Sad powszechny, IV U 575/14

Sygn. akt IV U 575/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 26 marca 2015r. Sąd Okręgowy w Siedlcach IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący SSO Jerzy Zalasiński Protokolant stażysta Renata Olędzka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 marca 2015r. w S. odwołania P. W. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. z dnia 28 kwietnia 2014 r. Nr (...) -SER w sprawie P. W. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. o prawo do renty socjalnej zmienia zaskarżoną decyzję i ustala P. W. prawo do renty socjalnej od dnia 1 lutego 2014r. do dnia 31 lipca 2017r. Sygn. akt IV U 575/14 UZASADNIENIE Decyzją z dnia 28 kwietnia 2014 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. odmówił P. W. prawa do renty socjalnej, powołując się na orzeczenie Komisji Lekarskiej ZUS z dnia 22 kwietnia 2014 r., mocą którego nie został uznany za całkowicie niezdolnego do pracy. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł ubezpieczony w dniu 6 maja 2014 r., domagając się jej zmiany i przyznania prawa do renty socjalnej. W odpowiedzi na odwołanie ZUS wniósł o jego oddalenie. Sąd Okręgowy ustalił, co następuje: Ubezpieczony P. W. , urodzony (...) , miał ustalone prawo do renty socjalnej do dnia 31 stycznia 2014r. (k. 13 akt rent.) W dniu 19 grudnia 2013 r. wystąpił do ZUS O/ S. z wnioskiem o ponowne ustalenie prawa do renty socjalnej na dalszy okres. (k. 15 akt rent.) Organ rentowy skierował ubezpieczonego na badanie przez Lekarza Orzecznika ZUS, który orzeczeniem z dnia 24 stycznia 2014 r. orzekł, że P. W. nie jest całkowicie niezdolny do pracy. (k. 18 akt rent.). Od powyższego orzeczenia ubezpieczony, złożył sprzeciw, w którym oświadczył, że nie zgadza się z powyższym orzeczeniem. Komisja Lekarska ZUS natomiast orzeczeniem z dnia 22 kwietnia 2014 r. orzekła, iż wnioskodawca nie jest całkowicie niezdolny do pracy (k. 24 akt rentowych). W toku postępowania rozpoznawczego Sąd przeprowadził dowód z opinii biegłego lekarza psychiatry. Na podstawie zebranej dokumentacji medycznej biegły rozpoznał u P. W. chorobę psychiczną w postaci schizofrenii paranoidalnej, na którą zachorował w okresie nauki w technikum, tj. w 2008 r. (k. 11 akt sąd.). Na podstawie tego rozpoznania biegły uznał ubezpieczonego za całkowicie niezdolnego do pracy zawodowej. Biegły ustalił okresową niezdolność do pracy i określił datę powstania niezdolności do pracy od dnia 1 grudnia 2011 r. oraz wskazał, że niezdolność ta trwa nadal. Biegły orzekł okres trwania niezdolności do pracy P. W. do 31 lipca 2017 r. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Odwołanie ubezpieczonego okazało się zasadne. W myśl art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 czerwca 2003 r. o rencie socjalnej (tekst jednolity: Dz.U. nr 135, poz. 1268) prawo do renty socjalnej przysługuje osobie pełnoletniej całkowicie niezdolnej do pracy z powodu naruszenia sprawności organizmu, które powstało: 1) przed ukończeniem 18 roku życia 2) w trakcie nauki w szkole lub szkole wyższej– przed ukończeniem 25 roku życia 3) trakcie studiów doktoranckich lub aspirantury naukowej. Bezspornym w niniejszej sprawie było to, że P. W. zachorował na schizofrenię w roku 2008, tj. w czasie jego nauki w technikum. Kwestią sporną w niniejszej sprawie było ustalenie czy ubezpieczony jest całkowicie niezdolny do pracy. W wydanej opinii biegły wskazał, że zachowanie społeczne ubezpieczonego nie uległo poprawie. Biegły wskazał, że P. W. był dwukrotnie hospitalizowany psychiatrycznie, po raz ostatni w roku 2012 r. Z opinii biegłego wynika, że, co prawda, u wnioskodawcy nie występują objawy psychotyczne wytwórcze od chwili hospitalizacji, tj. od 2012 r., jednakże jest to spowodowane wysoką dawką dobową leków, które przyjmuje P. W. . P. W. nie wykazuje inicjatywy, jest aspontaniczny, niedostosowany afektywnie, co w znacznym stopniu obniża zdolności adaptacyjne ubezpieczonego i powoduje, że jest on całkowicie niezdolny do pracy. Jak wskazał biegły, znaczący wpływ na systematyczne przyjmowanie leków przez ubezpieczonego ma pracownik socjalny, co przemawia za uznaniem, że ubezpieczony nie jest w stanie samodzielnie zadbać o swoje potrzeby i rzutuje na brak zdolności do podjęcia przez P. W. pracy. Dokonując ustaleń w tym zakresie, Sąd Okręgowy w całej rozciągłości podziela opinię biegłego, ponieważ została wydana przez lekarza odpowiedniej specjalności po bezpośrednim zbadaniu ubezpieczonego i wnikliwej analizie dokumentacji medycznej. Dodatkowo opinia biegłego jest spójna i logiczna. W piśmie procesowym z dnia 20 marca 2015 r. pełnomocnik organu rentowego zakwestionował opinię biegłego. Powołał się bowiem na stanowisko Przewodniczącego Komisji Lekarskich przy II Oddziale ZUS w W. (k. 19 akt. sąd.), w którym zakwestionowano określenie okresu niezdolności do pracy ubezpieczonego, który, jak stwierdzono, z racji na swój młody wiek (26 lat), przy systematycznym leczeniu ma szanse na poprawę stanu zdrowia. Pełnomocnik organu wniósł o wydanie przez biegłego sądowego uzupełniającej. W ocenie Sądu, biegły, w opinii, przekonywująco wyjaśnił swoje stanowisko i z tego względu wniosek organu rentowego o wydanie przez biegłego opinii uzupełniającej okazał się niezasadny. Opinii, zdaniem Sądu, nie można postawić zarzutów, które podważyłyby stanowisko biegłego. Opinia biegłego sądowego jest bowiem w pełni merytoryczna, zawiera wiadomości specjalistyczne i nie ma potrzeby, aby zobowiązać biegłego do wydania opinii uzupełniającej. Biegły obiektywnie i miarodajnie ocenił stan zdrowia P. W. , zarówno pod kątem rozpoznanego schorzenia, jak i jego wpływu na niezdolność do pracy. Wobec powyższego Sąd uznał, że ubezpieczony nie ma zdolności funkcjonowania społecznego i przystosowania się, aby podjąć i wykonywać jakąkolwiek pracę. Mając powyższe na uwadze, na podstawie wskazanych wyżej przepisów i z mocy art. 477 14 § 2 kpc Sąd Okręgowy orzekł jak w wyroku.