Sad powszechny, II K 1364/13

Sygn. akt II K 1364/13 UZASADNIENIE Sąd w oparciu o zgromadzony w sprawie i ujawniony w toku przewodu sądowego materiał dowodowy ustalił następujący stan faktyczny: W czerwcu 2005 r. P. S. poprosił J. G. o wypisanie zaświadczenia o zatrudnieniu i zarobkach J. P. . Podał jednocześnie, że zaświadczenie jest mu potrzebne do zawarcia umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych. Zapewnił J. G. , że płatności za usługi będą opłacane. J. G. i P. S. znali się od dzieciństwa i pozostawali w bliskiej przyjaźni, w związku z czym oskarżony zgodził się na powyższe. J. G. osobiście wypełnił druk zaświadczenia, który otrzymał od P. S. , wpisując w nim, że J. P. jest zatrudniona jako handlowiec w firmie (...) sp. z o.o. w S. , na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony i uzyskuje wynagrodzenie w kwocie 1723,86 zł netto miesięcznie. J. G. podpisał się na zaświadczeniu jako dyrektor. W rzeczywistości J. P. nigdy nie pracowała w firmie (...) Sp. z o.o. w S. , a J. G. nie był w niej dyrektorem. Tak wypełnione zaświadczenie oraz dowód osobisty i paszport J. P. oskarżony przekazał następnie P. S. . J. P. była konkubiną oskarżonego. J. G. nie poinformował jej o prośbie P. S. , jak i o tym, że przekazał mu jej dokumenty. Jak ustalono, P. S. dokumenty te dał następnie nieustalonej kobiecie, która w dniu 17.06.2005 r. w punkcie sprzedaży (...) SA przy ul. (...) w G. przedłożyła je i podając się za J. P. podpisała dwie umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych o numerach (...) i (...) . Podpisy J. P. zostały podrobione na umowach i załącznikach. Na podstawie przedmiotowych umów przekazano nieustalonej kobiecie dwa aparaty telefoniczne marki N. (...) z kartami SIM, w cenach promocyjnych. Usługi telekomunikacyjne na podstawie wskazanych umów były świadczone w okresie do 29.08.2005 r., kiedy to z uwagi na brak płatności umowy zostały rozwiązane przez operatora. (...) SA w W. poniosła szkodę w łącznej wysokości 2190,89 zł, na którą to kwotę składają się kwota 380,89 zł z tytułu nieopłaconych rachunków za świadczone usługi oraz kwota 1.810 zł stanowiąca różnicę pomiędzy ogólną ceną dwóch zestawów promocyjnych składających się z aparatów telefonicznych z aktywacją, a ceną promocyjną. Dowód: częściowe wyjaśnienia oskarżonego J. G. k. 69, 395, 695, zeznania świadka J. P. k. 55v.-56, 430, 696, zeznania świadka K. S. k. 37v.-38v, pismo z (...) SA z załącznikami k. 17-29, umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych z załącznikami k. 126-132, częściowe wyjaśnienia i zeznania P. S. k. 186, 787-789 W toku postępowania uzyskano opinię biegłego z zakresu badań pisma ręcznego i podpisów, który w wydanej opinii stwierdził, że podpisy o treści (...) na umowach o świadczenie usług telekomunikacyjnych oraz załącznikach do nich zostały sporządzone przez jedną osobę i nie zostały nakreślone przez J. P. , przy czym powstały w wyniku naśladownictwa. Dowód: opinia biegłego z zakresu badania pisma ręcznego k. 191-202 Jak wynika z postanowienia Prokuratora Okręgowego w Gdańsku z dnia 30.12.201 r. w sprawie sygn. akt V Ds. 102/10, postępowanie dotyczące oszustwa na szkodę (...) SA w W. popełnionego w wyniku zawarcia ww. umów na nazwisko J. P. zostało umorzone wobec niewykrycia sprawy przestępstwa. Dowód: odpis postanowienia PO w G. sygn. akt V Ds. 102/10 k. 547-549 Oskarżony J. G. jest kawalerem, ojcem jednego dziecka w wieku 8 lat. Posiada wykształcenie zawodowe, aktualnie odbywa karę pozbawienia wolności. Przed osadzeniem pracował. Nie posiada majątku. J. G. był w przeszłości wielokrotnie karany sądownie. Zarzucanego mu czynu dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa. Dowód: dane o oskarżonym k. 694, dane o karalności k. 748-751; odpisy wyroków k. 99-100, 101-102, 103, 115, 116, 118-119, 121-122, 133-156, 158-160, 161, 162-164, 165; informacja dotycząca okresów odbywania kar k. 213-238 Z uwagi na wątpliwości co do poczytalności oskarżonego Sąd dopuścił dowód z opinii biegłych lekarzy psychiatrów, którzy w wydanej opinii zgodnie orzekli, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzą warunki art. 31 § 1 i 2 kk . Dowód: opinia sądowo – psychiatryczna k. 683-685 Oskarżony J. G. słuchany po raz pierwszy w toku postępowania przygotowawczego przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu twierdząc, iż już nie pamięta okoliczności tego czynu. Wyjaśnił, że w tym czasie utrzymywał zażyłe stosunki z P. S. i obaj zajmowali się wyłudzaniem różnego typu towarów, w tym artykułów sportowych, dwóch samochodów. Z P. S. widywali się codziennie albo co drugi dzień. Ze strony S. padła propozycja wystawienia sfałszowanego zaświadczenia o zatrudnieniu konkubiny oskarżonego. Jak wyjaśnił J. G. , firma w której miała być zatrudniona J. P. , tj. E. w S. należała do P. S. i została założona po to, aby wyłudzać towary. P. S. dostarczył druk, który oskarżony następnie wypisał i podpisał się jako dyrektor. J. G. bez problemów uzyskał dowód osobisty i paszport J. P. (razem zamieszkiwali) i przekazał je S. . P. S. twierdził, iż zaświadczenie to jest mu potrzebne do zawarcia umowy o usługi telefoniczne. Zapewniał, że będzie za nie płacił. Podczas kolejnego przesłuchania J. G. ponownie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i podtrzymał swoje wcześniejsze wyjaśnienia. Podał nadto informacje dotyczące przestępczej działalności P. S. . W trakcie trzeciego przesłuchania oskarżony J. G. również się przyznał i podtrzymał swoje wcześniejsze wyjaśnienia. Na rozprawie podczas pierwszego rozpoznawania sprawy oskarżony przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu, odmówił składania dalszych wyjaśnień i podtrzymał swoje wcześniejsze wyjaśnienia. Podał jedynie, że D. G. jest jego bratem i nie prowadził spółki (...) , był tam tylko figurantem. Podczas kolejnego rozpoznawania sprawy przez Sąd J. G. podał, że nie wie co popełnił, a czego nie, wcześniej się przyznawał do winy a Sąd go uniewinnił, nie wie co jest prawdą, a co nie jest. Po odczytaniu mu wcześniejszych wyjaśnień oskarżony oświadczył, że nie pamięta takich wyjaśnień. Dowód: wyjaśnienia oskarżonego J. G. k. 69, 74, 240, 395, 695 Sąd zważył, co następuje: W ocenie Sądu analiza zgromadzonego w sprawie i ujawnionego w trakcie przewodu sądowego materiału dowodowego pozwala na jednoznaczne uznanie, że oskarżony J. G. dopuścił się popełnienia czynu zarzucanego mu w akcie oskarżenia. Do powyższego wniosku Sąd doszedł po dokonaniu analizy zgromadzonego w tym zakresie materiału dowodowego. Przy dokonywaniu ustaleń faktycznych Sąd opierał się na większości wyjaśnień oskarżonego J. G. , które w tym zakresie jako konsekwentne i zgodne z innymi dowodami należało uznać za wiarygodne. Ponadto Sąd opierał się na zeznaniach świadków J. P. i K. S. , które jako współgrające z innymi dowodami, jasne i logiczne także należało uznać za wiarygodne. Jako w pełni wiarygodne i stanowiące podstawę ustaleń faktycznych w sprawie Sąd uznał również dowody dokumentarne w postaci pisma z (...) SA z załącznikami i dokumentów uzyskanych od pokrzywdzonego, jak również uwzględnił opinię biegłego z zakresu badania pisma ręcznego. Odnosząc się w pierwszej kolejności do wyjaśnień oskarżonego, to stwierdzić należy, iż J. G. konsekwentnie przyznawał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Potwierdził, że to on wypisał zaświadczenie o zatrudnieniu i zarobkach J. P. w firmie (...) sp. z o.o. i podpisał się na nim jako dyrektor tej firmy, faktycznie nim nie będąc. Przyznał, że miał dostęp do jej dokumentów. W ocenie Sądu te wyjaśnienia oskarżonego zasługują na wiarę. Brak również podstaw do kwestionowania wiarygodności wyjaśnień J. G. w zakresie dotyczącym wskazywania przez niego na udział P. S. , który wg oskarżonego wystąpił z propozycją wystawienia zaświadczenia o zatrudnieniu jego konkubiny i dostarczył mu stosowny druk. J. G. podał również, że wypełnione zaświadczenie przekazał P. S. razem z dowodem osobistym i paszportem J. P. , co koresponduje z wynikającym z innych dowodów zestawem dokumentów, który został następnie użyty przy podpisywaniu przez nieustaloną osobę umów o świadczenie usług telekomunikacyjnych. Z wyjaśnień J. G. wynika ponadto, że P. S. od początku miał mu mówić, że zaświadczenie jest mu potrzebne do zawarcia umowy o świadczenie usług telefonicznych, jednocześnie zapewnił, że będzie za nie płacił. Oskarżony logicznie wytłumaczył przy tym, że nie odmówił P. S. , albowiem byli kolegami od dzieciństwa, zaś wcześniej zdarzało się im już popełniać wspólnie przestępstwa. J. G. wyjaśnił ponadto, iż nie wie, z kim P. S. udał się z przekazanymi mu dokumentami do punktu telefonii komórkowej, jak również nie wie, czy i jakie telefony P. S. otrzymał i co z nimi zrobił. Wprawdzie w swoich ostatnich wyjaśnieniach oskarżony zasłaniał się niepamięcią i brakiem zrozumienia o co w sprawie chodzi, jednakże w świetle poprzednich konsekwentnych wyjaśnień Sąd uznał, że to właśnie one winny być podstawą ustaleń faktycznych w sprawie. Jako w pełni wiarygodne Sąd ocenił zeznania J. P. która zaprzeczyła aby była zatrudniona w (...) Sp. z o.o. w S. , jak również, aby zawierała jakąkolwiek umowę o świadczenie usług telekomunikacyjnych. Potwierdziła, że w 2005 r. była konkubiną J. G. , zaś ten utrzymywał bliską znajomość z P. S. . Zeznała nadto, że oskarżony w tamtym czasie miał dostęp do jej dokumentów, w tym do dowodu osobistego i paszportu. Zeznania J. P. znajdują potwierdzenie w wyjaśnieniach oskarżonego w zakresie w którym Sąd uznał je za wiarygodne. Z zeznaniami J. P. koresponduje również opinia biegłego z zakresu badania pisma ręcznego z której wynika, że podpisy o treści (...) na umowach o świadczenie usług telekomunikacyjnych oraz załącznikach do nich zostały sporządzone przez jedną osobę i nie zostały nakreślone przez J. P. , przy czym powstały w wyniku naśladownictwa. W ocenie Sądu brak jakichkolwiek podstaw do kwestionowania wniosków przedmiotowej opinii, albowiem została ona sporządzona przez osobę posiadającą wymaganą wiedzę specjalną, jest jasna, logicznie uzasadniona, zupełna, zaś jej wnioski korespondują z pozostałym materiałem dowodowym. Za wiarygodne Sąd uznał również zeznania K. S. – pracownika pokrzywdzonego, albowiem są one jasne logiczne i korespondujące z innymi dowodami. Świadek podała okoliczności zawarcia przedmiotowych umów o świadczenie usług telekomunikacyjnych. Z zeznaniami świadka korespondują wyjaśnienia oskarżonego J. G. oraz pozostałe zgromadzone dowody dokumentarne w postaci pisma z (...) S.A. z załącznikami i przekazanych przez tę firmę umów o świadczenie usług telekomunikacyjnych z załącznikami. Z dowodów tych wynika w szczególności, że nieustalona kobieta, w dniu 17.06.2005 r., przedłożyła w punkcie sprzedaży (...) S.A. pracownikowi autoryzowanego przedstawiciela tej firmy dokumenty w postaci zaświadczenia o zatrudnieniu i zarobkach J. P. w firmie (...) Sp. z o.o. , jak również dowód osobisty i paszport wystawione na jej nazwisko, a następnie, podając się za J. P. , podpisała dwie umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych. Na podstawie tych umów osoba ta otrzymała w cenach promocyjnych dwa aparaty telefoniczne marki N. (...) wraz z dwiema kartami SIM. Ponadto z dokumentów tych wynika, że usługi telekomunikacyjne na podstawie wskazanych wyżej dwóch umów były świadczone w okresie do 29.08.2005 r., kiedy to umowy zostały rozwiązane z uwagi na brak płatności. Sąd nie dał wiary zeznaniom P. S. , który zaprzeczył aby zawarł jakąkolwiek umowę o świadczenie usług telekomunikacyjnych z udziałem J. G. , jak również aby prosił go o wypisanie zaświadczenia o zatrudnieniu jakiejś osoby, aby je wykorzystać do zawarcia umowy. Według P. S. oskarżony pomówił go odrywając się za inną sprawę. Słuchany na rozprawie w charakterze świadka P. S. zeznał, że nie pamięta okoliczności sprawy J. G. , kojarzył zaświadczenie z firmy (...) , jak również J. P. , która mogła mieć związek ze sprawą oskarżonego. P. S. podtrzymał złożone wcześniej w tej sprawie wyjaśnienia. Zeznał, że w 2005 r. łączyły go z oskarżonym stosunki koleżeńskie, mieszkali na tym samym osiedlu, spotykali się dosyć często z tymi samymi znajomymi. P. S. zaprzeczył aby składał J. G. propozycję sporządzenia zaświadczenia dla J. P. , nie było takiej potrzeby. W ocenie Sądu zeznania P. S. nie zasługują na wiarę, albowiem pozostają w sprzeczności z wyjaśnieniami J. G. (w zakresie w którym Sąd uznał je za wiarygodne), są nielogiczne i niespójne. P. S. nie wskazał bowiem w sposób konkretny, za co dokładnie J. G. miał się na nim odgrywać, mścić i fałszywie go pomawiać, nadto wyjaśnienia P. S. są ogólnikowe. Tymczasem J. G. obciążając P. S. jednocześnie nie kwestionował swoich zachowań mogących stać w sprzeczności z prawem, przyznawał się do nich, w kwestiach tych wyjaśniał w sposób zgodny z innymi dowodami i obciążając tego ostatniego nie umniejszał swojej roli. W tej sytuacji brak podstaw do stwierdzenia, aby J. G. celowo fałszywie obciążał P. S. np. w celu ochrony swojej osoby i uniknięcia ewentualnej odpowiedzialności. Powyższe zadecydowało o uznaniu zeznań P. S. za niewiarygodne. W ocenie Sądu zgromadzone w sprawie dowody w postaci dokumentów należy uznać za pełnowartościowy materiał dowodowy, albowiem zostały one sporządzone przez uprawnione do tego osoby, we właściwej formie, zaś ich treść i autentyczność nie budzi wątpliwości Sądu i nie była kwestionowana także przez żadną ze stron. Sąd podzielił stanowisko oskarżyciela publicznego odnośnie kwalifikacji prawnej czynu popełnionego przez oskarżonego J. G. , który należało zakwalifikować jako występek z art. 18 § 3 kk w zw. z art. 286 § 1 kk w zb. z art. 270 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 64 § 1 kk . Sąd dokonał jedynie modyfikacji opisu czynu poprzez doprecyzowanie poszczególnych znamion czynu przypisanego oskarżonemu. J. G. niewątpliwie działał z zamiarem, aby inna osoba dokonała czynu zabronionego i swoim zachowaniem polegającym na podrobieniu zaświadczenia o zatrudnieniu i dostarczeniu dowodu osobistego i paszportu J. P. – ułatwił jego popełnienie. W ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, że J. G. działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, udzielił pomocy do popełnienia przestępstwa wyłudzenia usług telekomunikacyjnych na szkodę (...) SA w ten sposób, że podrobił zaświadczenie o zatrudnieniu oraz osiąganych dochodach przez J. P. w spółce z o.o. (...) z siedzibą w S. w celu użycia go za autentyczne, podpisując się na nim jako dyrektor spółki, podczas gdy funkcji tej nie pełnił, jak też J. P. nie była w niej zatrudniona, a następnie przekazał je wraz z dowodem osobistym i paszportem wymienionej w celu doprowadzenia (...) SA do niekorzystnego rozporządzenia mieniem i podpisania umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych. Oskarżony działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej w rozumieniu art. 115 § 4 kk , albowiem na skutek przypisanego mu zachowania inna osoba osiągnęła korzyść majątkową korzystając z usług telekomunikacyjnych bez dokonania płatności za nie oraz uzyskując w cenie promocyjnej związanej z zawartą umową, znacznie niższej od ich realnej wartości, dwa aparaty telefoniczne. Korzyścią majątkową jest korzyść zarówno dla siebie jak i dla kogo innego. Nie nastąpiło wywiązanie się z warunków umowy, nie zwrócono również pokrzywdzonemu aparatów telefonicznych. Oskarżony niewątpliwie doprowadził pokrzywdzonego do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w łącznej kwocie 2.190,89 zł. W konsekwencji doszło do pogorszenia sytuacji majątkowej pokrzywdzonego i do wystąpienia po jego stronie efektywnej szkody. Do niekorzystnego rozporządzenia mieniem nastąpiło za pomocą wprowadzenia w błąd pracowników i przedstawicieli pokrzywdzonego w zakresie okoliczności mających istotne znaczenie dla podjęcia przez pokrzywdzonego decyzji o zawarciu umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych, a mianowicie co do zatrudnienia i możliwości zarobkowych osoby podającej się za J. P. , w tym co do dokonywania płatności za świadczone na jej rzecz usługi telekomunikacyjne. Wypełnienie znamion przestępstwa z art. 270 § 1 kk przez oskarżonego J. G. polegało na podrobieniu wskazanego wyżej zaświadczenia w celu użycia go za autentyczne poprzez podpisanie się na nim jako dyrektor spółki (...) sp. z o.o. w S. , podczas gdy funkcji tej oskarżony nie pełnił, oraz poprzez wskazanie, iż J. P. była w tej firmie zatrudniona, podczas gdy nigdy nie była w niej zatrudniona. Przez podrobienie dokumentu należy rozumieć sporządzenie dokumentu przy zachowaniu pozoru, jak gdyby dokument ten pochodził od innej osoby, a nie od sprawcy, i istotą tej czynności jest nadanie przez sprawcę fikcyjnemu dokumentowi pozoru pochodzenia od innej osoby, niekoniecznie rzeczywiście istniejącej (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 05 marca 2003 r., sygn. akt III KKN 165/01). Innymi słowy dokument jest podrobiony, jeżeli nie pochodzi od osoby, w której imieniu został sporządzony, zaś dla oceny zaistnienia podrobienia dokumentu nie jest istotne, czy podrobiony dokument, z wyjątkiem danych określających osobę prawdziwego autora, stwierdza okoliczności prawdziwe czy też fałszywe (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 października 1938 r., sygn. akt I K 2813/1937, Z. O. . SN (...) ). Nie budzi wątpliwości fakt, że J. G. czynu tego dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa, tj. przed upływem 5 lat od odbycia w okresie od 21.10.2002 r. do 16.10.2003 r. części kary 2 pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Okręgowego w Gdańsku z dnia 05.08.1999 r. w sprawie IV K 314/98 za przestępstwo z art. 279 § 1 kk . Zdaniem Sądu nie budzi wątpliwości możliwość przypisania oskarżonemu winy. Wprawdzie w toku postępowania pojawiły się wątpliwości co do stanu zdrowia psychicznego oskarżonego w czasie popełnienia zarzucanego mu czynu, jednakże z wydanej przez dwóch biegłych lekarzy psychiatrów opinii sądowo – psychiatrycznej wynika, iż oskarżony nie jest chory psychicznie ani upośledzony umysłowo. W ocenie biegłych warunki określone w art. 31 § 1 lub 2 kk nie zachodzą. Sąd uznał przedmiotową opinię sądowo – psychiatryczną za pełnowartościowy dowód i nie znalazł podstaw do kwestionowania wskazanych w opinii wniosków, albowiem jest ona jasna, zupełna, należycie uzasadniona i została sporządzona przez osoby dysponujące wymaganą wiedzą specjalną. Oskarżony jako osoba dorosła i w pełni poczytalna z pewnością zdawał sobie sprawę z charakteru popełnionego przez siebie czynu i miał możliwość pokierowania swoim postępowaniem. W ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, że oskarżony działał umyślnie, w zamiarze bezpośrednim. Uznając oskarżonego J. G. za winnego popełnienia opisanego wyżej czynu Sąd wymierzył mu karę 10 miesięcy pozbawienia wolności. Zdaniem Sądu kara w takiej właśnie wysokości jest odpowiednia i stosownie do treści art. 53 § 1 kk jej rozmiar nie przekracza stopnia winy oskarżonego i uwzględnia stopień społecznej szkodliwości popełnionego przez niego czynu, jak również pozwoli na osiągnięcie celów zapobiegawczych i wychowawczych wobec oskarżonego oraz potrzeb w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Jako okoliczność wpływającą na zaostrzenie wymiaru kary Sąd uwzględnił dotychczasowy tryb życia oskarżonego, w tym jego wielokrotną karalność. J. G. zarzucanego mu czynu dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa. Jako okoliczność łagodząca Sąd uznał konsekwentne przyznawanie się oskarżonego do popełnienia zarzucanego mu czynu, choć w swoich ostatnich wyjaśnieniach zasłaniał się on niepamięcią. Zgodnie z treścią art. 19 § 1 kk Sąd wymierza karę za pomocnictwo w granicach zagrożenia przewidzianego za sprawstwo. Przepis art. 11 § 3 kk stanowi, że w wypadku gdy czyn wyczerpuje znamiona określone w dwóch lub więcej przepisach ustawy karnej i sąd skazuje za jedno przestępstwo na podstawie wszystkich zbiegających się przepisów, to wymierza karę na podstawie przepisu przewidującego karę najsurowszą. W stosunku do oskarżonego J. G. znajduje również zastosowanie przepis art. 64 § 1 kk zgodnie z którym sąd może wymierzyć karę przewidzianą za przypisane sprawcy przestępstwo w wysokości do górnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę. Z uwagi na treść art. 286 § 1 kk i uwzględniając powyższe unormowania, Sąd mógł wymierzyć oskarżonemu karę od 6 miesięcy do 12 lat pozbawienia wolności. Uznać zatem należy, że orzeczona wobec J. G. kara jest zdecydowanie bliższa dolnej granicy ustawowego zagrożenia za przestępstwo, które zostało mu przypisane, i nie może być uznana za nadmiernie surową, zwłaszcza mając na uwadze uprzednią karalność oskarżonego. Analizując przesłanki określone w art. 69 § 1 i 2 kk Sąd doszedł do wniosku, iż dotychczasowy tryb życia i warunki osobiste oskarżonego J. G. , a w szczególności jego uprzednia wielokrotna karalność, nie pozwalają na zastosowanie wobec oskarżonego środka probacyjnego w postaci warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności. Orzeczone wcześniej wobec oskarżonego bezwzględne kary pozbawienia wolności, nie spełniły stojących przed nimi celów, skoro oskarżony powrócił do przestępstwa. W konsekwencji należy przyjąć, że prognoza kryminologiczna względem osoby J. G. jest negatywna. W tej sytuacji nie ma podstaw do orzekania zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności, albowiem kara taka nie spełni swoich celów i nie zapobiegnie powrotowi oskarżonego do przestępstwa. Skoro wcześniej orzeczone kary, pomimo iż ich wykonanie nie było warunkowo zawieszone, nie spełniły swoich celów, to tym bardziej bezskuteczna będzie kara pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania. Sąd orzekł o kosztach procesu. Przede wszystkim orzekł na mocy stosownych przepisów o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu, zasądzając z tego tytułu od Skarbu Państwa na rzecz adw. A. W. kwotę 1.136,52 zł brutto. Sąd zwolnił oskarżonego w całości z obowiązku zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych, w tym opłaty. Podejmując decyzję w tej kwestii Sąd miał na uwadze sytuację majątkową oskarżonego, który obecnie jest osadzony w zakładzie karnym, nie posiada żadnego majątku. W tej sytuacji obciążenie kosztami byłoby dla oskarżonego zbyt uciążliwe. Z/: 1. (...) 2. (...) 3. (...) G. , 28.07.2015 r.