Sygn. akt IV P 67/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ O. , dnia 09-07-2015 r. Sąd Rejonowy w Ostródzie IV Wydział Pracy w następującym składzie: Przewodniczący: SSR Aleksandra Dąbrowska Ławnicy: Halina Zalewska, Krystyna Jaworska Protokolant: st. sekr. sąd. Marlena Młynarkiewicz po rozpoznaniu w dniu 09-07-2015 r. w Ostródzie sprawy z powództwa K. D. ( PESEL: (...) ) przeciwko Zakładowi (...) Sp. z o.o. w O. (KRS: (...) ) o odszkodowanie za nieuzasadnione wypowiedzenie umowy o pracę
- zasądza od pozwanego Zakładu (...) Sp. z o.o. w O. na rzecz powoda K. D. kwotę 9.000 (dziewięć tysięcy) złotych tytułem odszkodowania za nieuzasadnione wypowiedzenie umowy o pracę wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 06 maja 2015 roku do dnia zapłaty;
- zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 900 (dziewięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego;
- wyrokowi w punkcie pierwszym nadaje rygor natychmiastowej wykonalności do kwoty 3000 (trzech tysięcy) złotych. UZASADNIENIE Powód K. D. złożył pozew przeciwko Zakładowi (...) Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w O. o zasądzenie kwoty 9.000 zł wraz z odsetkami ustawowymi od dnia doręczenia pozwu pozwanemu do dnia zapłaty. W uzasadnieniu pozwu argumentował, iż w dniu 24 kwietnia 2015 roku otrzymał wypowiedzenie umowy o pracę, w uzasadnieniu którego pozwany wskazał powody, z którymi powód się nie zgadza, ponieważ wykonywał polecenia przełożonych i pracował wydajnie. W ocenie powoda przedstawione w wypowiedzeniu przyczyny zostały wytworzone jedynie w celu utworzenia uzasadnienia do wypowiedzenia umowy o pracę. Pozwany Zakład (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w O. wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu odpowiedzi na pozew pozwany wywodził, iż wielokrotnie zwracał powodowi uwagę na to w jaki sposób wykonuje swoje obowiązki, w szczególności zaniedbania powoda uwidoczniły się w lekceważeniu zamówień firmy (...) . sp. z o.o. , co spowodowało odejście klienta do konkurencji. Ponadto powód nie przestrzegał czasu pracy oraz prowadził nierzetelne rozliczenie materiałów produkcji. Powyższe okoliczności spowodowały utratę zaufania do powoda i rozwiązanie umowy o pracę. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Powód K. D. zatrudniony był w Zakładzie (...) Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w O. (zwanym dalej (...) ) na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony, na stanowisku mistrza w dziale produkcji, za wynagrodzeniem 3.000 zł. (dowód: umowa o pracę – k. 5, porozumienie k. 119 - część B akta osobowe, zaświadczenie o wynagrodzeniu k. 15) W dniu 24 kwietnia 2015 r. pozwany wypowiedział powodowi umowę o pracę z zachowaniem trzymiesięcznego okresu wypowiedzenia, który upływa w dniu 31 lipca 2015 r. Jednocześnie pozwany zwolnił powoda z obowiązku świadczenia pracy. Jako przyczynę rozwiązania umowy o pracę pozwany wskazał: niestosowanie się do poleceń przełożonych, a tym samym utrata zaufania; brak umiejętności transferowania zadań wyznaczanych przez kierownictwo na operacje w produkcji, co się przekłada na niską wydajność pracy; brak należytego nadzoru i organizacji pracy nas stanowiskami podległych pracowników. (dowód: rozwiązanie umowy o pracę z dnia 24 kwietnia 2015 r. – k. 5 część C akt osobowych) Do zakresu czynności powoda należały następujące zadania: - organizowanie pracy pracownikom całego wydziału konstrukcji metalowych, - nadzorowanie realizacji zadań produkcyjnych zgodnie z ustalonymi planami, harmonogramami i bieżącymi zamówieniami, - bieżąca kontrola wykonywanej pracy pracowników wydziału, zapewniająca wysoką jakość wyrobów, - nadzór nad prawidłową i zgodną z przeznaczeniem obsługą i eksploatacją maszyn i urządzeń, - nadzór nad prawidłowością stosowania procesów technologicznych, - kontrolowanie dyscypliny pracy oraz nadzór nad właściwym i pełnym wykorzystaniem czasu pracy podległych pracowników, - czuwanie nad terminowym przygotowaniem i regularnym zaopatrzeniem w niezbędne materiały i narzędzia, - dbałość o prawidłowe wykorzystanie materiałów produkcyjnych i należyte zagospodarowanie odpadów, -bieżące prowadzenie ewidencji zużycia materiałów produkcyjnych, - instruowanie pracowników w zakresie racjonalnego wykonywani czynności i operacji oraz prawidłowej obsługi maszyn i urządzeń, - wykonywanie innych zadań wyznaczonych przez przełożonych, wynikających z funkcji komórki lub niezbędnej dla prawidłowego funkcjonowania przedsiębiorstwa, - prowadzenie i rozliczenie zleceń produkcyjnych całego wydziału konstrukcji metalowych. (okoliczności bezsporne, dowód: zakres czynności k. 92-92v część B akt osobowych) Z ww. zakresu czynności powód wywiązywał się w sposób należyty. (dowód: zeznania świadka J. D. płyta dvd k. 56, zapis 00:06:52, 00:09:58, 00:11:36, 00:14:33, 00:17:38; świadka S. G. płyta dvd k. 56, zapis 00:38:41, 00:44:54, 00:52:48; świadka B. J. płyta dvd k. 56, zapis 00:54:13, 00:59:21, 01:00:53, 01:03:43) Sąd zważył co następuje: Powództwo zasługiwało na uwzględnienie. Na wstępie zaznaczyć należy, że sąd ustalił powyższy stan faktyczny w oparciu o zgromadzone w sprawie dokumenty, które nie wzbudziły wątpliwości Sądu w zakresie swej wiarygodności. Dowody znajdujące się w aktach sprawy (w tym aktach osobowych) w pełni korespondują ze sobą i składają się na ustalony w sprawie stan faktyczny. Nie były one kwestionowane przez strony postępowania, a nadto nie zachodziły również żadne wątpliwości, co do ich formy bądź treści. Nadto, sąd dał wiarę zeznaniom świadków J. D. , S. G. , B. J. , W. Ś. , ponieważ zeznania te polegały na prawdzie. Są jasne, logiczne, pozbawione wewnętrznych sprzeczności i tworzą z pozostałym, uznanym za wiarygodny materiałem dowodowym, spójną całość. Wszyscy świadkowie zeznali, że powód był sumiennym pracownikiem, a brak terminowości w realizowaniu zamówień był spowodowany różnymi względami, w szczególności nieterminowym dostarczaniem materiałów. Odnosząc się do zeznań świadka A. G. , wskazać należy, że Sąd nie dał wiary twierdzeniom świadka, w zakresie jakim twierdził, że powód nieprawidłowo wykonywał obowiązki. Przeczą temu zeznania świadków J. D. , S. G. , B. J. oraz W. Ś. . Niewiarygodnie i nielogicznie w świetle zeznań ww. świadków jawią się w wszczególności depozycje świadka A. G. , że winę za opóźnienie w realizacji zamówień ponosi wyłącznie powód. Spór w przedmiotowej sprawie koncentrował się na zasadności podanej w wypowiedzeniu jego przyczyny. Powód podnosił, iż wypowiedzenie jest niezasadne i niecelowe. Pozwana spółka oponowała powyższemu. Zgodnie z art. 30 § 4 kp wypowiedzenie umowy o pracę powinno zawierać przyczynę uzasadniającą to wypowiedzenie. Jak wskazuje orzecznictwo sądowe, przyczyna ta powinna być prawdziwa i konkretna. Sprecyzowanie przyczyny wypowiedzenia powinno umożliwić pracownikowi racjonalną ocenę, czy ta przyczyna rzeczywiście istnieje i czy w związku z tym zaskarżenie czynności pracodawcy jest celowe. Wskazanie przyczyny pełni też wobec pracownika funkcję gwarancyjną, gdyż tylko w granicach wskazanych przyczyn toczyć się może proces, w którym kontroli podlega prawidłowość postępowania pracodawcy ( tak wskazuje m.in. uzasadnienie wyroku SN z dnia 7.04.1999, I PKN 645/98, OSNAP 2000/11/420 ). Uniemożliwiać ma to stawianie pracownikowi w trakcie procesu innych zarzutów niż te, które rzeczywiście były powodem wypowiedzenia umowy. Dlatego też, jak wyjaśnił Sąd Najwyższy w uchwale całej Izby Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 27.06.1985 r. ( OSNC 1985/11/164 ) - wytyczne dotyczące wykładni art. 45 k.p. , teza XI - wskazywana przyczyna nie może ograniczać się do powtórzenia wyrażeń ustawowych lub zwrotów zbyt ogólnych, nie popartych wskazaniem konkretnych okoliczności. Za zbyt ogólne, a przez to naruszające art. 30§4 kp orzecznictwo Sądu Najwyższego uznaje wskazanie jako przyczyny wypowiedzenia „niewłaściwego wykonywania obowiązków” ( tak. np. wyrok SN z dnia 1.10.1997 r., I PKN 315/97, OSNAP 1998/14/427 ), lub „utraty zaufania do pracownika” ( uchwała SN z dnia 27.06.1985 r., III PZP 10/85, OSNC 1985/11/164 ). Przyjmuje się również, że nieprecyzyjne wskazanie przez pracodawcę przyczyny wypowiedzenia nie narusza art. 30 § 4 k.p. , jeżeli w okolicznościach danej sprawy, z uwzględnieniem informacji podanych pracownikowi przez pracodawcę w inny sposób, stanowi to dostateczne sprecyzowanie tej przyczyny. Odnosząc powyższe do okoliczności niniejszej sprawy uznać należy, że podane w wypowiedzeniu umowy o pracę przyczyny były zbyt ogólnikowe i niekonkretne i miały prawo budzić wątpliwości powoda co do tego, z jakim konkretnie jego zachowaniem należy ją łączyć. W tym miejscu Sąd pragnie podkreślić, że utrata zaufania do pracownika może stanowić przyczynę uzasadniającą wypowiedzenie, jeżeli znajduje oparcie w przesłankach natury obiektywnej i racjonalnej, a ponadto nie jest wynikiem arbitralnych ocen lub subiektywnych uprzedzeń (wyrok Sądu Najwyższego z 25 listopada 1997 r., I PKN 385/97, OSNAPiUS 1998 nr 18, poz. 538). Istotna jest nie sama utrata zaufania pracodawcy do pracownika, lecz przyczyny, które ją spowodowały. Zaufanie pracodawcy ma szczególne znaczenie w przypadku pracowników zatrudnionych na stanowiskach kierowniczych. Dlatego utrata zaufania pracodawcy do pracownika zajmującego kierownicze stanowisko uzasadnia wypowiedzenie umowy o pracę także wtedy, gdy nie można pracownikowi przypisać winy, jednakże obiektywnie nosi ono cechy naruszenia obowiązków pracowniczych w zakresie dbałości o dobro lub mienie pracodawcy - art. 100 § 2 pkt 4 k.p. (wyrok Sądu Najwyższego z 10 sierpnia 2000 r., I PKN 1/00, OSNAPiUS 2002 nr 5, poz. 112). Utrata zaufania do pracownika sama w sobie nie może być przyczyną wypowiedzenia przez pracodawcę umowy o pracę. Jak już wyżej wspomniano, utrata zaufania uzasadnia wypowiedzenie, jeżeli wynika z obiektywnych i racjonalnych przyczyn, które same w sobie usprawiedliwiają wypowiedzenie. Utrata zaufania musi z czegoś wynikać - np. z określonego zachowania pracownika, obiektywnie wadliwego. I to te przyczyny utraty zaufania uzasadniają w istocie wypowiedzenie. Inaczej mówiąc, jeżeli przyczyny utraty zaufania do pracownika są prawdziwe, obiektywne i racjonalne, to mogą uzasadniać wypowiedzenie. W świetle powyższego nie może uzasadniać utraty zaufania sformułowanie zawarte w wypowiedzeniu jako „nie stosowanie się do poleceń przełożonych”, albowiem jest to sformułowanie ogólne i nieprecyzyjne, a nadto nierzeczywiste, ponieważ nie zostało udowodnione w niniejszej sprawie przez pozwanego zgodnie z regułą rozkładu ciężaru dowodu wynikająca z art. 6 kc. Pozwany pracodawca powołał się również ogólnikowo na: brak umiejętności transferowania zadań wyznaczanych przez kierownictwo na operacje w produkcji co się przekłada na niską wydajność pracy oraz brak należytego nadzoru i organizacji pracy nad stanowiskami podległych pracowników. Nie opisał przy tym konkretnych zdarzeń (albo konkretnych zachowań pracownika), z którymi łączyłyby się powyższe zarzuty, jedynie w toku postępowania próbował wykazać, że wskazane w wypowiedzeniu przyczyny wynikały z okoliczności znanych już wcześniej pracownikowi. Podsumowując stwierdzić zatem należy, że przyczyny wskazane w wypowiedzeniu nie uzasadniały rozwiązania umowy o pracę. Uwzględniając wszystkie powołane okoliczności, jak również upływ okresu wypowiedzenia, sąd uwzględnił roszczenie powoda i zasądził na jego rzecz odszkodowanie w kwocie 9.000 zł (punkt 1 wyroku). Stosownie do art. 477 2 § 1 k.p.c. wyrokowi w punkcie I nadano rygor natychmiastowej wykonalności do wysokości jednomiesięcznego wynagrodzenia, czyli kwoty 3000 zł (punkt 3). O kosztach procesu sąd orzekł na podstawie art. 98 k.p.c. Zgodnie z regułą wynikającą z tego przepisu strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony. Pozwany przegrał sprawę w całości, a zatem zobowiązany był zwrócić koszty procesu powodowi, na które składały się koszty zastępstwa procesowego (900 zł - ustalone zgodnie z § 11 ust. 1 pkt 2 w zw. z § 6pkt 4 w zw. z § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu).