Sad powszechny, II AKa 128/15

(1)oskarżonego z art. 284 § 2 kk w zw. z art. 294 § 1 kk na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 23 stycznia 2015 r. sygn. akt XVIII K 15/14 uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi Okręgowemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. UZASADNIENIE Oskarżony W. Ż.

(1)stanął pod zarzutem, że: - w dniu 30 kwietnia 2013 r. w W. przywłaszczył sobie powierzone cudze rzeczy ruchome w postaci koparki (...) nr ser. (...) o wartości 116 850 zł , koparki L. (...) nr ser. (...) o wartości 83460 zł. koparko - ładowarki C. (...) nr ser. (...) o wartości 145 140 zł, samochodu M. (...) (...) M. nr (...) o wartości 129 000 zł należące do (...) SA we W. przy ul. (...) w ten sposób, że nie wydał w/w pojazdów po rozwiązaniu trzech umów leasingowych z dnia 8 marca 2011 r. i jednej z dnia 14 maja 2012 r. przy czym łączna wartość strat wyniosła 474 630 zł na szkodę (...) SA we W. , co stanowi mienie znacznej wartości tj. czynu art. 284 § 2 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. Wyrokiem Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 23 stycznia 2015 r. w sprawie XVIII K 15/14 został uniewinniony od popełnienia zarzucanego mu czynu. Apelację do tego wyroku wniósł prokurator który zarzucił: 1) obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia poprzez brak zastosowania art. 193 § 1 k.p.k. na skutek czego Sąd nie powołał biegłego lekarza psychologa do czynności przesłuchania świadka Z. K.

(1), pomimo powzięcia informacji, iż świadek ma kłopoty z pamięcią, która to okoliczność miała wpływ na treść orzeczenia; 2) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia mający wpływ na jego treść, polegający na błędnym ustaleniu, że oskarżony W. Ż.

(1)nie dopuścił się zarzucanego mu czynu, podczas gdy prawidłowa ocena zgormadzonego w sprawie materiału dowodowego powinna prowadzić do uznania oskarżonego za winnego popełnienia zarzucanego mu występku. Na podstawie art. 437 § 1 i 2 k.p.k. wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Apelacja prokuratora jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie. Podstawowym obowiązkiem Sądu orzekającego jest dążenie do wykrycia prawdy, dlatego też winien on przedsięwziąć wszelkie czynności prowadzące do precyzyjnego ustalenia stanu faktycznego, który stanowi podstawę wszelkich rozstrzygnięć ( art. 2 § 2 k.p.k. ). Na sądzie ciąży zatem obowiązek wyjaśnienia wątpliwości wynikających z materiału dowodowego. Sądowi Okręgowemu nie udało się osiągnąć celu w tym zakresie. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji nie potrafił skoncentrować się na okolicznościach istotnych i mających decydujące znaczenie dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Zajął się głównie wątkami które mają znaczenie drugorzędne. Istota sprawy pozostała – jak się wydaje – poza zainteresowaniem Sądu. Słuszny jest zatem zarzut zawarty w apelacji prokuratora, że Sąd Okręgowy bezkrytycznie przyjął wyjaśniania oskarżonego W. Ż.

(1)nie weryfikując ich z ustaleniami postępowania przygotowawczego a także zeznaniami świadków złożonych podczas rozprawy głównej. Wszak centralną okolicznością ważną dla prawidłowego rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy jest umowa leasingowa jaką zawarł oskarżony z firmą (...) SA we W. (poprzednio (...) SA ). Jej przedmiotem były wydane oskarżonemu 2 koparki, 1 koparko ładowarka oraz 1 samochód M. (...) . W związku z niewywiązywaniem się z tej umowy i niespłacaniu ustalonych rat umowę leasingu wypowiedziano W. Ż.

(1)w dniu 10 kwietnia 2013 r. i był on zobowiązany do zwrotu wymienionych wyżej urządzeń w terminie 14 dni (k. 14). Oskarżony nie zastosował się do tego zobowiązania. Już po wypowiedzeniu umowy przez leasingodawcę w dniu 16 kwietnia 2013 r. zawarł umowę sprzedaży udziałów Z. K.

(1)(k. 134 – 135) nie przekazując jednak nabywcy koparek i samochodu. Te okoliczności wynikają wprost z materiału dowodowego. Sąd I instancji procedując nie przywiązał do nich należytej uwagi. Świadczy o tym także treść uzasadnienia wyroku (k. 512) z którego wynika, iż oskarżony W. Ż. z nabywcą udziałów Z. K. podpisali akt notarialny podczas gdy taka sytuacja nie miała miejsca. Strony zawarły zwykłą umowę sprzedaży udziałów (k. 134 – 135). Jedynie notariusz poświadczył ich podpisy. W toku przewodu sądowego nie ustalono czy oskarżony miał prawo ją zawrzeć bez zgody leasingodawcy. Sąd orzekający nie zajął także stanowiska, którą wersję zdarzeń przyjął za prawdziwą odnośnie losów koparek i samochodu po podpisaniu umowy sprzedaży udziałów praw oskarżonego i jego braku dalszego zainteresowania w tej kwestii. Słuszny jest więc zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i mający wpływ na jego treść, sformułowany w apelacji prokuratora. Nie ulega też wątpliwości, że Sąd orzekający naruszył przepisy postępowania a w szczególności art. 424 § 1 k.p.k. Uzasadnienie wyroku nie odpowiada standardom w nim określonym. Pomijając specyficzny kolokwialny język oraz błąd w sygnaturze nie wynika jasno z jego treści którym dowodom dał wiarę a którym tej wiary odmówił. Pominął też istotne okoliczności nie wyjaśniając swojego stanowiska. Dokument w postaci uzasadnienia wyroku nie może ograniczać się do roli sprawozdawczej. Musi zawierać w swojej treści tok rozumowania Sądu orzekającego tak aby Sąd odwoławczy mógł skontrolować i wypowiedzieć się co do słuszności tego rozumowania a przede wszystkim co do jego zgodności z zebranym materiałem dowodowym i poczynionymi ustaleniami. W tej kwestii wielokrotnie wypowiadał się Sąd Najwyższy. O ile postępowanie przed sądem co do niektórych okoliczności przeprowadzono w miarę dokładnie to jego wyniki nie znalazły się w sporządzonym uzasadnieniu, nie wiadomo więc jakie sąd zajął stanowisko. Uniemożliwia to pełną kontrolę instancyjną. W związku z powyższym należało zaskarżony wyrok uchylić a sprawę przekazać do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji zgodnie z treścią art. 437 § 1 k.p.k. Podczas ponownego rozpoznania istnieje możliwość skorzystania z treści art. 442 § 2 k.p.k. a więc poprzestaniu na ujawnieniu tych dowodów, które nie miały wpływu na uchylenie wyroku.