Sad powszechny, II Ka 290/15

Sygn. akt II Ka 290/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 lipca 2015 r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Krystyna Święcicka (spr.) Sędziowie: SSO Jerzy Kozaczuk SSO Grażyna Orzechowska Protokolant: st.sekr.sądowy Agata Polkowska po rozpoznaniu w dniu 24 lipca 2015 r. sprawy M. K. oskarżonego o przestępstwo z art. 157 § 2 kk na skutek apelacji, wniesionej przez oskarżyciela prywatnego od wyroku Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 2 kwietnia 2015 r. sygn. akt II K 1289/13 utrzymuje wyrok w mocy uznając apelację za oczywiście bezzasadną; zasądza od Skarbu Państwa na rzecz Kancelarii Adwokackiej adw. J. S. w S. kwotę 516,60 złotych (w tym 96,60 zł podatku VAT) za reprezentowanie oskarżyciela prywatnego w postępowaniu odwoławczym; zwalnia oskarżyciela prywatnego od ponoszenia opłaty za II instancję ustalając iż wydatki postępowania odwoławczego ponosi Skarb Państwa. Sygn. akt II Ka 290/15 UZASADNIENIE M. K. został oskarżony o to, że w dniu 25 czerwca 2013 roku w miejscowości S. przy ul. (...) , pow. (...) , woj. (...) , spowodował u Z. M. liczne obrażenia, uderzając go pięściami w okolicę twarzy, czym spowodował uszkodzenie ciała na okres poniżej siedmiu dni, tj. o czyn z art. 157 § 2 k.k. Sąd Rejonowy w Mińsku Mazowieckiem wyrokiem z dnia 2 kwietnia 2015 r., sygn. akt II K 1289/13: I. oskarżonego M. K. uniewinnił od popełnienia zarzucanego mu czynu; II. koszty postępowania przejął na rachunek Skarbu Państwa, tym samym zwalniając oskarżyciela prywatnego od ich ponoszenia. Apelację od przedstawionego wyżej wyroku wniósł oskarżyciel prywatny Z. M. , zaskarżając wyrok na niekorzyść oskarżonego M. K. . Wyrażając swoje głębokie niezadowolenie z treści zapadłego rozstrzygnięcia, apelujący w lakonicznie sformułowanym środku odwoławczym właściwie nie wskazuje jakie zarzuty podnosi w stosunku do wyroku Sądu I instancji. Oskarżyciel prywatny wskazuje, iż wobec oskarżonego M. K. niesłusznie umorzono postępowanie w sprawie czynu z art. 157 § 2 k.k. , jaki miał być popełniony na szkodę Z. M. w 2008 r. Neguje także uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu z art. 157 § 2 k.k. jaki był przedmiotem niniejszego postepowania. Analiza treści apelacji oskarżyciela prywatnego wskazuje, iż skarżący jako wiodący zarzut mający podważyć wyrok Sądy Rejonowego, wywiódł zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, tj. uchybienie określone w art. 438 pkt 3 k.p.k. W toku rozprawy odwoławczej pełnomocnik oskarżyciela prywatnego poparł apelację i wniósł o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, nadto wniósł o zasądzenie kosztów zastępstwa adwokackiego. Oskarżyciel prywatny poparł apelację i przyłączył się do wniosku pełnomocnika, natomiast oskarżony M. K. wniósł o uniewinnienie. Sąd zważył, co następuje: Apelacja oskarżyciela posiłkowego jest oczywiście bezzasadna i jako taka nie zasługuje na uwzględnienie. Zarzut podniesiony w złożonej apelacji jest całkowicie chybiony. Sama zaś apelacja stanowi nieudolną próbę przeprowadzenia odmiennej, niż to uczynił Sąd I instancji, niekorzystnej dla oskarżonego a korzystnej dla oskarżyciela prywatnego, oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego. Z całą stanowczością podkreślić należy przy tym, iż skarżący nie podnosi żadnych nowych okoliczności i dowodów, które nie byłyby uprzednio przedmiotem rozważań i oceny Sądu Rejonowego. Na wstępie wyjaśnić należy, iż uchybienie, o jakim stanowi przepis art. 438 pkt 3 k.p.k. ma miejsce wówczas, gdy zasadność ocen i wniosków wyprowadzonych przez Sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego nie odpowiada zasadom prawidłowego rozumowania. Błąd może stanowić wynik niepełności postępowania dowodowego (błąd braku), bądź określonych nieprawidłowości w zakresie oceny dowodów (błąd dowolności). Może być zatem wynikiem nieznajomości określonych dowodów lub braku przestrzegania dyrektyw obowiązujących przy ich ocenie ( art. 7 k.p.k. ) (zob. wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 1 października 2014 r., II AKa 206/14, LEX nr 1537448 ). Apelacja oskarżyciela prywatnego wskazuje jednoznacznie, iż zdaniem skarżącego, Sąd Rejonowy dopuścił się błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, określanego mianem tzw. błędu dowolności, tj. będącego wynikiem braku przestrzegania reguł obowiązujących przy ocenie dowodów ( art. 7 k.p.k. ) W ocenie Sądu Okręgowego zasadność ocen i wniosków wyprowadzonych przez Sąd I instancji z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego, odpowiada zasadom logicznego rozumowania i zasadom doświadczenia życiowego. Fakt ten nie pozwala zatem przyjąć, iż w niniejszej sprawie Sąd przekroczył granice swobodnej oceny dowodów, a tym samym, dopuścił się błędu w ustaleniach faktycznych, mogącego mieć wpływ na treść wydanego orzeczenia. Sąd I instancji w prawidłowy sposób zebrał i ocenił dowody oraz okoliczności ujawnione w toku postępowania, a na ich podstawie poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne. Nie budzi także wątpliwości, że postępowanie w przedmiotowej sprawie zostało przeprowadzone starannie, a ocena materiału dowodowego dokonana przez Sąd Rejonowy jest dokładna, nie wykazuje błędów logicznych i nie wykracza poza ramy swobodnej oceny dowodów chronionej przepisem art. 7 k.p.k. Sąd I instancji szczegółowo wskazał dowody, którym dał wiarę oraz wyjaśnił, z jakich powodów na taką jego ocenę zasłużyły. Również szczegółowo wskazał dowody, którym waloru wiarygodności odmówił i precyzyjnie oraz przekonywująco wyjaśnił, z jakich przyczyn na wiarę nie zasługują. W ocenie Sądu Okręgowego w Siedlcach ustalenia poczynione w tym zakresie przez Sąd Rejonowy są zatem prawidłowe i należy stwierdzić stanowczo, iż Sąd I instancji nie popełnił błędu, jaki zarzuca mu skarżący w pisemnej apelacji. Zgodnie ze stanowiskiem Sądu Najwyższego wyrażonym w wyroku z dnia 18 listopada 2014 r., SNO 53/14 zarzut błędu w ustaleniach faktycznych jest słuszny tylko wówczas „gdy zasadność ocen i wniosków, wyprowadzonych przez sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego, nie odpowiada prawidłowości logicznego rozumowania”, nie może on natomiast sprowadzać się do samej polemiki z ustaleniami sądu. Postawienie tego typu zarzutu odwoławczego nie uprawnia bowiem sama odmienna ocena materiału dowodowego przez skarżącego, lecz dopiero wykazanie, jakich konkretnie uchybień w świetle wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego dopuścił się sąd w dokonanej ocenie materiału dowodowego (Legalis, nr 1157527). Skarżący takich uchybień nie wskazuje. Wyraża jedynie swoje głębokie niezadowolenie z treści zapadłego orzeczenia, które w jego odczuciu jest dla niego krzywdzące. W tym miejscu, ażeby nie powtarzać wszystkich argumentów przytaczanych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, Sąd Odwoławczy uznał za stosowne ograniczyć się tylko do wskazania najistotniejszych okoliczności, które przemawiają za uznaniem za prawidłowe ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd Rejonowy w Mińsku Mazowieckiem. Bezspornym w niniejszej sprawie pozostaje fakt, iż Z. M. w dniu 25 czerwca 2013 roku, przy ul. (...) w miejscowości S. , w wyniku sporu sąsiedzkiego, który zakończył się agresją fizyczną, doznał obrażeń ciała w postaci stłuczenia twarzoczaszki w okolicy oczodołu i kości jarzmowej, co spowodowało naruszenie czynności jego narządów ciała na okres poniżej siedmiu dni, czyli tzw. lekkiego uszczerbku na zdrowiu, określonego w art. 157 § 2 k.k. Stronami w/w konfliktu byli: A. oraz M. K. (zam. S. , ul. (...) ) oraz Z. M. (zam. S. , ul. (...) ) i jego zięć K. W.