciągnięte z tej oceny wnioski, kierując się następującymi względami: - określenie wysokości zadośćuczynienia za doznaną krzywdę w razie uszkodzenia ciała i wywołania rozstroju zdrowia stanowi istotne uprawnienie sądu rozstrzygającego sprawę merytorycznie i w tym zakresie dysponuje on swobodą decyzyjną, co oczywiście nie oznacza dowolności; - korygowanie przez sąd drugiej instancji zasądzonego zadośćuczynienia może być zatem aktualne tylko wtedy, gdy przy uwzględnieniu wszystkich okoliczności sprawy, mających wpływ na jego wysokość, jest ono niewspółmiernie nieodpowiednie , tj. albo zbyt wygórowane, albo zbyt niskie; - dlatego dla skuteczności podniesienia zarzutu naruszenia przepisu art. 445 § 1 kc w instancji apelacyjnej konieczne jest wykazanie takiej właśnie rażącej dysproporcji między czynnikami wpływającymi na wysokość zadośćuczynienia a zadośćuczynieniem faktycznie przyznanym, co zostało skutecznie uczynione; -na rozmiar krzywdy, a w konsekwencji wysokość zadośćuczynienia, składają się cierpienia fizyczne i psychiczne poszkodowanej, których rodzaj, natężenie i czas trwania podlega każdorazowem określeniu w okolicznościach konkretnej sprawy, a także nieodwracalność następstw i inne okoliczności, których nie sposób wymienić wyczerpująco, co w niniejszej sprawie nie zostało prawidłowo uczynione, gdy ponadto mierzenie krzywdy wyłącznie stopniem uszczerbku na zdrowiu stanowiłoby niedopuszczalne uproszczenie nieznajdujące zresztą oparcia w przepisie art. 445 § 1 kc ; - zadośćuczynienie pieniężne ma charakter całościowy, co oznacza, że powinno stanowić rekompensatę za całą krzywdę doznaną przez poszkodowaną, a jego celem jest złagodzenie cierpień fizycznych i psychicznych, zarówno już doznanych, jak i tych, które ewentualnie wystąpią w przyszłości; - w ocenie Sądu Okręgowego, ustalając wysokość zadośćuczynienia w niniejszej sprawie, należało wziąć pod uwagę całokształt zaistniałych okoliczności, a to doznane przez powódkę cierpienia fizyczne i psychiczne, czas ich trwania, stopień intensywności cierpień , wiek poszkodowanej, skutki zdarzenia w chwili obecnej oraz prognozy na przyszłość, jak również wielkość doznanego trwałego uszczerbku na zdrowiu; dopiero te okoliczności oraz ich należyta ocena wskazują na rozmiar , jak również intensywność doznanej krzywdy oraz stopień negatywnych konsekwencji dla poszkodowanej wynikających z zaistniałego zdarzenia, co w ocenie sądu prowadziło do wniosku , że odpowiednią sumą zadośćuczynienia w rozumieniu przepisu art. 445 § 1 kc powinna być kwota 16 000 zł. Z tych przyczyn zaskarżony wyrok podlegał zmianie przez podwyższenie zadośćuczynienia z kwoty 8000 zł do 16 000 zł, a kosztów procesu do 2417 zł / art. 386 § 1 kpc w zw. z art. 98 kpc / , natomiast o kosztach postępowania apelacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 kpc w zw. z art. 391 § 1 kpc .