Sad powszechny, II W 640/14

(1), powodując szkody w samochodzie P. (...) oraz zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym dla pasażerki pojazdu D. (...) A. P. oraz E. T.

(1); to jest o czyn z art. 86 § 1 kw w zw. z art. 22 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym

1. obwinioną C. P. uznaje za winną popełnienia zarzucanego jej czynu, który wyczerpuje znamiona wykroczenia z art. 86 § 1 kw i za to na mocy art. 86 § 1 kw wymierza jej karę grzywny w kwocie 150 zł (sto pięćdziesiąt złotych);
2. na mocy art. 118 § 1 i 3 kpw w związku z § 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 października 2001r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia zasądza od obwinionej na rzecz Skarbu Państwa kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zryczałtowanych kosztów postępowania, kwotę 1.374,71 zł (tysiąc trzysta siedemdziesiąt cztery złote, 71/100) tytułem należności ustanowionego w sprawie biegłego, a na mocy art. 119 kpw w zw. z art. 617 kpk w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych opłatę w wysokości 30 zł (trzydziestu złotych). Sygn. akt II W 640/14 UZASADNIENIE Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 28.02.2014r. w K. warunki drogowe były dobre: było sucho, widoczność na drodze była dobra. W tym dniu ok. godz. 14:00 obwiniona C. P. kierowała swoim samochodem D. (...) o nr rej. (...) , jechała ul. (...) w K. . Na fotelu pasażera jechała jej córka. Samochód obwinionej jechał jako pierwszy w kolumnie. Za nią jechał samochód ciężarowy. Obwiniona chciała skręcić w lewo w ul. (...) . Przed skrzyżowaniem z tą ulicą C. P. zwolniła, włączyła lewy kierunkowskaz i zaczęła skręcać w lewo. W czasie wykonywania tego manewru zderzyła się z wyprzedzającym ją wówczas pojazdem E. T.

(1). W pojeździe obwinionej zostały zdeformowane lewe przednie drzwi, zdeformowany lewy przedni błotnik w tylnej części, uszkodzony przedni zderzak z lewej strony, uszkodzony lewy próg, uszkodzone lewe przednie koła. W P. E. T.

(1)został zdeformowany prawy przedni błotnik, odkształcona pokrywa silnika, rozbity prawy reflektor, zerwana okładzina przedniego zderzaka, uszkodzone prawe przednie koło i jego zawieszenie, uszkodzone lewe przednie koło, popękana szyba czołowa; w pojeździe zadziałały poduszki powietrzne. Na skutek zderzenia pojazdów C. P. doznała rany tłuczonej głowy. E. T.

(1)nie odniósł obrażeń ciała. W czasie kolizji obydwoje kierowcy byli trzeźwi. / Dowody : - protokół oględzin samochodu P. (...) – k.4-5, - protokół oględzin D. (...) – k.6-7, - protokoły użycia urządzenia A. – k.8, 9, - protokół oględzin miejsca wypadku – k.10-11, - opinia biegłego chirurga – k.13, - zeznania świadka– A. P. – k.23, - zeznania świadka M. N. – k.16, 73-75, - zeznania świadka E. T.

(1)– k.65-66, - fotografie na płycie CD – k.68., - opinia biegłego inż. T. M. - k. k.77-91, 102-106/ E. T.

(1)za naruszenie zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym przez wyprzedzanie w miejscu niedozwolonym i uderzenie w bok pojazdu C. P. został ukarany wyrokiem tut. Sądu z dnia 13.06.2014r. w sprawie II W 644/14. /odpis wyroku – k.63/ Obwiniona nie przyznała się do popełnienia zarzucanego jej czynu. W toku czynności wyjaśniających wyjaśniła, że w dniu 28.02.2014r. kierowała swoim samochodem D. (...) . Mając zamiar skrętu w lewo, zatrzymała się na skrzyżowaniu w celu ustąpienia pierwszeństwa przejazdu kierowcy jadącemu z przeciwnego kierunku, włączyła lewy kierunkowskaz. Za nią zatrzymał się samochód ciężarowy. Chwilę czekała aż przejedzie pojazd z naprzeciwka, a następnie zbliżyła się do osi jezdni i wtedy nastąpiło uderzenie w jej pojazd. Straciła przytomność. Dodała, że kierowca P. wyprzedzał w miejscu niedozwolonym. /wyjaśnienia obwinionej – k.21/ Na rozprawie wyjaśniła, że była w stanie zobaczyć, co się dzieje za samochodem ciężarowym, który za nią jechał. Dodała, że jej samochód został uderzony przez P. , kiedy stał tuż przy osi jezdni, równolegle do niej, oczekując na przejazd pojazdu z naprzeciwka. Odwróciła głowę w kierunku ul. (...) , w którą chciała skręcić, żeby upewnić się, że ma miejsce do wjazdu, wtedy jej samochód został uderzony w okolice lewych przednich drzwi. Po odczytaniu jej wcześniejszych wyjaśnień, stwierdziła, że zdarzenia nie pamięta już dokładnie, jednak mogło być tak, że przed uderzeniem P. w jej samochód, mogła podjechać bliżej osi jezdni, a pojazd jadący z naprzeciwka przejechał przed zderzeniem się jej pojazdu z pojazdem E. T.

(1). Jednak jest pewna, że przed zderzeniem nie przekroczyła osi jezdni. /wyjaśnienia obwinionej – k.64-65/ Sąd zważył, co następuje: Dowody przeprowadzone w niniejszym postępowaniu pozwalają na jednoznaczne stwierdzenie, że obwiniona C. P. dopuściła się popełnienia zarzuconego jej wykroczenia. Wyjaśnieniom obwinionej, w których nie przyznała się do winy, nie dano wiary, uznając je za przyjętą linię obrony. Przeczą im zeznania świadków E. T.

(1)i M. N. , a także treść opinii biegłego z zakresu ruchu drogowego T. M. , na których to dowodach oparto się, przy ustalaniu stanu faktycznego sprawy. Świadek E. T.

(1)co do przebiegu zdarzenia zeznał (k.65-66) zgodnie z ustalonym wyżej stanie faktycznym. Zeznał, że ok. 200 metrów przed skrzyżowaniem zaczął wyprzedzać kilka samochodów. Samochodu obwinionej w ogóle nie widział, ponieważ zasłaniał mu go jadący za jej D. samochód ciężarowy. W momencie, kiedy wyprzedzał ten samochód, E. T.

(1)zauważył, że zaczął on hamować, zaświeciły się jego światła (...) . W tym momencie na lewym pasie drogi, którym świadek się poruszał, pojawił się samochód obwinionej. Kiedy połowa jej samochodu była już na lewym pasie ruchu, uderzył w niego samochód prowadzony przez świadka. Podał, że kolumna samochodów, którą otwierał pojazd obwinionej, poruszała się z prędkością ok. 60 km/h. Poza tym świadek dodał, że przed zderzeniem z naprzeciwka, wbrew wyjaśnieniom obwinionej, nie jechał żaden samochód, ponieważ musiałby się z nim zderzyć. Zeznania E. T.

(1)uznano za wiarygodne – są logiczne i spójne. Znajdują potwierdzenie w zeznaniach M. N. . Świadek ten zeznał, że (k.16), jechał za samochodem ciężarowym jadącym za obwinioną. Samochód ciężarowy zasłaniał mu cały widok z przodu. Świadek jechał z prędkością ok. 70 km/h. Zeznał, że kolumna pojazdów, w której jechał, była wyprzedzana przez samochód P. . Kiedy pojazd P. znajdował się na wysokości kabiny samochodu ciężarowego, zajechał mu drogę D. (...) koloru złotego, który miał włączony lewy kierunkowskaz. Kierujący P. nie zdążył wyhamować i z dużą siłą uderzył w bok pojazdu D. (...) . Świadek dodał, że kiedy P. wyprzedzał kolumnę pojazdów oraz przed samym zderzeniem z naprzeciwka nic nie jechało. Na rozprawie potwierdził swoje zeznania – stwierdził, że kierowca P. wyprzedzał 3 samochody, w pewnym momencie świadek zauważył, że Matiz skręca w lewo, a P. uderza w jego lewy bok. M. N. zeznał, że wydaje mu się, że w czasie zderzenia przednia połowa M. była na lewym pasie ruchu, a tylna na prawym. P. przez zderzeniem jechał prosto, nie zdążył wykonać żadnych manewrów obronnych, w ostatnim momencie błysnęły lampki hamowania w tym pojeździe. Zeznał, że przed skrzyżowaniem samochód ciężarowy, za którym jechał, zwolnił. Z naprzeciwka nadjeżdżały auta, ale były one w chwili zderzenia jeszcze daleko – jakieś 300 metrów od skrzyżowania. Zeznania tych świadków są zbieżne ze sobą, łącząc się w spójną całość. Jakkolwiek świadek E. T.

(1)jest osobą zainteresowaną rozstrzygnięciem sprawy, świadek N. jest osobą obcą wobec stron, dlatego nie ma żadnego interesu w składaniu zeznań określonej treści. Dlatego oparto się na ich zeznaniach przy ustalaniu stanu faktycznego sprawy. W celu ustalenia który z kierowców uczestniczących w kolizji naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym i przyczynił się do jej zaistnienia dopuszczono dowód z opinii biegłego inż. T. M. (k.77-89). Wnioski wynikające z opinii skłaniają do przyjęcia, że prawdziwy jest przebieg zdarzenia przedstawiony przez świadków E. T.

(1)i M. N. . Biegły w sposób jasny, logiczny i kompletny przedstawił przebieg wypadku, ustalony przede wszystkim w oparciu o materiał dowodowy w postaci protokołów oględzin pojazdów, fotografii, na postawie wskazanej w opinii metody badawczej oraz obliczeń, a także w wyniku wykonania symulacji zderzenia pojazdów opracowanej w programie komputerowym P. C. . Biegły na podstawie analizy uszkodzeń pojazdów stwierdził, że P. uderzył prawą przednią częścią nadwozia w lewy bok samochodu D. , na wysokości lewych przednich drzwi. Prędkość kolizyjną biegły ustalił – dla P. (...) km/h, a dla D. (...) km/h. Z opinii wynika, że w chwili, gdy obwiniona zaczynała skręt w lewo, a jej pojazd usytuowany był jeszcze na wprost, P. znajdował się ok. 34 m od miejsca zderzenia. Sytuacja ta miała miejsce ok. 1,5 sekundy przed zderzeniem. Natomiast kierowca P. mógł zorientować się, że D. skręca ok. 1 sekundę przed zderzeniem, znajdował się wtedy ok. 22 m od tego miejsca. Tymczasem droga niezbędna do zatrzymania pojazdu jadącego z prędkością 80 km/h wynosi 52 metry, a czas niezbędny do zatrzymania - 3,8 sekundy. A zatem kierowca P. E. T.

(1)nie miał możliwości uniknięcia wypadku poprzez zatrzymanie pojazdu przed miejscem zderzenia. Natomiast mógł go uniknąć poprzez zaniechanie manewru wyprzedzania. Naruszył bowiem wynikający z art. 24 ust. 7 pkt 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym zakaz wyprzedzania na skrzyżowaniach. Biegły stwierdził, że przystąpienie przez obwinioną do manewru skrętu w lewo w chwili, gdy w odległości 34 metrów znajdował się pojazd P. , było nieprawidłowe i miało charakter zajechania drogi. Na wniosek obrońcy obwinionej dopuszczono dowód z uzupełniającej opinii biegłego T. M. w celu ustalenia, czy i w którym momencie obwiniona była w stanie spostrzec wyprzedzający ją pojazd i w jakim czasie pojawił się on w jej polu widzenia. W opinii uzupełniającej biegły (k.102-106) podał, że w chwili rozpoczęcia skrętu w lewo przez obwinioną, samochód P. był widoczny w jej lewym lusterku. Dopiero w chwili, gdy D. znajdował się w zaawansowanym skręcie w lewo – ok. 0,8 sekundy przed zdarzeniem, P. zaczynał być niewidoczny. W konkluzji biegły stwierdził, że w chwili, gdy obwiniona przygotowywała się do manewru skrętu w lewo, jak i w początkowej fazie manewru, samochód P. był widoczny w lewym zewnętrznym lusterku D. (...) . Aby uniknąć zderzenia wystarczyło, aby zaniechała wykonania manewru skrętu w lewo, gdy miała możliwość zauważenia w lusterku samochodu P. . Opinia biegłego zdaniem sądu jest pełna, jasna i nie zawiera sprzeczności, dlatego oparto się na niej przy ustalaniu stanu faktycznego sprawy. Nie dano wiary sprzecznym z treścią opinii oraz z zeznaniami świadków E. T.

(1)i M. N. wyjaśnieniom obwinionej i świadka A. P. . Wyjaśnienia obwinionej zdaniem sądu są nielogiczne, niespójne i nie zasługują na wiarę, a zdaniem sądu są jedynie wyrazem przyjętej przez nią linii obrony. Niemożliwe jest, aby, jak wyjaśniła C. P. w toku czynności wyjaśniających, zatrzymała się na lewym pasie ruchu i przepuściła nadjeżdżający z naprzeciwka samochód. Gdyby bowiem taki pojazd przejechał, niechybnie zderzyłby się z P. E. T.

(1)jadącym lewym pasem i wyprzedzającym kolumnę pojazdów. Na rozprawie 7 miesięcy po zdarzeniu zeznała, że jednak jej samochód został uderzony przed tym, jak nadjechał samochód jadący z naprzeciwka – w momencie oczekiwania na jego przejazd, ale po odczytaniu jej wcześniejszych wyjaśnień, przyznała, że mogło być tak, jak wyjaśniała w postępowaniu wyjaśniającym. Podobnie nie dano wiary zeznaniom świadka A. P. . W toku czynności wyjaśniających (k.23), podobnie jak obwiniona, zeznawała, że najpierw zatrzymały się na prawym pasie ruchu, czekając aż przejedzie pojazd z naprzeciwka, a następnie, gdy ten już przejechał, czekały na skręt w lewo i zostały uderzone przez pojazd P. (...) . Na rozprawie dodała, że najpierw obwiniona przepuściła jeden samochód jadący z naprzeciwka, a potem czekała aż przejedzie następny. Ten drugi nie przejechał, bo wcześniej ich samochód został uderzony przez P. . A. P. zeznała, że D. przed zderzeniem nie zdążył wjechać na lewy pas ruchu. Te zeznania uznano za nieprawdziwe. Są nielogiczne – nie jest możliwe, aby przed zderzeniem z naprzeciwka nadjechał jakiś pojazd, ponieważ wtedy zderzyłby się z samochodem E. T.

(1). Poza tym jej zeznania są sprzeczne z zeznaniami E. T.

(1)i M. N. – świadkowie ci zeznali, że widzieli jak samochód obwinionej rozpoczął manewr skrętu w lewo i wjechał na lewy pas ruchu, gdzie zajechał drogę P. . Świadek jest córką obwinionej, ma więc interes w składaniu zeznań dla niej korzystnych. Z powyższych względów, jej zeznania uznano za nieprawdziwe. W świetle poczynionych wyżej ustaleń faktycznych, popełnienie przez obwinioną czynu z art. 86 § 1 kw nie budzi wątpliwości. Obwiniona nie zachowała należytej ostrożności w czasie wykonywania manewru skrętu w lewo i zajechała drogę wyprzedzającemu ciąg 4 pojazdów E. T.

(1)kierującemu samochodem P. (...) , czym przyczyniła się do zderzenia z tym pojazdem, powodując jego uszkodzenia oraz zagrażając bezpieczeństwu swojej pasażerki oraz E. T.

(1). Istotą wykroczenia z art. 86 § 1 kw jest spowodowanie zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym poprzez niezachowanie należytej ostrożności, przy czym przez należytą ostrożność należy rozumieć takie zachowanie uczestników ruchu, które wyłącza lub minimalizuje możliwość zagrożenia bezpieczeństwa ruchu. Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym kierujący pojazdem może zmienić kierunek jazdy lub zajmowany pas ruchu tylko z zachowaniem szczególnej ostrożności. Tych elementów ostrożności w zachowaniu obwinionej Sąd, analizując zebrany w sprawie materiał dowodowy, nie znalazł. Sąd, uznając obwinioną za winną popełnienia zarzucanego jej czynu, wymierzył jej karę 150 zł grzywny. Orzeczona kara grzywny pozostaje w granicach możliwości finansowych obwinionej. Kara nie jest surowa, ale przy jej wymiarze sąd miał na względzie wysokość kary wymierzonej E. T.

(1)– 200 zł, który w ocenie sądu w większej mierze przyczynił się do zaistnienia kolizji. Naruszył bowiem wyraźny zakaz wyprzedzania na skrzyżowaniu. Dlatego uznano, że obwiniona powinna zostać ukarana karą łagodniejszą. O kosztach postępowania orzeczono na mocy art. 118 § 1 i 3 kpw w związku z § 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 października 2001 r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia i art. 119 kpw w zw. z art. 617 kpk w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych .