Sygn. akt VIII U 1278/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 16 czerwca 2015 roku Sąd Okręgowy w Lublinie VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący – Sędzia SO Jolanta Węs Protokolant – starszy sekretarz sąd. Alicja Machnio po rozpoznaniu w dniu 16 czerwca 2015 roku w Lublinie sprawy W. O. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w L. o prawo do emerytury na skutek odwołania W. O. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w L. z dnia 11 czerwca 2014 roku znak (...) zmienia zaskarżoną decyzję i ustala W. O. prawo do emerytury od 1 maja 2014 roku. Sygn. akt VIII U 1278/14 UZASADNIENIE Decyzją z dnia 11 czerwca 2014 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w L. odmówił W. O. ustalenia prawa do emerytury z tytułu pracy w warunkach szczególnych. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że wnioskodawca na dzień 1 stycznia 1999 r. nie udowodnił 15 – letniego okresu zatrudnienia w warunkach szczególnych (k. 50 a.e.). W odwołaniu od tej decyzji W. O. zakwestionował jej trafność i zarzucił naruszenie przepisów § 2 i 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze poprzez ich błędną wykładnię, a w konsekwencji wadliwe zastosowanie. Wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez przyznanie mu prawa do emerytury (odwołanie k. 2-2v a.s.). W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie podnosząc argumentację, jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (k. 3-4 a.s.). Sąd Okręgowy ustalił i zważył, co następuje: W. O. urodził się (...) W dniu 5 maja 2014 r. złożył wniosek o emeryturę. W jego aktach dotyczących świadczenia przedemerytalnego znajdowała się dokumentacja zatrudnienia, między innymi: - świadectwo pracy wystawione przez (...) Zakładu (...) w Ł. w dniu 14 lipca 1983 r., z którego wynikało, że wnioskodawca był zatrudniony w tym zakładzie pracy w okresie od 24 sierpnia 1973 r. do 31 marca 1976 r. na stanowisku pracownika fizycznego (świadectwo k. 21 akt SP5), - zaświadczenie wykonywania pracy w szczególnych warunkach wystawione przez (...) Spółkę z o.o. w Ł. w dniu 10 marca 2010 r., z którego wynikało, że wnioskodawca był zatrudniony od 16 sierpnia 1983 r. do 10 marca 2010 r. w PP (...) i w (...) Sp. z o.o. i w tym okresie, od dnia 26 stycznia 1984 r. do 30 czerwca 2007 r. stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał prace na wydziale krajalni polegające na cięciu metali na gilotynie, piłą taśmową oraz prasą na stanowisku krajacz - wykaz A, dział III, poz. 78 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r., na stanowisku krajacz wymienionym w wykazie A, dziale III, poz. 78, pkt 4 stanowiącym załącznik nr 1 do zarządzenia nr 9 M.B. i P.M.B. z dnia 1 sierpnia 1983 r. w sprawie wykazu stanowisk pracy nadzorowanych przez Ministra Budownictwa Przemysłu Materiałów Budowlanych, na których są wykonywane prace w szczególnych warunkach uprawniające do wcześniejszego przejścia na emeryturę oraz do wzrostu emerytury i renty (Dz.Urz. MB i PM nr 3, poz. 6) – k. 41 akt SP
- W dniu 3 czerwca 2014 r. ZUS wydał decyzję odmowną w przedmiocie prawa do emerytury wskazując, iż wnioskodawca nie udowodnił 15 lat zatrudnienia w warunkach szczególnych. Do pracy w takich warunkach nie uwzględniono mu zatrudnienia od 26 stycznia 1984 r. do 31 grudnia 1998 r. (14 lat 11 miesięcy i 6 dni) w (...) w Ł. wskazując, iż podany w świadectwie wykonywania pracy w warunkach szczególnych z dnia 10 marca 2010 r. charakter pracy (cięcie metali na gilotynie, piłą taśmową oraz prasą) nie jest zgodny z charakterem pracy wymienionym w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (szlifowanie lub ostrzenie wyrobów i narzędzi metalowych oraz polerowanie mechaniczne). ZUS wskazał nadto, że podane stanowisko pracy (krajacz) nie jest zgodne z podanym w akcie resortowym stanowiskiem – krajacz metali tarczą ścierną), podanym w zarządzeniu nr 9 Ministra Budownictwa Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 1 sierpnia 1983 r., na które powołuje się pracodawca w powołanym wyżej świadectwie (decyzja k. 48 a.e.). W dniu 9 czerwca 2014 r. skarżący złożył wniosek o przyznanie mu prawa do emerytury z uwzględnieniem do pracy w warunkach szczególnych zatrudnienia w (...) od 24 sierpnia 1973 r. do 31 marca 1976 r. na podstawie dokumentów znajdujących się w dyspozycji organu rentowego (wniosek k. 49 a.e.). W dniu 11 czerwca 2014 r. ZUS wydał zaskarżoną w przedmiotowej sprawie decyzję również odmawiającą prawa do emerytury z powodu braku udowodnienia przez wnioskodawcę 15 lat pracy w warunkach szczególnych. Odnośnie zatrudnienia w (...) ZUS podniósł tę samą argumentację, co w decyzji z dnia 3 czerwca 2014 r. Odnośnie zaś zatrudnienia w (...) organ rentowy wskazał, że W. O. nie przedłożył świadectwa wykonywania prac w szczególnych warunkach wystawionego według wzoru stanowiącego załącznik do przepisów wydanych na podstawie § 1 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego oraz wzrostu emerytur i rent dla pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze; nadto w archiwum brak było jakiejkolwiek dokumentów mówiących o pracy w szczególnych warunkach (decyzja k. 50 a.e.). Sąd ustalił, że skarżący ma wykształcenie podstawowe. Szkołę Podstawową ukończył w 1968 r. (kwestionariusz osobowy – a.o. k. 33 a.s. i k. 30 a.s., życiorys – a.o. k. 30 a.s.). Z dniem 24 sierpnia 1973 r. został przyjęty do pracy w (...) Zakładach (...) (następnie: (...) ), początkowo na 7-dniowy okres próbny, a po jego upływie na czas nieokreślony na stanowisko pracownika fizycznego (przy ćwiekowaniu ręcznym obuwia). Od dnia 1 października 1973 r. przydzielono mu stanowisko obuwnika montażysty, na którym pracował do dnia 5 maja 1974 r., bowiem z dniem 6 maja 1974 r. wnioskodawca został przeniesiony na stanowisko robotnika transportu. Do końca zatrudnienia w tym zakładzie pracy stanowiska jego pracy w aktach osobowych miały różne nazewnictwo, między innymi: pracownika akordowego, brygadzisty manipulanta, robotnika transportowego, przygotowywacza opakowań i dodatków obuwniczych, jednakże nazewnictwo stanowisk pracy w angażach nie do końca odzwierciedlało faktycznie wykonywaną przez niego pracę (angaże, pisma dot. wynagrodzenia – a.o. k. 33 a.s.). Wnioskodawca, w czasie zatrudnienia w (...) od 24 sierpnia 1973 r. do 5 maja 1974 r. pracował jako obuwnik – montażysta – wówczas zajmował się produkcją pantoletów (drewniaków) i przybijał skórę do drewna ręcznie, z użyciem gwoździ tapicerskich. Pracował wówczas w jednym pomieszczeniu z innymi pracownikami, którzy przy pomocy butaprenu smarowali podeszwy ze styrogumy i przyklejali je do drewniaka, a następnie przekazywali obuwie pracownikom zatrudnionym jak skarżący. Wnioskodawca, po odebraniu buta po klejeniu ćwiekował cholewki do podeszwy – przybijał je gwoździami tapicerskimi. Wówczas dostawał dodatek za pracę w warunkach szczególnych z uwagi na bliski kontakt z butaprenem. Przez około miesiąc wnioskodawca pracował również jako robotnik magazynowy – w magazynie przejściowym wyrobów gotowych, połączonym bezpośrednio z halą produkcyjną, na której odbywały się pozostałe etapy produkcji obuwia i gdzie używano toksycznych klejów. W tym magazynie były zatrudnione pracownice – banderolowaczki, które również używały toksycznych klejów do zaklejania kartonów z obuwiem. Skarżący przewoził z tego magazynu kartony z obuwiem do magazynu wysyłkowego. Wówczas samodzielnie zajmował się załadowywaniem (i rozładowywaniem) kartonów na wózek ręczny, który mieścił około 20 kilogramów obuwia. W tym okresie również otrzymywał dodatek za pracę w warunkach szczególnych. Z kolei jako pracownik transportowy wnioskodawca zajmował się przewożeniem kartonów z obuwiem z jednej hali do następnej – załadowywał (i rozładowywał) obuwie w kartonach na przyczepę ciągnika i jechał razem z kierowcą tego ciągnika w miejsce docelowe. Jako przygotowywacz opakowań wnioskodawca pracował w wydziale produkcji pomocniczej, gdzie zapakowywał wyroby (spody obuwnicze) z poliuretanu w kartony (ważące około 15-20 kg) i również przewoził je na hale produkcyjną. Przez cały okres zatrudnienia w (...) W. O. miał styczność z oparami toksycznych klejów używanych do produkcji obuwia oraz uciążliwym zapachem gumy i skór (zeznania wnioskodawcy k. 15v, 43v, 74v a.s., zeznania J. S. k. 15v-16 a.s., zeznania W. D. k. 42v-43 a.s.). Z dniem 16 sierpnia 1983 r. skarżący został przyjęty do pracy w (...) Zakładach (...) w Ł. (następnie: (...) ), początkowo na okres próbny do dnia 30 sierpnia 1983 r., następnie zaś na czas nieokreślony – na stanowisko robotnika magazynowego – operatora wózka (umowa o pracę – a.o. k. 30 a.s.). Z dniem 26 stycznia 1984 r. wnioskodawcy powierzono obowiązki krajacza (angaż z dnia 26 stycznia 1984 r. – a.o. k. 30 a.s.). Z dniem 28 maja 1987 r. wnioskodawca został przeniesiony do działu ślusarsko – spawalniczego na okres do 27 czerwca 1987 r. (angaż z dnia 27 maja 1987 r. – a.o. k. 30 a.s.). W okresie od 7 stycznia 1998 r. do 6 kwietnia 1998 r. oraz od 23 listopada 1998 r. do 15 marca 1999 r. wnioskodawca pracował na stanowisku operatora wózka widłowego w dziale produkcyjnym (angaże z dnia 6 stycznia 1998 r. i z dnia 20 listopada 1998 r. – a.o. k. 30 a.s.). Stanowiska pracy wnioskodawcy w tym zakładzie, według angaży to: kierowca lub operator wózka widłowego, krajacz, pracownik krajalni, operator krajalni. Faktycznie zaś wnioskodawca w czasie zatrudnienia w (...) w okresach od 26 stycznia 1984 r. do 27 maja 1987 r., od 28 czerwca 1987 r. do 6 stycznia 1998 r., od 7 kwietnia 1998 r. do 22 listopada 1998 r. (łącznie 14 lat, 5 miesięcy i 28 dni) stale i w pełnym wymiarze czasu pracy pracował jako krajacz na krajalni i zajmował się obsługą maszyn do cięcia metalu, pił do cięcia rur z metalu i kształtowników. Na początku zatrudnienia w (...) wnioskodawca ukończył kurs obsługi wózków widłowych, lecz w okresach zatrudnienia na krajalni jako krajacz nie pracował jako operator wózka. Zakład pracy zatrudniał pracowników na stanowiskach wózkowych i na każdej zmianie zawsze pracował jeden wózkowy, który zajmował się odwożeniem metalowych detali na hale produkcyjną. Uprawnienia do wywożenia detali spod pracujących maszyn do ogródka posiadali brygadziści i mistrzowie, natomiast pracownicy wózkowi odwozili detale z ogródka do hali produkcyjnej. Większe partie metalu z kolei były wywożone przez pracowników dźwigowych, przy użyciu specjalnych dźwigów. Dźwigowi przywozili również z magazynu blachę i kształtowniki. Sporadycznie zdarzało się aby detale wywoził skarżący – kiedy przeszkadzały w pracy. Były jednak takie sytuacje, że pracownicy zatrudnieni przy cięciu metali używali wózka widłowego, żeby podwieźć duży płat blachy pod prasę lub inną maszynę. W. O. , pracując przy cięciu metali, najczęściej pracował na tzw. gilotynie, która znajdowała się w krajalni. W krajalni były umieszczone również inne urządzenia do cięcia metalu, takie jak: gilotyna tnąca do 15 mm, gilotyna tnąca do 6 mm, giętarka do cięcia blach, 3 piły tarczowe do cięcia blach, 3 prasy mimośrodowe do tłoczenia, gięcia i wycinania kształtów z blachy, zwijarka do blach i zwijarka do stożków, nożyce pneumatyczne. Cięte metale były następnie wykorzystywane do produkcji elementów betoniarek, młynków do rozdrabniaczy zboża, sortowników. Szkodliwe warunki zatrudnienia przy cięciu metali były związane z pracą w dużym hałasie. Wnioskodawca i inni pracownicy zatrudnieni na takich samych stanowiskach otrzymywali nauszniki, posiłki regeneracyjne oraz dodatek z tytułu zatrudnienia w warunkach szczególnych (zeznania wnioskodawcy k. 15v, 43v-44, 65-65v, 74v a.s., zeznania E. W. k. 43, 74v a.s., zeznania Z. W. k. 43-43v a.s., zeznania K. K. k. 70v a.s.). Powyższy stan faktyczny Sąd Okręgowy ustalił w oparciu o dowody z dokumentów znajdujących się w aktach ZUS oraz zeznania wnioskodawcy i świadków. Przesłuchani w sprawie świadkowie byli współpracownikami skarżącego z okresu jego zatrudnienia w (...) i (...) oraz poprzednikach prawnych tych zakładów pracy. Świadkowie: K. K. , E. W. i Z. W. pracowali ze skarżącym w (...) , zaś W. D. pracował razem z nim w (...) . Sąd uznał zeznania świadków za wiarygodne, gdyż były spójne ze sobą, zeznaniami skarżącego oraz danymi wynikającymi z dokumentów. Zeznający świadkowie to osoby obce dla wnioskodawcy, nie zainteresowane wynikiem sprawy, które doskonale orientowały się w charakterze i warunkach zatrudnienia W. O. . Świadkowie w swoich zeznaniach potwierdzili, że odwołujący się stale i w pełnym wymiarze czasu pracy pracował w warunkach szczególnych w (...) przy cięciu metali oraz przez okres co najmniej kilku miesięcy w (...) jako obuwnik montażysta przy ćwiekowaniu obuwia. Nieścisłości w zeznaniach świadka E. W. odnośnie rodzaju prac wykonywanych przez wnioskodawcę oraz faktu, iż jedynie sporadycznie przed końcem 1998 r. obsługiwał on wózek widłowy, zostały wyjaśnione w sposób precyzyjny w toku powtórnego przesłuchania świadka. Sąd obdarzył również wiarą w całości zeznania wnioskodawcy, gdyż były jasne, pełne, logiczne i spójne z zeznaniami świadków oraz okolicznościami wynikającymi z analizy wiarygodnego materiału dowodowego w postaci dokumentów. Sąd Okręgowy w toku postępowania dowodowego, na podstawie zeznań wnioskodawcy, świadków oraz akt osobowych ustalił w sposób niebudzący wątpliwości, że w czasie zatrudnienia w (...) od 24 sierpnia 1973 r. do 5 maja 1974 r., tj. przez 8 miesięcy i 12 dni odwołujący się wykonywał prace obuwnika – montażysty przy ćwiekowaniu obuwia, wymienione w wykazie A, dział VII „W przemyśle lekkim” poz. 14 - „Prace związane ze szlifowaniem, klejeniem i wykańczaniem wyrobów przemysłu skórzanego” rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze. Prace te zostały również wymienione w akcie resortowym - wykazie A, załączniku Nr 1 do Zarządzenia Ministra Przemysłu Chemicznego i Lekkiego Nr 7 z dnia 7 lipca 1987 roku w sprawie pracy wykonywanych w szczególnych warunkach w zakładach pracy resortu przemysłu chemicznego i lekkiego – w dziale VII „W przemyśle lekkim”, pod poz. 14 „Prace związane ze szlifowaniem, klejeniem i wykańczaniem wyrobów przemysłu skórzanego” pkt 4 – obuwnik – montażysta, formowacz, szwacz (przy formowaniu cholewek, ćwiekowaniu i przeszywaniu obuwia – dublowaniu). Z kolei w okresach od 26 stycznia 1984 r. do 27 maja 1987 r., od 28 czerwca 1987 r. do 6 stycznia 1998 r., od 7 kwietnia 1998 r. do 22 listopada 1998 r. (łącznie 14 lat, 5 miesięcy i 28 dni) skarżący wykonywał prace polegające na cieciu metali jako krajacz, zgodne z wymienionymi w wykazie A dziale III, poz. 78 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. – „Prace różne w hutnictwie i w przemyśle metalowym”, „Szlifowanie lub ostrzenie wyrobów i narzędzi metalowych oraz polerowanie mechaniczne” oraz poz.
- „Przeróbka plastyczna metali”, „Obsługa agregatów do walcowania, tłoczenia i ciągnienia wraz z urządzeniami pomocniczymi i wykańczającymi.” Prace te zostały również wymienione w aktach resortowych, tj. w zarządzeniu nr 9 Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 1 sierpnia 1983 r. w sprawie wykazu stanowisk pracy nadzorowanych przez Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych, na których są wykonywane prace w szczególnych warunkach uprawniające do wcześniejszego przejścia na emeryturę oraz do wzrostu emerytury i renty (Dz.Urz. MB i PM nr 3, poz. 6) – wykazie A, dziale III „Prace różne w hutnictwie i w przemyśle metalowym”, poz. 78 „Szlifowanie lub ostrzenie wyrobów i narzędzi metalowych oraz polerowanie mechaniczne” pkt 4 „krajacz metali tarczą ścierną” oraz w zarządzeniu nr 3 Ministra Hutnictwa i Przemysłu Maszynowego z dnia 30 marca 1985 r. w sprawie stanowisk pracy, na których wykonywane są prace w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze w zakładach pracy resortu hutnictwa i przemysłu maszynowego (Dz. Urz. MH i PM nr 1, poz. 1) w wykazie A, dziale III, poz. 45, pkt 6 „krajacz metali”. Odwołanie wnioskodawcy jest zasadne i zasługuje na uwzględnienie. Prawo do wcześniejszej emerytury dla osób zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, z uwagi na datę urodzenia wnioskodawcy, regulują przepisy art. 184 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (t.j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 1440, ze zm.) oraz rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz. U. z 1983 r., Nr 8, poz. 43, ze zm.). Prawo do emerytury nabywają ubezpieczeni po osiągnięciu wieku przewidzianego m. in. w art. 32 , jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy (1 stycznia 1999 r.) spełnili enumeratywnie określone przesłanki: - posiadają okres zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wymagany w przepisach dotychczasowych do nabycia prawa do emerytury w wieku niższym niż 60 lat - dla kobiet i 65 lat- dla mężczyzn, - legitymują się okresem składkowym i nieskładkowym, o którym mowa w art.
- Natomiast, w myśl art. 184 ust. 2 emerytura, przysługuje pod warunkiem nieprzystąpienia do otwartego funduszu emerytalnego albo złożenia wniosku o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszu emerytalnym, za pośrednictwem Zakładu, na dochody budżetu państwa. Dokonując oceny, czy pracę wnioskodawcy można zakwalifikować jako pracę w szczególnych warunkach należy stwierdzić, iż skarżący, występując do organu rentowego o przyznanie świadczenia, nie przedłożył wprawdzie dokumentacji potwierdzającej w sposób prawidłowy i wystarczający wykonywanie przez niego pracy w warunkach szczególnych przez okres 15 lat. Niemniej jednak okoliczność ta nie stoi na przeszkodzie w ubieganiu się przez ubezpieczonego o prawo do emerytury. Podobnie, nie stanowią takiej przeszkody braki formalne w postaci błędnego powołania charakteru pracy według rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. oraz niezgodność podanego w zaświadczeniu wykonywania pracy w warunkach szczególnych stanowiska z przepisami resortowymi. Wskazać należy, że świadectwo pracy jest dokumentem szczególnym, ale samo przez się nie tworzy praw podmiotowych ani ich nie pozbawia. Nie ma też cech wyłączności w zakresie dowodowym (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 października 2007 r., II PK 33/07 Lex nr 348305). Ponadto Sąd, w przeciwieństwie do organu rentowego, nie jest związany określonymi środkami dowodowymi. Zgodnie bowiem z treścią art. 473 kpc , w postępowaniu przed sądem w sprawach z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych nie stosuje się przepisów ograniczających dopuszczalność dowodu ze świadków i przesłuchania stron. Oznacza to, że każdy fakt może być dowodzony wszelkimi środkami, które Sąd uzna za pożądane, a ich dopuszczenie za celowe. Odnosząc się do stanowiska organu rentowego co do błędu w nazewnictwie stanowiska pracy (niezgodność z aktem resortowym) przypomnieć również należy, iż resortowe wykazy nie stanowią podstawy do uznania danego zatrudnienia za wykonywane w warunkach szczególnych, bowiem niezbędną przesłanką jest wykonywanie pracy stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym nie tyle na danym stanowisku lecz w ramach rodzajowo wyodrębnionego wykazu prac szczególnych (załącznik A do wyżej wskazanego rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze). W toku postepowania dowodowego w sposób niebudzący wątpliwości ustalono, że skarżący pracował w warunkach szczególnych łącznie przez wymagany okres co najmniej 15 lat (14 lat, 5 miesięcy i 28 dni w (...) oraz co najmniej 8 miesięcy i 12 dni w (...) ), a zatem spełnił wszystkie przesłanki do przyznania mu prawa do emerytury: 1) ukończył wiek emerytalny 60 lat 2) udowodnił 25 lat zatrudnienia, w tym znacznie 15 lat pracy w szczególnych warunkach, zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze , 3) nie przystąpił do otwartego funduszu emerytalnego. Sąd Okręgowy, kierując się powyższymi wskazaniami, zmienił zatem zaskarżoną decyzję ustalając wnioskodawcy prawo do emerytury od dnia 1 maja 2014 r., tj. od miesiąca złożenia wniosku o prawo do świadczenia. Mając powyższe na uwadze w oparciu o powołane wyżej przepisy oraz na mocy art. 477 14 § 2 kpc Sąd orzekł jak w sentencji.