Sad powszechny, I C 754/15

Sygn. akt: I C 754/15 upr. WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 8 lipca 2015 roku Sąd Rejonowy w Bielsku Podlaskim I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: SSR Krzysztof Prutis Protokolant: Agnieszka Konczerewicz po rozpoznaniu w dniu 8 lipca 2015 roku w Bielsku Podlaskim na rozprawie sprawy z powództwa (...) Sekurytyzacyjnego Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego w W. przeciwko D. K. o zapłatę I. Zasądza od pozwanej D. K. na rzecz powoda (...) Sekurytyzacyjnego Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego w W. kwotę 55328,85 zł (pięćdziesiąt pięć tysięcy trzysta dwadzieścia osiem złotych i osiemdziesiąt pięć groszy) wraz z ustawowymi odsetkami w wysokości 8% w stosunku rocznym poczynając od dnia 2 stycznia 2015 roku do dnia zapłaty. II. Umarza postępowanie w zakresie cofniętego powództwa. III. Zasądza od pozwanej na rzecz powoda 6400,68 złotych tytułem zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Sygn. akt I C 754/15 UZASADNIENIE Powód (...) (...) Sekurytyzacyjny Fundusz Inwestycyjny Zamknięty w W. pozwem skierowanym przeciwko D. K. wniósł o zasądzenie kwoty 55.487,59 złotych wraz z ustawowymi odsetkami od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty oraz zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Sąd Rejonowy L. wydał nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym w dniu 09.01.2015 roku. Sprzeciw od nakazu zapłaty wniosła pozwana podnosząc, ze nie posiada żadnych dokumentów związanych z umową kredytową z (...) Bank (...) SA , nie ma wypowiedzenia umowy, nie była zawiadomiona o cesji wierzytelności, podniosła zarzut przedawnienia roszczenia. Pismem z 30.06.2015 roku powód częściowo cofnął powództwo w zakresie żądania kwoty 158,74 zł, albowiem po wytoczeniu powództwa taka kwota wpłynęła od pozwanej na rachunek bankowy powoda. Pozwana D. K. na rozprawie w dniu 06.07.2015 roku oświadczyła, że nic nie pamięta w przedmiocie brania pożyczki, jej stanowisko potraktowane zostało jako wniosek o oddalenie powództwa. Sąd Rejonowy ustalił i zważył, co następuje: W sprawie bezsporne było, że D. K. zawarła w dniu 22.10.2009 roku umowę kredytu restrukturyzacyjnego z (...) SA w W. . Całkowity koszt pożyczki wynosił 40.776,69 zł (k. 9, 70-71). W dniu 29.08.2011 roku (...) SA w W. uzyskał zgodę (...) na utworzenie banku (...) SA (k. 39). W dniu 23.09.2011 roku (...) SA w W. został wykreślony z KRS (k. 38). Następnie (...) SA został przejęty przez (...) Bank (...) SA z siedzibą w W. (k. 52-68). Następnie (...) SA z siedzibą w W. dokonał wkładu niepieniężnego jako komandytariusz spółki komandytowej ( (...) Spółka z o.o. spółka komandytowa) w postaci wymagalnych wierzytelności pieniężnych, wynikających z umów kredytowych, w tym umowy z pozwaną (k. 48-51 i 33). W dniu 24.10.2014 roku (...) Spółka z o.o. spółka komandytowa zawarła z (...) Sekurytyzacyjny Fundusz Inwestycyjny Zamknięty w W. umowę świadczenia w miejsce wykonania mocą której na fundusz przeszły wierzytelności przysługujące wcześniej spółce od (...) Bank (...) SA z siedzibą w W. , w tym wierzytelność względem pozwanej (k. 47, 34). Pozwana była zawiadamiana o cesji wierzytelności przez zbywcę i nabywcę wierzytelności (k. 10 i 13). Powyższe okoliczności pozostawały bezsporne pomiędzy stronami. Pozwana nie kwestionowała skutecznie zarówno okoliczności zawarcia umowy z pierwotnym wierzycielem, braku spłaty zadłużenia, jak również cesji wierzytelności oraz wysokości roszczenia (k. 24v), stąd fakty te należało uznać za przyznane ( art. 229 k.p.c. ). Zgodnie z przepisem art. 2 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 20 lipca 2001 roku o kredycie konsumenckim (Dz.U. z 2001 r. Nr 100, poz. 1081 ze zm.) (obowiązującej w dacie zawarcia umowy pożyczki.) przez umowę o kredyt konsumencki rozumie się umowę, na mocy której przedsiębiorca w zakresie swojej działalności, zwany dalej „kredytodawcą”, udziela lub daje przyrzeczenie udzielenia konsumentowi kredytu w jakiejkolwiek postaci. Za umowę o kredyt konsumencki uważa się w szczególności umowę pożyczki i umowę kredytu w rozumieniu przepisów prawa bankowego , Uregulowany w przepisie art. 509 k.c. przelew wierzytelności należy do czynności prawnych rozporządzających, bowiem przenosi na nabywcę wierzytelność przysługującą zbywcy, tj. prawo podmiotowe wierzyciela do żądania od dłużnika świadczenia ( art. 353 k.c. ). Podkreślić należy, że warunkiem skutecznej cesji wierzytelności jest istnienie tego prawa. W związku z tym, aby wierzytelność mogła być przedmiotem przelewu, musi być w dostateczny sposób zindywidualizowana poprzez dokładne określenie stosunku zobowiązaniowego, z którego wynika. Judykatura przyjęła, że oznaczenie wierzytelności to wskazanie stron tego stosunku, świadczenia oraz przedmiotu świadczenia. Elementy te w momencie zawierania umowy przelewu powinny być oznaczone lub przynajmniej oznaczalne. Natomiast do chwili przejścia wierzytelności z majątku zbywcy do majątku nabywcy winno nastąpić dokładne sprecyzowanie pozostałych elementów stosunku zobowiązaniowego, w ramach którego istnieje zbywana wierzytelność. Zgodnie z powołanym powyżej przepisem wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew) chyba, że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania, wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w szczególności roszczenie o zaległe odsetki (§ 2). W ocenie Sądu materiał dowodowy zgromadzony w sprawie potwierdził, że powód nabył w stosunku do pozwanej wierzytelność z mocy powoływanej umowy. Przedstawione przez powoda w/w dokumenty pozwalały na określenie stosunku zobowiązaniowego, na podstawie którego powstała wierzytelność będąca przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie. W związku z powyższym okoliczności faktyczne doniosłe dla rozstrzygnięcia sprawy i składające się na podstawę faktyczną rozstrzygnięcia znalazły oparcie w dowodach przeprowadzonych w toku postępowania oraz były objęte zakresem faktów przyznanych przez pozwanego, którego przyznanie nie budziło wątpliwości ( art. 229 k.p.c. ) oraz co do faktów niezaprzeczonych ( art. 230 k.p.c. ). W przedmiotowej sprawie nie doszło do przedawnienia roszczenia, który w danej sytuacji wynosił trzy lata ( art. 118 kc ). Zgodnie z art. 123§1 kc bieg przedawnienia przerywa się m. in. przez każdą czynność przed sądem lub innym organem powołanym do rozpoznawania spraw lub egzekwowania roszczeń danego rodzaju albo przed sądem polubownym, przedsięwziętą bezpośrednio w celu dochodzenia lub ustalenia albo zaspokojenia lub zabezpieczenia roszczenia. Pierwotny wierzyciel wystąpił o nadanie klauzuli wykonalności dla wystawionego BTE i uzyskał pozytywne rozstrzygnięcie sądu w dniu 18.10.2010 roku ( (...) SR w B. ). Następnie przeciwko pozwanej toczyło się postępowanie egzekucyjne od 2011 roku ( (...) ), co najmniej do 2015 roku (k. 83, 88). Po każdym przerwaniu bieg przedawnienia rozpoczyna się na nowo. Podsumowując, na podstawie powołanych przepisów orzeczono jak w punkcie I sentencji wyroku. O odsetkach rozstrzygnięto zgodnie z przepisem art. 481 § 1 i 2 k.c. Na podstawie art. 355§1 kpc sąd umorzył postępowanie w zakresie cofniętego powództwa. W tym zakresie sąd był związany wskazaniem kwoty o jaką powód cofnął powództwo, a nie jego wyliczeniem dalej dochodzonej kwoty, stąd sąd zasądził kwotę 55328,85 zł (55.487,59 – 158,74). O kosztach procesu orzeczono zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu (częściowe spełnienie roszczenia nastąpiło po wniesieniu powództwa) na podstawie art. 98 k.p.c. , wysokość kosztów zastępstwa procesowego ustalono na podstawie § 6 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2013 r., poz. 490 j.t.). Ponadto pozwaną obciążono opłatą sądową 2775 zł i opłatą skarbową 17 zł oraz pozostałymi kosztami wskazanymi przez powoda (opłata manipulacyjna).