(1)za winnego zarzuconego jemu czynu, tj. przestępstwa z art.

(1), który wcześniej podczas spotkania towarzyskiego spożywał alkohol w postaci wódki i piwa, jechał samochodem marki P. (...) , o numerze rejestracyjnym (...) ul. (...) we W. . Mężczyzna kierowanym przez siebie pojazdem uderzył w autobus. (Dowód: wyjaśnienia oskarżonego K. W. – k. 17, 43 - 44). K. W.

(3)został zatrzymany i poddany badaniu na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu, które wykazało 0,73 mg/l. (Dowód: wyjaśnienia oskarżonego K. W. – k. 17, 43 - 44, protokół użycia urządzenia kontrolno – pomiarowego do ilościowego oznaczania alkoholu w wydychanym powietrzu – k. 4). Oskarżony K. W.

(3)to sześćdziesięcioczteroletni żonaty mężczyzna, ojciec dwojga dorosłych dzieci. K. W.

(3)uzyskał wykształcenie średnie. Obecnie pracuje w firmie (...) , gdzie jest ochroniarzem, z którego to tytułu osiąga dochód w kwocie 1200 zł. Oskarżony nie był wcześniej leczony psychiatrycznie, neurologicznie ani odwykowo. Nie był też wcześniej karany. (Dowód: wyjaśnienia oskarżonego – k. 16 – 17, 43, dane o karalności – k. 22, dane osobopoznawcze – k. 24). W toku postępowania w sprawie oskarżony przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i składał wyjaśnienia. Powyższy stan faktyczny ustalono w oparciu o wewnętrznie spójne, konsekwentne i jednoznaczne wyjaśnienia oskarżonego (k.17, 43 - 44), jakie złożył w toku postępowania. K. W.

(3)przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i opisał okoliczności zdarzenia, w szczególności zaś podał, że podczas jazdy uderzył w autobus. Dokonując ustaleń w sprawie Sąd wykorzystał także protokół użycia urządzenia kontrolno – pomiarowego do ilościowego oznaczania alkoholu w wydychanym powietrzu (k.4), na podstawie którego ustalono stopień nietrzeźwości K. W.

(3), jak również kartę karną oskarżonego (k.22), zaświadczającą o jego uprzedniej niekaralności. Wykorzystano tez sporządzone zgodnie z obowiązującymi przepisami, a przez to uznane za wiarygodne, dane osobopoznawcze (k.24), które umożliwiły weryfikację podawanych przez oskarżonego szczegółów odnoszących się do jego stanu majątkowego i rodzinnego. Mając powyższe na uwadze, Sąd stwierdził, iż w dniu 23 stycznia 2015 roku we W. , znajdując się w stanie nietrzeźwości tj. 0,73 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, kierował samochodem marki P. (...) o nr rej (...) , jadąc ulicą (...) . W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego – w szczególności przyznania się oskarżonego do popełnienia zarzucanego mu czynu (k. 17, 43 - 44), jak tez protokołu urządzenia kontrolno – pomiarowego do ilościowego oznaczania alkoholu w wydychanym powietrzu (k. 4), nie ulega, bowiem, wątpliwości, że oskarżony podczas jazdy samochodem, dnia 23 stycznia 2015r. we W. znajdował się w zdefiniowanym w art. 115 § 16 k.k. stanie nietrzeźwości Jak wykazało, bowiem, badanie alkomatem, zawartość alkoholu w 1 dm3 wydychanego przez niego powietrza przekraczała, bowiem 0,25 mg/l, o czym w sposób jednoznaczny stanowi protokół opisywanego badania. Jak wyjaśnił K. W.

(3), miał on świadomość swojej nietrzeźwości. Stwierdzić, zatem, należy, iż oskarżony dopuścił się przestępstwa z art.

(3)karę 8 miesięcy pozbawienia wolności. Stwierdził bowiem, iż tak wymierzona sankcja będzie współmierna do winy i adekwatna do stopnia społecznej szkodliwości jego zachowania. Ta ostatnia wyraża się przede wszystkim w rodzaju i charakterze naruszonego dobra - którym w niniejszym wypadku jest bezpieczeństwo w ruchu drogowym - jak również w sposobie i okolicznościach popełnionego czynu. Sąd zauważył w szczególności, iż oskarżony poruszał się samochodem w godzinach wieczornych po ruchliwej o tej porze ulicy. Mając na względzie spowodowaną przez oskarżonego kolizję trzeba zauważyć, że kierując swoim samochodem wieczorem 23 stycznia 2015r. oskarżony swoim zachowaniem powodował znaczne zagrożenie , w związku z czym uznano, że tak wymierzona kara współmierna będzie do zagrożenia, jakie powodował swoim zachowaniem, a które stanowiło wyraz lekceważenia tak obowiązującego porządku prawnego, jak i bezpieczeństwa innych użytkowników drogi. Nadto stwierdzono, iż wymierzona w ten sposób kara spełni swoje zadania ogólnoprewencyjne i odzwierciedli brak społecznego przyzwolenia dla prowadzenia pojazdów w stanie nietrzeźwości, a także – w szczególności w połączeniu z pozostałymi zastosowanymi względem oskarżonego środkami karnymi - przyczyni się do realizacji indywidualnoprewencyjnych celów kary, a zatem, że oskarżony w wyniku jej oddziaływania nie powróci do przestępstwa i będzie przestrzegał porządku prawnego. Sąd dostrzegł, jednak, zachodzącą wobec oskarżonego pozytywną prognozę kryminologiczną, w związku z czym wykonanie wymierzonej oskarżonemu kary zawieszono warunkowo na okres dwóch lat próby. Zwrócono, bowiem, uwagę, że oskarżony ma stałą pracę i nie był wcześniej karany. Co więcej, mając na względzie, iż w chwili popełnienia czynu obowiązywały przepisy prawa materialnego korzystniejsze dla sprawcy niż w chwili orzekania, Sąd zastosował brzmienie ustawy sprzed 18 maja 2015 r. i orzekł w stosunku do oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres tylko dwóch lat. Zauważyć w tym miejscu trzeba, że przesłanką stosowania tego zakazu, bowiem, jest zagrożenie, które w przyszłości oskarżony mógłby spowodować swoim zachowaniem (tak tez wyr. SN z dnia 24.04.1982r., V KRN 106/82, OSNPG 1982/8/108). Trzeba mieć przy tym na względzie, iż oskarżony, który dnia 23 stycznia 2015r. kierował samochodem posiadając aż 0,73 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, mógłby stworzyć w przyszłości takie samo zagrożenie kierując jakimkolwiek innym pojazdem mechanicznym w ruchu lądowym. W związku z tym stwierdzono, iż uniemożliwienie oskarżonemu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres dwóch lat będzie wystarczające dla eliminacji niebezpieczeństwa, jakie mógłby stworzyć kierując takimi właśnie pojazdami. Mając, natomiast, na uwadze uzmysłowienie oskarżonemu, że poruszając się samochodem w stanie nietrzeźwości kreował zagrożenie nie tylko dla siebie, ale i innych uczestników ruchu, Sąd – ponownie, dostrzegając, iż w chwili orzekania obowiązuje ustawa w innym brzmieniu niż w chwili popełnienia czynu, orzekł od oskarżonego także świadczenie pieniężne, którego wysokość ustalił na 300 zł. Realizując, natomiast, dyspozycję art. 63 k.k. , Sąd zaliczył na poczet orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności okres rzeczywistego pozbawienia go wolności w sprawie (zatrzymania). Na poczet, natomiast, orzeczonego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym, zaliczono K. W. okres zatrzymania prawa jazdy. Mając, zaś, na względzie skomplikowaną sytuację majątkową oskarżonego, Sąd zwolnił go od ponoszenia kosztów sądowych w sprawie, w tym, od opłaty.