Sad powszechny, II AKa 157/15

(1), co do rzeczywistego stanu faktycznego dokonanej płatności, która nie miała miejsca w chwili okazania w/w dokumentu, tj. o czyn z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. II. w dniu 16 maja 2013 r. w W. usiłował doprowadzić do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 50.000 zł Ł. B.

(1), w ten sposób, że oferował do sprzedaży działkę budowlaną położoną w miejscowości R. przy ul. (...) posługując się przy tym podrobionymi wydrukami z księgi wieczystej wygenerowanymi z (...) .pl o nr księgi wieczystej (...) i podając się za właściciela wyżej wymienionej działki, czym wprowadził w błąd Ł. B.

(1)co do prawa własności, jednakże zamierzonego czynu nie osiągnął z uwagi- na postawę pokrzywdzonego, tj. o czyn z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zb. z art.270 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. , III. w okresie od 12 maja 2013 r. do 7 czerwca 2013 r. w W. przy ulicy (...) działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru wprowadzenia w błąd, doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 9.594 zł właściciela firmy (...) , w ten sposób, że zlecił mu wykonanie remontu samochodu marki S. (...) o nr rej. (...) , a następnie po jego wykonaniu odebrał pojazd nie uiszczając należności za wykonaną naprawę, czym działał na szkodę w/w tj. o czyn z art. 286 § 1 k.k. , IV. w dniu 18 maja 2013 r. w W. przy ul. (...) doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia mieniem stację paliw S. w kwocie 297 zł, w ten sposób, że zatankował paliwo (...) + w ilości 48,529 litra do samochodu marki S. (...) o nr rej. (...) , a następnie złożył zobowiązanie dokonania płatności w terminie późniejszym, sporządzając pisemne oświadczenie, jednakże nie wywiązał się z danego zobowiązania, tym samym wprowadzając w błąd pracownicę stacji K. P. , co do zamiaru uiszczenia należności, czym działał na szkodę w/w stacji paliw tj. o czyn z art. 286 § 1 k.k. , V. w dniu 29 czerwca 2013 r. w miejscowości G. doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci motocykla m-ki (...) o nr rej. (...) o nr (...) o wartości ok. 33.000 zł, w ten sposób, że zawarł w dniu 29 czerwca 2013 r. umowę kupna - sprzedaży motocykla m-ki B. (...) o nr rej. (...) o nr (...) pozostawiając w ramach rozliczenia samochód osobowy marki S. o nr rej. (...) A jako swój własny, czym wprowadził w błąd M. W. , co do prawa własności wymienionego pojazdu i prawa dysponowania nim, tj. o czyn z art. 286 § 1 k.k. , VI. w okresie od dnia 15 lutego 2013 r. do 16 lutego 2013 r. w W. przy ul. (...) na terenie stacji S. nr (...) , działając z góry powziętym zamiarem osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 208,87 zł. (...) Sp. z o.o. w ten sposób, że do pojazdu marki F. o nr rejestracyjnym (...) zatankował paliwo w ilości 37,1 litra, a następnie w celu dokonania płatności w terminie późniejszym pracownikowi stacji złożył pisemne oświadczenie, jednakże nie uiścił należności w ustalonym terminie, tym samym wprowadzając w błąd, co do zamiaru wywiązania się z danego zobowiązania, czym działał na szkodę (...) sp. z o. o., tj. o czyn z art. 286 § 1 k.k. , VII. w okresie od dnia 25 lutego 2013 r. do dnia 5 marca 201 3 r. w bliżej nieustalonym miejscu posłużył się w celu użycia jako autentyczną uprzednio podrobioną fakturą nr (...) z dnia 2 lutego 2013 r. wystawioną przez N. T. P.

(1)dla 4 (...) P. N. , tj. o czyn z art. 270 § 1 k.k. , VIII. w okresie od 24 kwietnia 2013 r. do 27 kwietnia 2013 r. w W. , działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej usiłował doprowadzić V. Sp. z 0.0 do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci samochodu P. (...) o wartości około 350.000 zł. w ten sposób, że działając w celu nabycia i odebrania z komisu wskazanego wyżej pojazdu przedstawił G. M.

(1), prowadzącemu komis samochodowy, jako autentyczne, uprzednio przez siebie sfałszowane potwierdzenie wykonania przelewu z (...) na rachunek w/w spółki (...) pieniędzy w kwocie 388.000 zł., wprowadzając tym samym w błąd G. M.

(1)co do faktu dokonania płatności, która w rzeczywistości nie miała miejsca w chwili okazania wyżej wskazanego dokumentu, jednak zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na postawę G. M.

(1)i poczynione przez niego ustalenia, dotyczące braku wpływu środków na koncie, które to środki miały być przekazane, zgodnie z przedstawionym przez P. D. potwierdzeniem przelewu tj. o czyn z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zb. z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. , IX. w dniu 19 maja 2013 r. w W. przy ul. (...) , róg (...) działając z góry powziętym zamiarem, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia mieniem S. Polska Sp. z 0.0. w kwocie 291,87 zł., w ten sposób, że zatankował paliwo (...) + w ilości 46,551 litra do samochodu marki S. (...) o nr rej. (...) , a następnie zobowiązał się do dokonania płatności w terminie późniejszym, wprowadzając jednocześnie pracownika stacji S. w błąd, co do zamiaru uiszczenia należności za zatankowane paliwo, czym działał na szkodę w/w spółki tj. o czyn z art. 286 § 1 k.k. , X. w okresie od 26 czerwca 2013 r. do 2 lipca 2013 r. w W. , działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej usiłował doprowadzić (...) M. sp. j. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci samochodu P. (...) o wartości 169.900 zł. w ten sposób, że chcąc nabyć przedmiotowy samochód wskazał pracownikowi (...) M. Sp. j., do wystawionej faktury jako kupującego Agencję (...) , mimo, iż nie był upoważniony do jej reprezentowania i dokonania zakupu samochodu na jej rzecz, wprowadzając tym samym pracownika (...) M. Sp. j. w błąd co do osoby nabywcy oraz zamiaru dokonania zapłaty za wskazany wyżej samochód, jednak zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi poczynione ustalenia, dotyczące braku wpływu zapłaty za wskazany wyżej samochód na konto sprzedającego tj. o czyn z art. 286 § 1 k.k. , XI. w dniu 25 maja 2013 r. w W. działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 15.000 zł. K. T. , w ten sposób, że dokonał zamiany samochodu marki S. o nr rej. (...) na samochód marki N. nr rej. (...) stanowiący własność K. T. , wprowadzając wyżej wskazanego pokrzywdzonego w błąd co do prawa własności samochodu marki S. i prawa dysponowania nim tj. o czyn z art. 286 § 1 k.k. , XII. w okresie od 20 marca 2013 r. do 28 marca 2013 r. w W. przy ul. (...) działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 1.95O zł M. O. w ten sposób, że wprowadził wyżej wskazanego pokrzywdzonego w błąd co do zamiaru wywiązania się z dokonanej za pośrednictwem sieci Internet transakcji kupna - sprzedaży mixera N. Z. tj. o czyn z art. 286 § 1 k.k. , XII. w dniu 27 maja 2013 r. w W. przy ul. (...) działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 1.350 zł. M. P. , w ten sposób, że wprowadził wyżej wymienionego pokrzywdzonego w błąd co do zamiaru wywiązania się z dokonanej za pośrednictwem sieci Internet umowy kupna sprzedaży kamery G. (...) tj. o czyn z art. 286 § 1 k.k. , XIV. w styczniu 2013 r. w W. działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 2.500 zł. I. S.

(1)w ten sposób, że pożyczył od wyżej wymienionej pokrzywdzonej wskazaną wyżej kwotę wprowadzając ją jednocześnie w błąd co do zamiaru zwrotu pożyczonych pieniędzy tj. o czyn z art. 286 § 1 k.k. , XV. w maju 2013 r. w W. działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 10.000 zł I. S.

(1)w ten sposób, że pożyczył od wyżej wymienionej pokrzywdzonej wskazaną kwotę wprowadzając ją jednocześnie w błąd co do zamiaru zwrotu pożyczonych pieniędzy tj. o czyn z art. 286 § 1 k.k. , XVI. w lutym 2013 r. w W. działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 4.050 zł I. S.

(1)w ten sposób, że w zamian za użytkowanie stanowiącego jej własność laptopa (...) zobowiązał się do zapłaty na jej rzecz wskazanej wyżej kwoty, wprowadzając jednocześnie wyżej wymienioną pokrzywdzoną w błąd co do zamiaru wywiązania się z zaciągniętego zobowiązania tj. o czyn z art. 286 § 1 k.k. , XVII. w dniu 31 maja 2013 r. w W. przy ul (...) działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 1.300 zł. L. K. w ten sposób, że wprowadził wyżej wskazanego pokrzywdzonego w błąd co do zamiaru wywiązania się z dokonanej za pośrednictwem sieci Internet transakcji kupna - sprzedaży kamery model (...) tj. o czyn z art. 286 § 1 k.k. , XVIII. w dn. 18 grudnia 2012 r. w W. , w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, za pośrednictwem sieci Internet doprowadził T. P.

(2)do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 6000 zł w ten sposób, że wprowadził go w błąd co do faktu zapłaty za sprzęt do produkcji muzyki K. (...) RAM i słuchawek A. (...) , co spowodowało wysłanie przez pokrzywdzonego w/wym. sprzętu tj. o czyn z art. 286 § 1 k.k. , XIX. w dniu 15 marca 2013 r. w W. działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadził A. Z. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci pieniędzy w kwocie 2.200 zł. poprzez wprowadzenie go w błąd co do zamiaru wywiązania się z umowy sprzedaży miksera muzycznego N. Z. zawartej za pośrednictwem forum internetowego tablism.com tj. o czyn z art. 286 § 1 k.k. , XX. w dniu 11 kwietnia 2013 r. w W. w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 320 zł. J. G. po uprzednim wprowadzeniu w/w w błąd poprzez zaoferowanie mu do sprzedaży sprzętu elektronicznego do przetwarzania muzyki (...) za pośrednictwem portalu internetowego (...) , podczas gdy faktycznie nie miał on zamiaru przekazać wyżej wskazanego sprzętu J. G. , a jedynie uzyskać od niego kwotę 320 zł., jako zapłatę za w/w sprzęt, czym działał na szkodę J. G. tj. o czyn z art. 286 § 1 k.k. , XXI. w dniu 15 kwietnia 2013 r. w W. w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadził J. S. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 1.100 zł. poprzez wprowadzenie wyżej wskazanego pokrzywdzonego w błąd, w ten sposób, że nie mając zamiaru przesłania nabywcy telefonu komórkowego marki S. (...) wystawił do sprzedaży na portalu glimtree.pl wskazany telefon, a następnie pomimo wpłacenia przez pokrzywdzonego na konto bankowe o nr (...) pieniędzy w kwocie 1100 zł. nie przesłał kupującemu towaru, ani nie zwrócił pieniędzy tj. o czyn z art. 286 § 1 k.k. , XXII. w dniu 30 maja 2013 r. w W. za pośrednictwem sieci Internet, działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził K. S. do niekorzystnego rozporządzeniem mieniem w postaci pieniędzy w kwocie 1.300 zł. poprzez wprowadzenie jej w błąd co do zamiaru dostarczenia zakupionego na portalu G. .pl towaru w postaci kamery (...) tj. o czyn z art. 286 § 1 k.k. , XXIII. w dniu 17 kwietnia 2013 r. w W. działając z góry powziętym zamiarem, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadził Z. S.

(1)do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 105 000 zł., w ten sposób, że zawarł z wyżej wymienionym pokrzywdzonym umowę spółki cywilnej, której przedmiotem miało być świadczenie usług związanych z wynajmem ekskluzywnych pojazdów wprowadzając go w błąd co do zamiaru wywiązania się z celu zawartej umowy i po dokonaniu przez Z. S.

(1)przelewu kwoty 105.000 zł. stanowiącej wkład wniesiony do spółki i zapłatę za samochód marki B. (...) nr rej. (...) , który zgodnie ustaleniami miał służyć do świadczenia usług w ramach spółki cywilnej, samochód ten, bez wiedzy i zgody Z. S.

(1)sprzedał A. S. nie rozliczając się z pokrzywdzonym z uzyskanej jako zapłata kwoty 105.000 zł. tj. o czyn z art. 286 § 1 k.k. Sąd Okręgowy w Warszawie wyrokiem z dnia 26 stycznia 2015 r. (sygn. akt XII K 28/14):

1. oskarżonego P. D. uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w pkt. I aktu oskarżenia, z tym że ustalił, iż miał on miejsce w okresie od dnia 24 kwietnia 2013 r. do dnia 26 kwietnia 2013 r., a oskarżony działał w celu nabycia pojazdu m-ki S. (...) o nr rej. (...) i za czyn ten na podstawie art. 286 § 1 k.k. w zb. z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. skazał go, zaś na podstawie art. 286 § 1 k.k. w zw. art. 11 § 3 k.k. wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności;
2. oskarżonego P. D. uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w pkt. II aktu oskarżenia z tym, że ustalił, że miał on miejsce od dnia 11 maja 2013 r. do dnia 16 maja 2013 r. i za czyn ten na podstawie art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zb. z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. skazał go, zaś na podstawie art. 14 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. wymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności;
3. oskarżonego P. D. uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w pkt. III aktu oskarżenia i za to na podstawie art. 286 § 1 k.k. skazał go na karę 1 roku pozbawienia wolności;
4. na podstawie art. 46 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego obowiązek naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem zarzucanym oskarżonemu w pkt. III aktu oskarżenia poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonego D. G. kwoty 9.594 złote;
5. oskarżonego P. D. uznał za winnego popełnienia czynów zarzucanych mu w pkt. IV, VI i IX aktu oskarżenia, z tym że ustalił że zostały one popełnione w podobny sposób, w krótkich odstępach czasu tj. w warunkach ciągu przestępstw z art. 91 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. skazał go na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności;
6. oskarżonego P. D. uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w pkt. V aktu oskarżenia i za to na podstawie art. 286 § 1 k.k. skazał go na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności;
7. na podstawie art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. umorzył postępowanie karne co do czynu zarzucanego oskarżonemu P. D. w pkt. VII aktu oskarżenia;
8. oskarżonego P. D. uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w pkt. VIII aktu oskarżenia i za to na podstawie art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zb. z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. skazał go, zaś na podstawie art. 14 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności;
9. oskarżonego P. D. uniewinnił od popełnienia czynu zarzucanego mu w pkt. X aktu oskarżenia;
10. oskarżonego P. D. uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w pkt. XI aktu oskarżenia i za to na podstawie art. 286 § 1 k.k. skazał go na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności;
11. oskarżonego P. D. uznał za winnego popełnienia czynów zarzucanych mu w pkt. XII, XIII, XVII, XVIII, XIX z tym ustaleniem, że czyn ten miał miejsce w dniu 16 marca 2013 r., XX, XXI, XXII aktu oskarżenia, z tym że ustalił, że zostały one popełnione w podobny sposób, w krótkich odstępach czasu, tj. w warunkach ciągu przestępstw z art. 91 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. skazał go na karę 1roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności;
12. na podstawie art. 46 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego obowiązek naprawienia szkody poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonych: - M. O. kwoty 1950 zł, - M. P. kwoty 1.350 zł, - L. K. kwoty 1.300 zł, - T. P.

(2)kwoty 6.000 zł, - A. Z. kwoty 2.200 zł, - J. G. kwoty 320 zł, - J. S. kwoty 1100 zł, - K. S. kwoty 1.300 zł;

1. oskarżonego P. D. uniewinnił od czynu zarzucanego mu w pkt. XIV aktu oskarżenia;
2. oskarżonego P. D. uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w pkt. XV aktu oskarżenia, z tym że ustalił, że oskarżony dopuścił się go w dniach 6 i 9 maja 2013 r., doprowadzając I. S.

(1)do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w łącznej kwocie 10.100 zł i za to na podstawie art. 286 § 1 k.k. skazał go na karę 1 roku pozbawienia wolności; 15. na podstawie art. 46 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego obowiązek naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem zarzucanym oskarżonemu w pkt. XV aktu oskarżenia poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonej I. S.

(1)kwoty 10.100 zł; 16. oskarżonego P. D. uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w pkt XVI aktu oskarżenia, z tym że ustala, że doprowadził I. S.

(1)do niekorzystnego rozporządzenia mieniem na kwotę nie większą niż 2.160 zł i za to na podstawie art. 286 § 1 k.k. skazał go na karę 6miesięcy pozbawienia wolności; 17. na podstawie art. 46 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego obowiązek naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem zarzucanym oskarżonemu w pkt. XVI aktu oskarżenia poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonej I. S.

(1)kwoty 2.160 zł;

1. oskarżonego P. D. uznał za winnego czynu zarzucanego mu w pkt. XXIII aktu oskarżenia i za to na podstawie art. 286 § 1 k.k. skazał go na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności;
2. na podstawie art. 46 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego obowiązek naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem zarzucanym oskarżonemu w pkt. XXIII aktu oskarżenia poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonego Z. S.

(1)kwoty 105.000 zł;

1. na podstawie art. 85 k.k. , art. 91 § 2 k.k. połączył kary jednostkowe pozbawienia wolności wymierzone oskarżonemu P. D. w pkt. 1, 2, 3, 5, 6, 8, 10,11, 14, 16, 18 i wymierzył oskarżonemu P. D. karę łączną 3 lat i 10 miesięcy pozbawienia wolności;
2. na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności zaliczył okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 5 lipca 2013 r. do dnia 14 października 2014 r.;
3. zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. J. O. kwotę 1.860 zł plus podatek VAT tytułem zwrotu kosztów obrony z urzędu;
4. zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w części tj. tytułem opłaty kwotę 400 zł oraz tytułem uzasadnionych wydatków Skarbu Państwa kwotę 472 zł, w pozostałej części przejmując je na rachunek Skarbu Państwa. Wyrok powyższy w odniesieniu do czynów z pkt 1 – 6, 8, 10, 11, 14, 16, 18 i 20 wyroku zaskarżył na korzyść oskarżonego jego obrońca . Skarżący zarzucił wyrokowi: 1/ obrazę przepisu prawa materialnego, a mianowicie art. 286 § 1 k.k. polegające na wadliwym zastosowaniu tego przepisu poprzez nie uwzględnienie w opisie czynów przypisanych oskarżonemu w pkt. 1, 2, 3, 5 - w odniesieniu do czynu zarzuconego pkt IV aktu oskarżenia oraz w pkt.
5. sentencji wyroku, znamienia „w celu osiągnięcia korzyści majątkowej”; 2/ obrazę przepisów prawa procesowego mającą istotny wpływ na treść wydanego orzeczenia, a mianowicie art. 7, 170, 410 i 424 k.p.k. , opisaną w dalszym wywodzie apelacji, w szczególności poprzez: a/ całkowicie dowolne uznanie za w pełni wiarygodne zeznań G. M.

(1)i B. G.

(1)w zakresie w ogólności rzekomego nie zapłacenia przez oskarżonego w dniu 24 kwietnia 2014 r. za samochód S. (...) kwoty 72.000 zł, zgodnej z wystawioną fakturą gotówkową, b / bezpodstawne odmówienie wiary wyjaśnieniom osk. P. D. , iż dokonał zapłaty gotówkowej zgodnie z wystawioną fakturą gotówkową z pieniędzy pochodzących ze sprzedaży samochodu B. (...) , potwierdzonymi zeznaniami świadków i dowodami rzeczowymi, w szczególności zapisami faktury gotówkowej, zdjęciami fotograficznymi gotówki i opinią biegłego odnośnie czasu i miejsca dokonania fotografii oraz mailem z k. 856 akt sprawy, który został przytoczony przez Sąd wyrywkowo przytoczony i opacznie zinterpretowany, c/ niesłuszne oddalenie wniosku dowodowego obrońcy oskarżonego o zasięgnięcie opinii biegłego z zakresu motoryzacji odnośnie oceny marki samochodu, z którego mogłaby pochodzić figurująca na zdjęciu skrytka i inne części deski rozdzielczej, d/ bezpodstawne odmówienia wiary wyjaśnieniom oskarżonego odnośnie braku zamiaru oszustwa na szkodę Ł. B.

(1), I. S.

(1)i Z. S.

(1)oraz w zakresie wysokości szkody wyrządzonej firmie (...) , a także niesłuszne danie wiary zeznaniom pokrzywdzonych Ł. B. , I. S. i Z. S. , wskutek pominięcia w przypadku B. nietypowych, a w przypadku S. i S. , szczególnych relacji łączącymi te osoby z oskarżonym; 3/ błąd w ustaleniach faktycznych mający wpływ na treść wydanego orzeczenia, a polegający w ogólności na uznaniu, że oskarżony P. D. dopuścił się przestępstw przypisanych mu w pkt. 1, 2, 5, 6, 8, 10, 14, 16 i 18 wyroku; 4/ wymierzenie rażąco niewspółmiernie surowej kary za czyny z pkt. 3 i 11 wyroku. W obszernym uzasadnieniu skarżący opierając się na wyjaśnieniach oskarżonego podejmuje próbę wykazania, że oskarżony zapłacił gotówką za samochód S. (...) , a także rozwija tezy zawarte w zarzutach apelacji co do szeregu innych zarzucanych mu czynów. W konkluzji wniósł o zmianę wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od czynów z pkt. 1, 2, 6, 8, 10, 14, 16 i 18, przyjęcie w zakresie pkt 3 wysokości szkody w kwocie 7.500 zł i wymierzenie łagodniejszej kary łącznej za czyny z pkt. 3 i 11 sentencji wyroku poprzez warunkowe zawieszenie jej wykonania ewentualnie uchylenie wyroku w zakresie czynów przypisanych oskarżonemu w pkt. 1, 2, 3, 5, 6, 8, 10, 14, 16, 18 i zasądzonego naprawienia szkody związanego z w/w punktami oraz orzeczonej kary łącznej i przekazanie sprawy Sądowi I instancji w tym zakresie do ponownego rozpoznania. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Apelacja jako niezasadna nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd Okręgowy przeprowadził w sposób prawidłowy postępowanie odnosząc się także do wniosków oskarżonego lub obrońcy w przedmiocie dopuszczenia dowodów mających wesprzeć ich twierdzenia. Dopuścił przy tym dowód w postaci zdjęć obrazujących większą kwotę pieniędzy, a także dopuścił dowód z opinii biegłego dla ustalenia momentu (terminu) wykonania tych zdjęć. Oddalenie kolejnego wniosku obrońcy zmierzającego do ustalenia - po wyglądzie skrytki i deski rozdzielczej auta - jego marki (zarzut 2c), Sąd przekonywująco uzasadnił wydając postanowienie odmawiające uwzględnienie wniosku (k. 2211). Jeszcze szerzej odniósł się do kwestii tych pieniędzy w uzasadnianiu wyroku (str. 55) słusznie konstatując, że z samego faktu, iżby oskarżony posiadał w dniu 24 kwietnia 2013 r. kwotę ponad 70 tys. zł nie wynika, że wykorzystał ją do zapłacenia św. M. za samochód S. (...) . Odnosząc się do zarzutów 2a i 6 - apelacji obrońcy, trzeba stwierdzić, iż Sąd Okręgowy przeanalizował wszystkie dowody odnoszące się do sekwencji wydarzeń związanych ze sprzedażą samochodu S. . W wyniku tej analizy dokonał ustaleń, które w przeciwieństwie do relacji oskarżonego , znajdują wsparcie w innych dowodach (w tym zeznaniach św. M. G. i B. G. ) i tworzą logiczny ciąg. Logicznie też wywiódł, że gdyby oskarżony zapłacił za auto, to świadek nie miałby żadnego powodu by nie wydać nabywcy kompletu dokumentów pozwalających na przerejestrowanie samochodu (chodzi o dokument umowy ze św. W. G. zlecający komisowi prowadzonemu przez M. - sprzedaż auta). Sąd Okręgowy analizował wszystkie dowody zebrane w sprawie we wzajemnych relacjach, co w efekcie upoważniało do stworzenia obrazu poczynań oskarżonego jako swoistego korowodu przestępnych działań, poprzez które oskarżony realizował swój plan pozwalający jak sam przyznał zaimponować rówieśnikom i dziewczynie (k. 1681 – 1687). Należy jedynie ubolewać, iż Sąd - idąc w ślad za aktem oskarżenia – nie uporządkował chronologicznie zarzutów stawianych oskarżonemu. Takie ich uporządkowanie doskonale obrazuje bowiem „przestępczą drogę” oskarżonego , którą to zaczyna po zaprzestaniu w grudniu 2012 r. pracy w wypożyczalni samochodów. Wtedy to dokonuje oszustwa na szkodę św. P. (18 grudnia 2012 r. – zarzut XVIII), by w styczniu 2013 r. oszukańczo zapewnić św. S. , że spłaci wzięty przez nią w kwocie ok. 2,5 tys. zł kredyt, z którego uregulowała zaległy czynsz (zarzut XIV), a w lutym skłaniając ją do zakupu użytkowanego przez niego laptopa (zarzut XVI). W tym też miesiącu (15 lutego 2013 r.) w oszukańczy sposób dokonuje tankowania auta (zarzut VI), a następnie kilku kolejnych oszustw w postaci pozorowanych transakcji internetowych (zarzuty XII, XIX, XX, XXI), dokonanych w okresie marca i kwietnia 2013 r. Kolejnym krokiem na tej drodze jest umowa spółki ze św. Z. S. i sprowokowanie go do zakupu samochodu B. (...) (17 kwietnia 2013 r. – zrzut XXIII) i jego sprzedaż ze szkodą dla pokrzywdzonego, a następnym transakcja dotycząca S. (24 – 26 kwietnia 2013 r. – zarzut I). Następnie wyłudzenie od św. I. S. kwoty ponad 10 tys. zł, zabiegi zmierzające do oszustwa na szkodę G. M. związane z P. (...) (zarzut VIII). Dalej idą: wyłudzona usługa w postaci przeglądu – naprawy S. w warsztacie św. D. G. (zarzut III) i usiłowanie sprzedaży wirtualnej działki świadkowi Ł. B. (zarzut II). Również w maju oskarżony dokonuje dwóch kolejnych tankowań unikając zapłaty za paliwo (zarzuty IV i IX), a następnie pierwsza zamiana S. ze św. T. na N. (zarzut XI). Kolejno trzy oszustwa z wykorzystaniem internetu (zarzuty XIII, XXII i XVII), a korowód powyższy wieńczy zamiana S. na motocykl B. w czerwcu 2013 r. (zarzut V). Zeznania świadków, w dominującym zakresie uznane za wiarygodne i inne dowody (wszystkie prawidłowo omówione i ocenione w pisemnych motywach wyroku) w pełni uzasadniają przypisanie oskarżonemu sprawstwa co do prawie wszystkich stawianych mu zarzutów. Sąd słusznie również, dostrzegając okoliczności nie pozwalające na uznanie, iż oskarżony zrealizował wszystkie znamiona zarzucanych mu czynów – uniewinnił go od popełnienia dwu z nich (zarzuty XIV i X). Umorzył natomiast postępowanie co do jednego z zarzutów (VII) wobec stwierdzenia powagi rzeczy osądzonej. Oskarżony przyznał się do popełnienia jedenastu spośród zarzucanych mu czynów. Dokonane ustalenia co do samochodu S. wspierają także zeznania św. A. R. , a także przedsiębrane czynności zmierzające do zamiany auta na inne pojazdy mimo ewidentnej różnicy wartości między nimi. Sąd Okręgowy, wbrew sugestiom apelującego, krytycznie podszedł do zeznań świadków, nie dając im - w kilku przypadkach wiary – w pełnym zakresie lub odmawiając jej w pełni. Na przykład dotyczy to świadka A. G. (właściciela A. – sprzedawcy B. (...) ) i pracowników należącego doń komisu, którzy dokonali nieuprawnionych zmian faktury. Przedsięwzięte przez oskarżonego czynności, opisane szczegółowo i omówione prawidłowo w uzasadnieniu wyroku upoważniają do przypisania oskarżonemu zamiaru oszustwa na szkodę Ł. B. , I. S. i Z. S. niezalenie od relacji łączących tych pokrzywdzonych z oskarżonym. Sąd uwzględnił te okoliczności (relacje) dokonując ustaleń faktycznych. Brak też powodu dla podzielenia stanowiska obrońcy co do wartości wyłudzonej od św. D. G. usługi naprawy samochodu S. . Świadek konsekwentnie wymienia kwotę wskazaną w treści zarzutu a ogólnikowe rozważania skarżącego na temat charakteru umów o taką usługę (str. 13 apelacji) nie mają żadnego odniesienia do przedmiotowego zdarzenia. Odnosząc się wreszcie do postawionego jako pierwszy zarzutu naruszenia prawa materialnego poprzez pominięcie w treści przypisanych oskarżonemu czynów (zarzuty od I do V aktu oskarżenia) znamienia działania „w celu osiągnięcia korzyści materialnej” należy skarżącego odesłać do treści postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 4 września 2014 r. (sygn. akt V K.K. 156/14) stwierdzającego, że „z treści art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k. nie wynika, ażeby w opisie czynu należało używać słów ustawy, określających poszczególne znamiona przestępstwa. Chodzi natomiast o to, aby ten opis odpowiadał znaczeniu wszystkich znamion ustawowych konkretnego przestępstwa. Przy opisie czynu należy posłużyć się takimi sformułowaniami, które w sposób nie budzący wątpliwości odpowiadają treści poszczególnych znamion przypisanego sprawcy czynu zabronionego” (LEX nr 1532786). Lektura zawartych w pkt I do V aktu oskarżenia zarzutów (z uwzględnieniem korekty opisu co do zarzutu I – go) nie pozostawia wątpliwości, iż w każdym z tych przypadków transakcji nabycia auta, sprzedaży działki, wyłudzenia usługi i towaru w postaci paliwa – celem mogła być tylko chęć osiągnięcia korzyści majątkowej w postaci uzyskania pożądanych rzeczy, towarów lub podniesienia ich wartości (naprawa). Dotyczy to także czynu z pkt V, choć z pozoru ( zamiana dotyczyła droższego obiektu na tańszy), lecz w praktyce oskarżony dokonywał jej, by przedmiot nie stanowiący w rzeczywistości jego własności (samochód S. ), zamienić na rzecz (motocykl), który mógł po zarejestrowaniu wprowadzić w skład swego majątku uzyskując w ten sposób oczywistą korzyść majątkową. Konkludując ten fragment rozważań oraz odnosząc się do kwalifikacji prawnej pozostałych czynów Sąd Apelacyjny w pełni podziela trafność przyjętych jako podstawę skazania przepisów. Sąd odwoławczy nie podziela natomiast zarzutu apelacji o rażąco niewspółmiernej surowości kar wymierzonych oskarżonemu za przypisane w pkt 3 i 11 wyroku czyny. W obydwu przypadkach kary zostały wymierzone w granicach dolnego ustawowego zagrożenia (6 miesięcy) w sytuacji gdy górna granica sankcji opiewała na 8 lat (w pierwszym przypadku) i 12 lat (w drugim). Zatem wymiaru ich w wysokości odpowiednio: roku oraz roku i 6 m-cy nie można uznać nie tylko za rażąco surowy, ale w ogóle za surowy. Również kary jednostkowe co do pozostałych czynów orzeczone w większości w miesiącach należy uznać za łagodne zwłaszcza w kontekście wyartykułowanych w uzasadnieniu wyroku okoliczności obciążających i łagodzących. Tę samą konstatację rodzi ocena wymiaru kary łącznej wymierzonej oskarżonemu, karanemu już kilkakrotnie za przestępstwa podobne. Mając powyższe na uwadze Sąd Apelacyjny orzekł jak w wyroku. Wobec nieuwzględnienia apelacji Sąd odwoławczy obciążył oskarżonego kosztami sądowymi za postępowanie odwoławcze, w tym stosowną opłatą. Sąd Apelacyjny zasądził na rzecz adwokata występującego z urzędu honorariom za udział w postępowaniu odwoławczym podwyższając je w stosunku do stawki minimalnej zgodnie z § 2 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu .