Sygn. akt X Ga 138/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 16 czerwca 2015 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach, X Wydział Gospodarczy w składzie następującym : Przewodniczący: SSO Barbara Przybyła Protokolant : Katarzyna Bocian po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2015 r. w Gliwicach na rozprawie sprawy z powództwa: (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. przeciwko: K. S. o zapłatę na skutek apelacji wniesionej przez pozwanego od wyroku Sąd Rejonowy w Gliwicach z dnia 11 grudnia 2014 roku sygn. akt VII GC 174/14 1) zmienia zaskarżony wyrok w pkt.
- i
- w ten sposób, że oddala powództwo i zasądza od powoda (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. na rzecz pozwanego K. S. kwotę 1.217,00 zł ( jeden tysiąc dwieście siedemnaście złotych ) tytułem kosztów procesu; 2) zasądza od powoda na rzecz pozwanego kwotę 850,00 zł (osiemset pięćdziesiąt złotych) tytułem kosztów procesu w postępowaniu odwoławczym. SSO Barbara Przybyła X Ga 138/15 UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem sąd zasądził od pozwanego K. S. na rzecz powoda kwotę 7137,70 zł z ustawowymi odsetkami 10 czerwca 2013 r. oraz orzekł o kosztach procesu Skra Sąd pierwszej instancji ustalił, iż strony zawarły w dniu 27 lipca 2007r. umowę o świadczenie usług agencyjnych. Strony ustaliły wynagrodzenie prowizyjne. Powódka wypowiedziała umowę pozwanemu z dniem 1 lipca 2011 roku w dniu 13 marca 2011 r. Powódka wezwała do zwrotu prowizji w kwocie 7137, 70zł. Jako podstawę roszczenia sąd wskazał przepis art. 761 4 k.c. oraz o zapis w pkt 4.3.
- umowy stron. Zgodnie z umową, pozwany nabywał prawo do prowizji tylko w zakresie, w jakim ubezpieczony (klient) w sposób ciągły opłacał składki. Punkt 6.7 umowy nakazywał zwrot prowizji w przypadku, gdy klient zaprzestanie płacenia składek ubezpieczeniowych. Sąd uznał, że powódka wykazała roszczenia składając noty prowizyjne oraz zaświadczenia o rozliczeniu składek klientów pozyskanych przez pozwanego. Pozwany kwestionował noty prowizyjne, ale nie wnosił o uzupełnienie materiału dowodowego o dokumenty, obrazujące w bardziej czytelny sposób, moment wypowiedzenia umowy przez klienta, pozyskanego przez pozwanego. Sąd wskazał, że pozwana na poparcie twierdzeń sprzeciwu nie wskazała żadnych dowodów. Sąd powołując przepis art. 227kpc , wskazał, że twierdzenie strony pozwanej nie jest dowodem a twierdzenia dotyczące istotnej dla sprawy okoliczności powinno być udowodnione przez stronę zgłaszającą Sąd uznał za nieuzasadniony zarzut przedawnienia roszczenia. Wskazaał, że skoro w dniu 30 stycznia 2011 r. wystawiono ostatnią notę prowizyjną to od tej daty należy liczyć termin biegu przedawnienia. W apelacji pozwanym zarzucił naruszenie artykułu 233 § 1 za poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów art. 6 KC i przerzucenie ciężaru dowodu, co do istnienia wierzytelności na pozwanego i obciążenie go skutkami nie wykazania nieistnienia wierzytelności, przpisu art. 207 § 6 i 7 kpc przez zaniechanie pominięcia twierdzeń i dowodów spóźnionych i zaniechania zwrotu pisma powoda. Naruszenie artykuł 120 § 1 kc i art. 118 in fine oraz art. 117 § 2 , poprzez błędne zastosowanie i przyjęcie, że nie doszło do przedawnienia roszczenia, oraz naruszenie przepisu art. 65 § 2 k.c. , poprzez dokonanie wykładni umowy w oparciu wyrok wydany w innej sprawie. Domagał się zmiany wyroku i oddalenia powództwa w całości oraz zasądzenia kosztów procesu za obie instancje. Sąd ustalił i zważył co następuje. Sąd uznał apelacje za uzasadnioną z uwagi na skuteczne zarzuty dotyczące ustaleń faktycznych oraz niewłaściwe zastosowanie przepisów przedawnieniu . Poza sporem było, iż umowa zawarta w dniu 27 lipca 2007r., została wypowiedziana ze skutkiem na 7 kwietnia 2009r. – na tę datę wypowiedzenia umowy wskazywał powód w pozwie. Sąd zatem wadliwie ustalił, że umowa została wypowiedziana w dniu 1 lipca 2011r. Pismo obejmujące wypowiedzenie nosi wprawdzie datę 1 lipca 2011r. jednakże powód w pozwie jako datę rozwiązania umowy wskazał 7 kwietnia 2009r. tj. datę wskazaną w treści pisma obejmującego oświadczenie o wypowiedzeniu. Zgodnie z punktem 7.6 umowy konto prowizyjne zleceniobiorcy będzie po rozwiązaniu umowy prowadzone do momentu naliczenia przysługujących mu w związku z umowami ubezpieczeniowymi zawartymi podczas trwania umowy prowizji. Okres nie może być dłuższy niż 6 miesięcy. Zatem jeśli chodzi o naliczanie prowizji to konto winno być prowadzone przejść w 6 miesięcy od 7 kwietnia 2009 roku to jest do 7 października 2009 r. Fakt naliczania prowizji po tej dacie, wbrew zapisom umowy nie powinien zatem mieć wpływu na termin ustalania roszczeń powoda. Prowizja była naliczana z góry, na co wskazuje lista prowizji ( k. 45, 49) tylko w pierwszym roku wprowadzenia działalności. zasady, wypłaty prowizji ustalono w pkt 4 umowy. Zgodnie z punktem 4.3.
- umowy roszczenie o zapłatę prowizji powstawało o tyle i tylko w zakresie, w jakim ubezpieczony w sposób ciągły opłacał składki ubezpieczeniowe. Sytuacja gdy klient zalega z płatnością składki stanowi przypadek nienależytego wykonania umowy (przypadek storna). W takim wypadku o ile doszło do przekroczenia limitu storna, dalsze wypłaty prowizji miały być zawieszone do chwili gdy liczba przypadków storna będzie niższa od limitu. Zatem po upływie 6 miesięcy od dnia rozwiązania umowy tj. w dniu 7 października powód miał już możliwość ustalenia wysokości ostatecznie należnej prowizji ( bądź wyliczenia storna). Od tej daty, bowiem zgodnie z pkt 7.
- miał zaprzestać prowadzenia konta zleceniobiorcy. Powód miał możliwość dokonania stosownego rozliczenia i ustalenie czy w związku z zaleganiem zapłaty składek przez klientów został przekroczony ich limit, i czy w związku z tym pozwany ma obowiązek zwrotu wypłaconej prowizji. Z dniem 7 października 2009r. konto pozwanego zgodnie z umową powinno zostać zamknięte. Zasadny zatem okazał się zarzut naruszenia art. 117 § 2 i art. 118 k.c. Roszczenie powoda, jako związane z działalnością gospodarczą zgodnie art. 118 k.c. przedawnia się z upływem trzech lat. Powód wniósł pozew w dniu 10 czerwca 2013 roku. Przedawnienie liczone od dnia 7 października 2009r. w sposób wyżej opisany, nastąpiło z dniem 8 października 2012r. Wobec skutecznego podniesienia zarzutu przedawnienia powództwo podlegało oddaleniu w całości i dlatego sąd po myśli art. 386 kpc zmienił zaskarżony wyrok i oddalił powództwo i po myśli art.98 kpc obciążył powoda kosztami procesu, na które złożyło się wynagrodzenie pełnomocnika oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa O kosztach postępowania apelacyjnego sąd orzekł po myśli art. 98 i art. 108 kpc - na koszty w złożyła się o opłata od apelacji w kwocie 250zł oraz koszty zastępstwa procesowego w wysokości 600zł. SSO Barbara Przybyła