Sad powszechny, III Ca 250/15

Sygn. akt III Ca 250/15 UZASADNIENIE do postanowienia zawartego w punkcie II sentencji wyroku Sądu Okręgowego w Łodzi z dnia 21 maja 2015 roku, sygnatura akt III Ca 250/15 Wyrokiem z dnia 5 grudnia 2014 roku w sprawie o sygn. akt II C 1365/13, w sprawie z powództwa P. K. przeciwko (...) Spółce Akcyjnej z siedzibą w W. o zapłatę, Sąd Rejonowy dla Łodzi – Śródmieścia w Łodzi: - oddalił powództwo (punkt 1 sentencji); - zasądził od powoda P. K. na rzecz pozwanego (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. kwotę 887,33 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania (punkt 2 sentencji); - nakazał zwrócić na rzecz pozwanego (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. ze Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego dla Łodzi – Śródmieścia w Łodzi kwotę 292,67 zł tytułem niewykorzystanej części zaliczki na wydatki uiszczonej przez pozwanego w dniu 25 lutego 2014 roku i zaksięgowanej pod poz. WB (...) (punkt 3 sentencji). Apelację od powyższego wyroku wniósł powód, zaskarżając orzeczenie w całości. Sąd Okręgowy w Łodzi zważył, co następuje: Apelacja powoda w zakresie punktu 3 sentencji wyroku Sądu Rejonowego dla Łodzi – Śródmieścia w Łodzi z dnia 5 grudnia 2014 roku podlega odrzuceniu. Apelujący nie ma bowiem interesu prawnego w zaskarżeniu punktu 3 sentencji wyroku Sądu I instancji. Zgodnie z treścią art. 370 k.p.c. sąd pierwszej instancji odrzuci na posiedzeniu niejawnym apelację wniesioną po upływie przepisanego terminu, nieopłaconą lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również apelację, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. W myśl zaś art. 373 zdanie 1 k.p.c. sąd drugiej instancji odrzuca na posiedzeniu niejawnym apelację, jeżeli ulegała ona odrzuceniu przez sąd pierwszej instancji. Wskazać należy, że w doktrynie sporne wprawdzie jest, czy warunkiem dopuszczalności apelacji (i środków odwoławczych w ogólności) jest istnienie tzw. gravamen , to jest „pokrzywdzenia” strony zaskarżonym wyrokiem, ewentualnie istnienie interesu prawnego w zaskarżeniu wyroku. Podkreślenia wymaga jednak fakt, iż zarówno w literaturze, jak i w orzecznictwie zdaje się dominować pogląd, że dopuszczalne jest wniesienie apelacji jedynie przez stronę „pokrzywdzoną” wyrokiem wydanym (przynajmniej w części) niezgodnie z jej żądaniami. W orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalony jest natomiast pogląd uzależniający uprawnienie do wniesienia środka odwoławczego od istnienia gravamen , czyli pokrzywdzenia strony orzeczeniem sądu niższej instancji. Pokrzywdzenie miałoby polegać na całkowitym bądź częściowym nieuwzględnieniu żądań strony i uwidacznia się poprzez porównanie twierdzeń strony o przysługujących jej prawach z rozstrzygnięciem o tych prawach zawartym w orzeczeniu (tak np. uzasadnienie postanowienia SN z dnia 8 kwietnia 1997 r., I CKN 57/97, LEX nr 30899; a także postanowienie SN z dnia 5 września 1997 r., III CKN 152/97, LEX nr 50615; postanowienie SN z dnia 23 marca 2006 r., II CZ 22/06, LEX nr 196615, utożsamiające gravamen z interesem w zaskarżeniu orzeczenia; podobnie wyrok SN z dnia 8 grudnia 2009 r., I UK 195/09, LEX nr 577812, zgodnie z którym „przesłanką zaskarżenia orzeczenia w postępowaniu cywilnym jest istnienie interesu prawnego w zaskarżeniu, określanego mianem gravamen , a ten oznacza pokrzywdzenie polegające na niekorzystnej dla strony różnicy między zgłoszonym przez nią żądaniem a sentencją orzeczenia, wynikającej z porównania zakresu żądania i treści rozstrzygnięcia”). Wprawdzie żaden przepis nie formułuje „pokrzywdzenia” strony wyrokiem jako warunku dopuszczalności apelacji. Należy jednak zwrócić uwagę, że ustawodawca wprowadził expressis verbis w art. 168 § 2 k.p.c. gravamen (ujemne skutki procesowe dla strony) jako przesłankę dopuszczalności wniosku o przywrócenie terminu, co może być wskazówką przy wykładni przepisów o apelacji, niezawierających analogicznego unormowania. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że Sąd Rejonowy zaskarżonym wyrokiem z dnia 5 grudnia 2014 roku: oddalił powództwo (punkt 1 sentencji); zasądził od powoda P. K. na rzecz pozwanego (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. kwotę 887,33 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania (punkt 2 sentencji); nakazał zwrócić na rzecz pozwanego (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. ze Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego dla Łodzi – Śródmieścia w Łodzi kwotę 292,67 zł tytułem niewykorzystanej części zaliczki na wydatki uiszczonej przez pozwanego w dniu 25 lutego 2014 roku i zaksięgowanej pod poz. WB (...) (punkt 3 sentencji). Tym samym rozstrzygnięcie Sądu I instancji zawarte w punkcie 3 sentencji zaskarżonego wyroku nie jest niekorzystne dla powoda, nie jest związane z jego roszczeniami lecz dotyczy wyłącznie rozliczenia niewykorzystanej zaliczki na wydatki, którą uiścił pozwany na poczet wydatków. Wobec powyższego apelacja powoda podlegać musiała w tym zakresie odrzuceniu. Mając na uwadze powyższe Sąd Okręgowy na podstawie art. 370 k.p.c. w związku z art. 373 k.p.c. odrzucił apelację powoda w zakresie punktu 3 zaskarżonego wyroku Sądu Rejonowego dla Łodzi – Śródmieścia w Łodzi z dnia 5 grudnia 2014 roku.