Sygn. akt VI Ka 285/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 3 lipca 2015 r. Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący – Sędzia SO Barbara Żukowska (spr.) Sędziowie SO Edyta Gajgał SO Tomasz Skowron Protokolant Konrad Woźniak przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Jeleniej Górze Zbigniewa Jaworskiego po rozpoznaniu w dniu 3 lipca 2015 roku sprawy D. M. , ur. (...) w J. s. S. i M. z d. F. oskarżonego z art. 191 § 2 kk i inne z powodu apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 2 marca 2015 r. sygn. akt II K 864/14 I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok wobec oskarżonego D. M. , II. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. R. B. 420 złotych tytułem kosztów nieopłaconej obrony oskarżonego z urzędu w postępowaniu odwoławczym oraz 96,60 złotych tytułem zwrotu podatku od towarów i usług, III. zwalnia oskarżonego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze obciążając nimi Skarb Państwa. UZASADNIENIE D. M. został oskarżony o to, że:
- w dniu 18 kwietnia 2013 roku w J. woj. (...) przy ul. (...) zmuszał do określonego zachowania B. W. w ten sposób, że stosując przemoc oraz grożąc wymienionej popełnieniem przestępstwa pobicia, pozbawieniem życia, oraz oszpeceniem twarzy w wyniku oblania jej substancją żrącą wymuszał w ten sposób na pokrzywdzonej zwrot wierzytelności w kwocie nie mniejszej aniżeli 10.000 złotych, to jest o czyn określony w art. 191 § 2 k.k. ,
- w okresie od dnia 19 lutego 2013 roku do dnia 9 marca 2013 roku w J. woj. (...) działając z góry powziętym zamiarem, w krótkich odstępach czasu, wielokrotnie groził poprzez wysyłanie wiadomości tekstowych SMS na numer należący do B. W. , popełnieniem na jej szkodę przestępstwa pobicia, uszkodzenia ciała, naruszenia miru domowego przy czym groźby te wzbudziły w pokrzywdzonej uzasadnioną obawę, że zostaną spełnione, to jest o czyn określony w art. 190 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. Wyrokiem z dnia 2 marca 2015 r. Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze, w sprawie II K 864/14: I. uznał oskarżonego D. M. za winnego tego, że w okresie od dnia 19 lutego 2013 roku do dnia 18 kwietnia 2013 roku w J. , działając z góry powziętym zamiarem, w krótkich odstępach czasu w celu wymuszenia zwrotu wierzytelności w postaci pieniędzy w kwocie 10.000 złotych stosował przemoc w postaci szarpania za ubranie i włosy, ściskania za szyję, a także groził B. W. pobiciem, pozbawieniem życia, naruszeniem miru domowego oraz oszpeceniem twarzy w wyniku oblania jej substancją żrącą, czym działał na szkodę B. W. , tj. występku z art. 191 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i za to na podstawie art. 191 § 2 k.k. wymierzył mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności; II. na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k. i art. 70 § 1 pkt 1 k.k. warunkowo zawiesił wykonanie orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności na okres próby wynoszący 2 (dwa) lata; III. na podstawie art. 73 § 1 k.k. oddał oskarżonego w okresie próby pod dozór kuratora sądowego; IV. na podstawie art. 72 § 1 pkt 2 k.k. zobowiązał oskarżonego do przeproszenia pokrzywdzonej B. W. w formie pisemnej w terminie 3 miesięcy od daty uprawomocnienia się wyroku; V. na podstawie art. 72 § 1 pkt 8 k.k. zobowiązał oskarżonego do podjęcia starań o uzyskanie stałej pracy zarobkowej w okresie próby; VI. na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy prawo o adwokaturze zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. R. B. kwotę 780 złotych tytułem nieopłaconej obrony z urzędu oraz kwotę 179,40 złotych tytułem podatku VAT; VII. na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 17 ust. 1 ustawy o opłatach w sprawach karnych zwolnił oskarżonego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych, w tym opłaty. Powyższy wyrok zaskarżył w całości obrońca oskarżonego zarzucając obrazę przepisów prawa procesowego, tj. art. 17 § 1 pkt 9 k.p.k. w zw. z art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. , mającą istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, a polegającą na skazaniu oskarżonego za czyn nieobjęty treścią aktu oskarżenia. Stawiając powyższy zarzut obrońca wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja obrońcy jest niezasadna. W sposób oczywiście omyłkowy w skierowanym do Sądu Rejonowego akcie oskarżenia oskarżyciel wskazał datę pierwszego z zarzucanych oskarżonemu czynów – 18 kwietnia 2014 roku, zamiast 18 kwietnia 2013 roku. Błąd zawarty w akcie oskarżenia powielony został w części wstępnej wyroku sądu rejonowego z dnia 2 marca 2015 roku, co wymagało sprostowania i uczynione zostało postanowieniem sądu okręgowego w toku rozprawy odwoławczej. O oczywistości wskazanej omyłki świadczy treść zeznań B. W. zawarta w protokole przyjęcia w dnia 18 kwietnia 2013 roku ustnego zawiadomienia o przestępstwie (k. 5-9), z którym pokrzywdzona zrelacjonowała zachowanie się wobec niej w tym właśnie dniu D. M. ; data 18 kwietnia 2013 roku wskazywana jest w postanowieniach o przedstawieniu D. M. zarzutów (k. 99, 113), wymieniona nadto na k. 1,10, 14-15, 17, 24, 27, 32, 53,
- Nie ma racji skarżący podnosząc, iż D. M. został skazany za czyn nieobjęty treścią aktu oskarżenia. Czyn przypisany oskarżonemu w pkt I części dyspozytywnej wyroku był objęty skargą oskarżyciela publicznego zawartą w punkcie 1 aktu oskarżenia i w żadnym razie „zaskarżone orzeczenie nie wykracza znacznie poza ramy przedmiotowego oskarżenia”. Nie jest również prawdziwe twierdzenie obrońcy, iż „ostatecznie zabrakło rozstrzygnięcia sądu co do zarzutu oznaczonego w pkt 1 części wstępnej wyroku a odnoszącego się do czynu, jaki miał zostać popełniony przez D. M. w dniu 18 kwietnia 2014 roku”. W kontekście zebranych i ujawnionych w toku rozprawy głównej dowodów nie budzi wątpliwości, iż to zachowanie się D. M. wobec B. M. w okresie od 19 lutego 2013 roku do 9 marca 2013 roku i w dniu 13 kwietnia 2013 roku było przedmiotem postępowania przygotowawczego i przestępstwo z art. 191 § 2 kk popełnione w tymże czasie zarzucone zostało oskarżonemu w akcie oskarżenia. Sąd rejonowy rozpoznając przedmiotową sprawę dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych, przestępcze zachowanie oskarżonego prawidłowo zakwalifikował a wymierzonej oskarżonemu kary 6 miesięcy pozbawienia wolności z zastosowanym dobrodziejstwem warunkowego zawieszenia jej wykonania w żadnym razie nie sposób uznać za rażąco surową. Słusznie sąd rejonowy orzekł o oddaniu oskarżonego w okresie próby pod dozór kuratora sądowego, słusznie zobowiązał go do podjęcia starań o uzyskanie stałej pracy zarobkowej a także do przeproszenia pokrzywdzonej. Orzeczone w tej postaci środki probacyjne powinny w wychowawczy sposób wpłynąć na postawę oskarżonego w przyszłości. Nie znajdując podstaw do ingerencji w treść zaskarżonego wyroku sąd odwoławczy wyrok ten utrzymał w mocy. Sąd Okręgowy na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 roku- Prawo o adwokaturze (Dz. U. z 2014 roku poz. 635 ze zm.) zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. R. B. 420 zł tytułem kosztów nieopłaconej obrony oskarżonego z urzędu w postępowaniu odwoławczym oraz 96,60 zł tytułem zwrotu podatku od towarów i usług. Wysokość zasądzonej kwoty sąd ustalił na podstawie § 14 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 461). Sąd Okręgowy na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 634 k.p.k. zwolnił oskarżonego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, obciążając nimi Skarb Państwa, ponieważ trudna sytuacja majątkowa oskarżonego od czasu orzekania w I instancji nie uległa zmianie.