Sad powszechny, II Ka 394/15

Sygnatura akt II Ka 394/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 4 sierpnia 2015 r. Sąd Okręgowy w Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący SSO Teresa Zawiślak Protokolant st.sekr.sądowy Agnieszka Walerczak po rozpoznaniu w dniu 4 sierpnia 2015 r. sprawy I. Ł. obwinionej o wykroczenie z art. 92 a kw z powodu, apelacji wniesionej przez obwinioną od wyroku Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 23 kwietnia 2015r., sygn. akt VII W 77/15 zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; zasądza od obwinionej I. Ł. na rzecz Skarbu Państwa 90,00 (dziewięćdziesiąt) złotych tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. Sygn. akt II Ka 394/15 UZASADNIENIE I. Ł. została obwiniona o to, że w dniu 23 października 2014 r. o godz. 12:30 w m. S. kierując pojazdem m-ki S. (...) o nr rej. (...) przekroczyła dozwoloną prędkość jazdy w obszarze zabudowanym o 48 km/h, tj. o wykroczenie z art. 92a k.w. Wyrokiem zaocznym z dnia 23 kwietnia 2015 r., sygn. akt VII W 77/15, Sąd Rejonowy w Siedlcach: I. obwinioną I. Ł. uznał za winną dokonania zarzucanego jej czynu wyczerpującego dyspozycję art. 92a k.w. i za czyn ten na podstawie art. 92a k.w. wymierzył jej karę grzywny w wysokości 400 złotych; II. zasądził od obwinionej na rzecz Skarbu Państwa tytułem opłaty kwotę 40 złotych oraz 100 złotych tytułem pozostałych kosztów postępowania. Apelację od przedstawionego wyżej wyroku wywiódł obrońca obwinionej I. Ł. , zaskarżając go w całości i zarzucając mu:

1. mającą wpływ na treść orzeczenia obrazę przepisów postępowania, tj. art. 71 § 4 k.p.w. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i nieodroczenie rozprawy, pomimo zaistnienia takowej konieczności, a to z uwagi na niezbędny udział obwinionej na rozprawie celem złożenia wyjaśnień i zaoferowania wniosków dowodowych w sprawie, w następstwie czego zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem uprawnienia obwinionej do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów oraz złożenia wyjaśnień przed Sądem,
2. mającą wpływ na treść orzeczenia obrazę przepisów postępowania, tj. art. 2 § 2 k.p.k. w zw. z art. 8 k.p.w. w zw. z art. 39 § 1 k.p.w. poprzez oparcie ustaleń na niepełnym materiale dowodowym, a który to materiał nie zawierał jakiej­kolwiek dokumentacji dotyczącej temperatury występującej w trakcie zdarzenia, a także wilgotności powietrza, a które to czynniki posiadają istotny wpływ na prawidłowość pomiaru, zaś dodatkowo Sąd nie uzyskał zeznań świadków w tym przedmiocie, przez co poczynione ustalenia dotyczące prędkości, którą poruszała się obwiniona nie posiadają charakteru pewnych i wzbudzają poważne wątpliwości co do ich zgodności z prawdą materialną. W następstwie tak sformułowanych zarzutów odwołujący się wniósł o uchy­lenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Na rozprawę odwoławczą, pomimo prawidłowego zawiadomienia o jej ter­minie, nie stawili się ani obwiniona I. Ł. , ani jej obrońca. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja nie jest zasadna i jako taka na uwzględnienie nie zasługuje. W pierwszej kolejności stwierdzić należy, że Sąd I instancji procedując w niniejszej sprawie nie uchybił unormowaniu art. 71 § 4 k.p.w. , zaś przeciwna argumentacja apelującego w istocie opiera się na wykładni per non est . Celem zapewnienia klarownego toku dalszych wywodów, zaakcentować w tym miejscu trzeba, iż zgodnie ze wskazaną regulacją, przeprowadzenie rozprawy zaocznie jest możliwe w razie nieusprawiedliwionej nieobecności obwinionego, któremu doręczono wezwanie na rozprawę, nawet, gdy nie był on przesłuchany w toku czynności wyjaśniających, chyba, że sąd uzna udział obwinionego za konieczny i rozprawę odroczy, po ewentualnym przeprowadzeniu postępowania dowodowego, w szcze­gólności po przesłuchaniu świadków, którzy stawili się na rozprawę. Już z powyż­szego wynika, że powodem, dla którego sąd wzywa obwinionego na rozprawę jest zwykle fakt, że przedstawiony z wnioskiem o ukaranie materiał dowodowy budzi pewne wątpliwości, w których wyjaśnieniu może pomóc obwiniony ( vide A. Skowron, Komentarz do art. 71 Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia , LEX/el. 2010, teza 6.). Skoro wątpliwości takowych Sąd Rejonowy nie powziął, to nie sposób argumentować, że mógłby je powziąć w rezultacie przesłuchania obwinionej, albo­wiem tą drogą doszłoby do wyłączenia praktycznego zastosowania art. 71 § 4 k.p.w. W każdej sprawie możliwą byłaby bowiem argumentacja wskazująca na hipo­tetyczne skutki przyszłych, ewentualnych, wyjaśnień obwinionego i zawsze możliwych wniosków dowodowych. Wobec obowiązywania zaprezentowanego wyżej unor­mowania art. 71 § 4 k.p.w. nie sposób argumentować, że skorzystanie z możliwości z niego płynących było równoznaczne z naruszeniem przysługującego obwinionej prawa do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów oraz złożenia wyjaśnień przed sądem. Zapatrywanie przeciwstawne przeczy zasadzie nie­sprzeczności systemu prawnego i, jak zaznaczano już wyżej, jest równoznaczne z wykładnią per non est . Wbrew zapatrywaniom skarżącego, za koniecznością przyjęcia, iż Sąd Rejo­nowy winien powziąć wspomniane wyżej wątpliwości nie przemawia okoliczność, że materiał dowodowy nie wskazuje w jakich warunkach pogodowych, w tym w zakresie temperatury i wilgotności powietrza, został wykonany pomiar prędkości. Apelujący, poza sformułowaniem ogólnej sugestii w tym zakresie, nie upraw­dopodobnił, że w momencie pomiaru mogły występować zjawiska będące w stanie zakłócić prawidłowe funkcjonowanie urządzenia kontrol­nego. W niniejszej sprawie takowe warunki pogodowe niewątpliwie nie wystąpiły, albowiem żadna z przesłu­chanych w sprawie osób na takie okoliczności nie powołała się. Brak jest zatem podstaw, by kwestionować prawidłowość dokonania pomiaru z uwagi na warunki atmosferyczne. Zaznaczyć zarazem trzeba, że świadkowie Ł. D. (k. 4v, 21v) i D. Ł. (k. 6v, 21v), jako policjanci Wydziału Ruchu Drogowego niewątpliwie zdawali sobie sprawę z tego, jakie są czynniki niekorzystnie wpływające na pracę radaru. Należy więc wykluczyć sytuację, że zdecydowaliby się na dokonanie pomiaru w warunkach mogących zakłócić pracę używanego urządzenia. Końcowo podkreślić warto, iż istotne znaczenie dla oceny miarodajności pomiaru urządzeniem I. - 1, w tym ewentualnego wpływu czynników zewnętrznych na wyniki pomiaru, ma wielkość ujawnionego przekroczenia prędkości przez I. Ł. . Nie chodziło tutaj o przekroczenie dozwolonej prędkości jazdy o kilka kilometrów, lecz o prze­ kro ­czenie rzędu 48 km/h. Niewątpliwie policjant z Wydziału Ruchu Drogowego byłby w stanie dostrzec, że wynik pomiaru jest nieadekwatny do faktycznej prędkości z jaką mogłaby się poruszać obwiniona. Byłby on w stanie przy znacznej różnicy prędkości rzeczywistej i prędkości zmierzonej dostrzec nieprawi­dłowość wykonanego pomiaru. W tym stanie rzeczy zastrzeżenia obrońcy, dotyczące nieprze­prowadzenia przez Sąd Rejonowy dowodów mających na celu wyjaśnienie warunków atmosferycznych panujących w miejscu i czasie pomiaru, a więc zarzut obrazy art. 2 § 2 k.p.k. w zw. z art. 8 k.p.w. w zw. z art. 39 § 1 k.p.w. , zostały ocenione jako oczywiście chybione. Z tych wszystkich przyczyn apelacja obrońcy jest bezzasadna. Nietrafność postawionych w niej zarzutów przesądziła o niemożności uwzględnienia sformułowanego przez skarżącego wniosku. Wymierzając I. Ł. karę, Sąd Rejonowy w sposób prawidłowy zważył tak stopień społecznej szkodliwości przypisanego jej czynu, jak i okoliczności stricte osobiste obwinionej. Orzeczona kara grzywny odpowiada dyrektywom art. 33 k.w. i nie nosi żadnych cech niewspółmierności. Spełni wszystkie swe funkcje w zakresie prewencji tak szczególnej, jak i generalnej. Kwestia prawidłowości wymiaru kary nie wymaga dalszej argumentacji, a to z tego powodu, że w apelacji nie postawiono zarzutu opartego na art. 438 pkt 4 k.p.k. w zw. z art. 109 § 2 k.p.w. Z tych wszystkich przyczyn i przy braku przesłanek z art. 104 § 1 k.p.w. Sąd Okręgowy orzekł, jak w części dyspozytywnej wyroku. Na podstawie art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 627 k.p.k. w zw. z art. 119 k.p.w. Sąd Okręgowy zasądził od obwinionej I. Ł. na rzecz Skarbu Państwa 90 zł tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. Na wskazaną sumę złożyło się: - 40 zł tytułem opłaty ( art. 3 ust. 1 w zw. z art. 21 pkt 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych - tekst jedn. Dz. U. z 1983 r., Nr 49, poz. 223 z późn. zm.), i - 50 zł tytułem wydatków (§ 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 paź­dziernika 2001 r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia- Dz. U. z 2001 r., Nr 118, poz. 1269).