Sygn. akt I C 538/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 30 grudnia 2014 r. Sąd Rejonowy w Giżycku I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: SSR Janusz Supiński Protokolant: Mirosław Noga po rozpoznaniu w dniu 16.12.2014 r. w Giżycku sprawy z powództwa M. Ż. przeciwko (...) SA w W. o zapłatę I. Zasądza od pozwanego (...) SA w W. na rzecz powoda M. Ż. kwotę 6.480 (sześć tysięcy czterysta osiemdziesiąt) złotych z ustawowymi odsetkami od dnia 28.04.2014r. do dnia zapłaty. II. Oddala powództwo w pozostałym zakresie. III. Zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 1.459,37 zł tytułem zwrotu kosztów procesu. Sygn. akt I C 538/14 UZASADNIENIE Powód M. Ż. wniósł o zasądzenie na jego rzecz od pozwanego (...) SA w W. kwoty 6.660,00 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty oraz kosztami procesu. W uzasadnieniu powód podał, że w dniu 05.12.2013 roku uczestniczył w zdarzeniu drogowym, w którym jego pojazd marki V. (...) o numerze rejestracyjnym (...) został uszkodzony. Wskazał także, że sprawca wypadku miał zawartą polisę ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych ze strona pozwaną. Nadto podniósł, że prowadzi działalność gospodarczą i samochód jest jego podstawowym narzędziem pracy. Dlatego też w trakcie postępowania likwidacyjnego korzystał z auta zastępczego. Pozwany (...) SA w W. nie uznał powództwa i wniósł o oddalenie pozwu w całości oraz o zasadzenie na jego rzecz od powoda kosztów procesu według nom przepisanych. Przyznał, że ze sprawcą wypadku łączyła go umowa ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych i uznał co do zasady swoją odpowiedzialność. Jednocześnie jednak wskazał, że powód w trakcie postępowania likwidacyjnego nie występował o zwrot kosztów najmu pojazdu zastępczego; powód nie wykazał celowości i zasadności korzystania przez niego z najmu pojazdu zastępczego; nadto zakwestionował czas najmu owego pojazdu zastępczego podnosząc, że przy ewentualnym rozliczaniu mógłby być brany pod uwagę wyłącznie technologiczny czas naprawy, a nie całkowity okres pobytu uszkodzonego auta w warsztacie naprawczym. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 05 grudnia 2013 roku powód uczestniczył w kolizji drogowej, w której uszkodzony został jego pojazd marki V. (...) o numerze rejestracyjnym (...) . Pozwany ubezpieczał odpowiedzialność cywilną wynikającą z posiadania i prowadzenia pojazdu sprawcy, a okres ubezpieczenia obejmował dzień wypadku. Tego samego dnia powód odholował uszkodzony pojazd do (...) w G. oraz zgłosił szkodę pozwanemu. dowód: bezsporne W dniu 06.12.2013r. przedstawiciel pozwanego dokonał oględzin samochodu powoda, a w dniu 12.12.2013r. pozwany przesłał powodowi kalkulację kosztów naprawy, opiewającą na kwotę 9.291,70 zł dowód: e-mail k 62 kalkulacja naprawy k 63-66 W dniu 30.12.2013r., do wcześniejszym dokonaniu ponownych oględzin uszkodzonego pojazdu powoda, pozwany przysłał powodowi drogą elektroniczną kolejną kalkulację naprawy, w której wskazał koszt na poziomie 18.467,66 zł. dowód: e-mail k 67 kalkulacja k 68-71 Samochód powoda m-ki V. (...) nr rej. (...) został odebrany przez powoda z warsztatu I. D.
(1)po naprawie w dniu 10.01.2014r. dowód: inf. słuchanie powoda k 96 informacja k 84 Niezbędny czas naprawy uszkodzeń pojazdu powoda, spowodowanych zdarzeniem z 05.12.2013r., przy uwzględnieniu czasu pracy warsztatu I. D.
(1)i przy uwzględnieniu procesu likwidacji szkody przez pozwanego, w tym weryfikacji kosztorysu powinien wynieść 39-42 dni, czyli od 05.12.2013r. do 13-16.01.2014r. Odrzucając czas, potrzebny na weryfikację kosztorysu i proces likwidacji szkody, czas naprawy pojazdu powinien wynosić 11-15 dni, czyli w okresie od 05.12.2013r. do 16-20.12.2013r. dowód: opinia biegłego A. K. k 114-124 Powód prowadzi firmę budowlaną, w ramach której wykonuje usługi na terenie W. , wykorzystując przedmiotowy pojazd do przewozu materiałów budowlanych. Nadto powód korzysta z tego auta do celów prywatnych m.in. przewozu 4-ro osobowej rodziny. Powód posiada drugi samochód – 21 letni, trzyosobowy pojazd marki V. (...) , którego z uwagi na wiek i stan techniczny nie może używać do pracy poza G. . dowód: inf. słuchanie powoda k 96 W dniu 05.12.2013 roku powód wypożyczył pojazd zastępczy marki V. (...) w firmie (...) w S. . Z pojazdu tego korzystał do dnia 11.01.2014 roku. Za wypożyczenie auta powód zapłacił kwotę 6.660 zł, zgodnie z fakturą nr (...) . dowód: faktura k 15 Sąd zważył, co następuje: Ustalony przez Sąd stan faktyczny był bezsporny – wynikał bowiem z niekwestionowanych przez strony dokumentów oraz twierdzeń samych stron. Na uwagę w szczególności zasługuje przy tym opinia biegłej A. K. , również niekwestionowana przez strony, w której biegła określiła w dwóch wariantach niezbędny czas naprawy pojazdu powoda: w wariancie pierwszym obejmującym wyłącznie czas technologiczny niezbędny do przeprowadzenia samej naprawy oraz w wariancie drugim, uwzględniającym proces likwidacji szkody przez pozwany zakład ubezpieczeń (dokonywanie oględzin, weryfikacja kosztorysów, wymiana korespondencji itp. czynności). Zagadnienia objęte bowiem we wspomnianej opinii biegłej A. K. mają w realiach niniejszej sprawy pierwszorzędne znaczenie, a przy tym pozostają podstawową kwestią sporną pomiędzy stronami. Inną kwestią sporną pomiędzy stronami pozostawała sama zasadność korzystania przez powoda w samochodu zastępczego w okresie naprawy uszkodzonego auta . Rozstrzygając pierwsze z dostrzeżonych wyżej spornych zagadnień tj. zasadności wynajęcia przez powoda pojazdu zastępczego na okres naprawy uszkodzonego auta, należy podnieść, że powód przed zdarzeniem posiadał i korzystał z własnego samochodu w sposób przez siebie określony i nadal czyniłby to samo, gdyby nie przedmiotowa kolizja. Posiadanie bowiem samochodu i korzystanie z niego jest prawem, a spowodowanie kolizji przez sprawcę i uszkodzenie pojazdu poszkodowanego jest tego prawa naruszeniem, rodzącym odpowiedzialność odszkodowawczą. W obecnej dobie samochód nie stanowi luksusu, a wręcz przeciwnie – jest powszechnym środkiem komunikacyjnym. Poszkodowany zatem nie musi wykazywać konieczności korzystania z auta zastępczego w okresie naprawy jego własnego auta, wystarczy, że zgłosi taką wolę. Wszak gdyby nie działanie sprawcy zdarzenia, poszkodowany dalej mógłby w dowolny sposób korzystać z własnego pojazdu i nie musiałby nikomu tłumaczyć się z tego. Uszkodzenie pojazdu poszkodowanego nie może prowadzić do pogorszenia sytuacji tegoż poszkodowanego, ani tym bardziej nakładać na niego ciężaru udowodnienia konieczności posiadania samochodu. Nie oznacza to oczywiście, że w każdym przypadku poszkodowanemu będzie służyło uprawnienie do skorzystania z samochodu zastępczego, czego przykładem może być posiadanie przez poszkodowanego innych pojazdów, mogących zaspokoić jego potrzeby komunikacyjne. Na gruncie niniejszej sprawy należy podnieść, że wprawdzie powód posiada – obok przedmiotowego uszkodzonego pojazdu m-ki V. (...) – jeszcze inny samochód (też V. (...) ), ale auto to nie jest w stanie zapewnić sprawności komunikacyjnej powoda i jego rodziny. Wynika to z jego wieku i stanu technicznego oraz przede wszystkim możliwości przewożenia jedynie 3 osób w sytuacji posiadania przez powoda czteroosobowej rodziny. W takiej sytuacji zatem uprawnionym jest stwierdzenie o braku po stronie powoda środków transportowych, pokrywających zapotrzebowanie M. Ż. i jego rodziny tym względzie, a co za tym idzie - o konieczności wynajęcia auta zastępczego przez powoda. Pozwany zresztą nie podjął nawet próby wykazania zasadności swoich twierdzeń co do zbędności wynajęcia przez powoda pojazdu zastępczego, choć to właśnie na pozwanym leżał w tym zakresie ciężar dowodowy. Przechodząc do drugiej spornej kwestii, tj. długości okresu, uprawniającego powoda do korzystania z wynajętego samochodu, należy wskazać, że uszkodzony pojazd powoda był poddawany przez pozwanego kilkukrotnym oględzinom i co najmniej dwukrotnemu kosztorysowaniu naprawy stwierdzanych usterek. Wynika to z twierdzeń powoda oraz zgromadzonych w aktach dokumentów. Na szczególną uwagę zasługuje przy tym fakt, że pozwany – pomimo wezwania Sądu (vide k 136) oraz wcześniejszych próśb biegłej A. K. , dotyczących przedłożenia akt szkodowych, takich akt nie złożył. Uniemożliwiło to wprawdzie pełną weryfikację twierdzeń powoda, ale jednocześnie nakazało Sądowi dokonanie oceny, jakie znaczenie nadać odmowie przedstawienia dowodu przez stronę pozwaną ( art. 233 § 2 kpc ). Otóż Sąd stanął na jednoznacznym stanowisku, że odmowa przedstawienia przez pozwanego pełnych akt szkodowych oznacza potwierdzenie prawdziwości twierdzeń powoda (w omawianym zakresie oczywiście), a to prowadzi wprost do konstatacji, że przedłużenie procesu naprawczego samochodu M. Ż. ponad czysto technologiczny czas wynikało wyłącznie z działań strony pozwanej (konieczność kolejnych oględzin, kosztorysowania kolejno stwierdzanych usterek, wymiana korespondencji itp.). Innymi słowy – wbrew twierdzeniom pozwanego, jakoby przedłużająca się naprawa pojazdu powoda była wynikiem zaniedbań lub zaniechań ze strony zakładu naprawczego, czas remontu auta M. Ż. związany był wyłącznie z czynnościami procesu likwidacji szkody, prowadzonymi przez pozwany zakład ubezpieczeń. Wyprowadzony wyżej wniosek ma kapitalne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Oznacza to bowiem, że powód, ani warsztat naprawczy nie mogli w żaden sposób skrócić czasu naprawy spornego pojazdu a powód musiał w związku z tym korzystać w tym okresie z auta zastępczego. Na uwagę zasługuje w tym miejscu, wspomniana już wyżej, korelacja pomiędzy opinią biegłej A. K. (w II wariancie), a rzeczywistym okresem naprawczym. Będąc przy opinii biegłej A. K. należy też dostrzec, w szczególności w kontekście informacji warsztatu samochodowego I. D.
(2), że dzień 11.01.2014r. przypadał w sobotę, kiedy to zakład naprawczy nie pracował. Oznacza to, w świetle twierdzeń powoda o odbiorze samochodu w dniach 10-11.01.2014r., że jedynym możliwym dniem, w którym powód odebrał po naprawie swoje auto był piątek 10.01.2014r.. Ten też dzień Sąd uznał za zakończenie naprawy pojazdu powoda oraz zakończenie okresu, uprawniającego powoda do korzystania z pojazdu zastępczego. To z kolei prowadzi do wniosku, że powodowi przysługuje zwrot kosztów najmu auta zastępczego za 36 dni (pomiędzy 05.12.2013r. a 10.01.2014r.), co przy zastosowaniu stawki cenowej 180 zł brutto oznacza zasadność roszczeń pozwu do kwoty 6.480 zł. Sąd, wobec oświadczenia powoda o nie rozliczaniu podatku VAT z tytułu faktury za wynajem pojazdu zastępczego, przyjął kwotę 180 zł brutto jako koszt wynajmu spornego pojazdu. W efekcie powyższego Sąd orzekł jak w pkt I wyroku. O odsetkach Sąd orzekł po myśli art. 455 kc , uwzględniając z jednej strony żądanie pozwu, a z drugiej – brak przedstawienia przez stronę powodową kierowania względem pozwanego roszczeń w tym zakresie. Mając na uwadze treść żądań powoda oraz treść pkt I wyroku, należało orzec jak w pkt II. O kosztach sądowych Sąd orzekł w oparciu o zasadę odpowiedzialności za wynik postępowania – art. 100 kpc przy dostrzeżeniu faktu wygrania procesu przez powoda w 97,3 % oraz wygrania przez pozwanego w 2,7 %. Po stronie powoda koszty procesu stanowią łącznie kwotę 1.550 zł, na którą składają się opłata od udzielonego pełnomocnictwa w kwocie 17 zł, wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 1.200 zł, opłata od pozwu w wysokości 333 zł. Po stronie pozwanego zaś koszty procesu to łącznie kwota 1.806,85 zł, na co składają się kwoty: 1.200 zł wynagrodzenia pełnomocnika, 17 zł opłata od pełnomocnictwa, 589,85 zł koszt sporządzenia opinii biegłej, pokryty z zaliczki pozwanego. Po dokonaniu matematycznych obliczeń należało orzec jak w pkt III.