Sad powszechny, II W 402/14

(1)kierującego pojazdem S. o nr rej. (...) , czym stworzył zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, tj. o wykroczenie z art. 86 § 1 k.w.; orzeka: I. uznaje obwinionego M. J. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w części wstępnej wyroku, tj. wykroczenia z art. 86 § 1 k.w. i za to, na podstawie tego przepisu, wymierza mu karę grzywny w wysokości 500 zł (pięciuset złotych); II. na podstawie art. 118 § 1 k.p.w. i § 1 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 października 2001 r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz. U. z dnia 15 października 2001 r.) obciąża obwinionego kosztami procesu, a w tym zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 100 zł tytułem zryczałtowanych wydatków postępowania i na podstawie art. 21 ust. 2 w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych wymierza mu opłatę w kwocie 50 zł. III. na podstawie art. 119 k.p.w. w zw. z art. 627 k.p.k. zasądza od obwinionego M. J. , na rzecz oskarżyciela posiłkowego Ł. A.

(1)kwotę 288 zł, tytułem zwrotu poniesionych przez niego kosztów procesu. UZASADNIENIE WYROKU Na podstawie przeprowadzonego przewodu sądowego ustalono następujący stan faktyczny: W dniu 25 sierpnia 2014 roku pokrzywdzony Ł. A.

(1)około godz. 08.30 jechał samochodem m-ki S. (...) nr rej. (...) drogą nr (...) od strony M. w kierunku M. . Dojeżdżając do M. , poza terenem zabudowanym, Ł. A.

(1)prowadził auto z prędkością około 70-80 km/h. Dowód: zeznania świadka Ł. A.

(1), k. 6, 28 – 29. Gdy samochód pokrzywdzonego zbliżał się do zakrętu w lewo, wyjechał z niego jadący w przeciwnym kierunku pojazd m-ki R. (...) o nr rej. (...) , którym kierował obwiniony M. J. . Dowód: zeznania świadka Ł. A.

(1), k. 6, 28 – 29, częściowo wyjaśnienia obwinionego M. J. , k. 13, 26v – 27. W związku z tym, że samochód obwinionego po wyjściu z łuku drogi zjechał na lewy pas ruchu, Ł. A.

(1)wcisnął mocno hamulec, a następnie aby uniknąć zderzenia zjechał prawymi kołami na trawiaste pobocze, cały czas przy tym hamując. Gdy oba pojazdy znajdowały się od siebie w bliskiej odległości, M. J. skręcił w lewo i doszło do bezkolizyjnego wyminięcia się aut. Dowód: zeznania świadka Ł. A.

(1), k. 6, 28 – 29, częściowo wyjaśnienia obwinionego M. J. , k. 13, 26v – 27, fotografia, k. 36. Po zatrzymaniu auta Ł. A.

(1), wycofał nim do pojazdu obwinionego, który stanął od niego w odległości około 100 m. Po zrównaniu się (...) otworzył okno w swoim samochodzie i powiedział „przepraszam to przez telefon, nic się nie stało”. Ł. A.

(1)odpowiedział mu na to aby uważał, dodając że mógł go zabić. Dowód: zeznania świadka Ł. A.

(1), k. 6, 28 – 29. Po tym stwierdzeniu obwiniony odjechał, zaś Ł. A.

(1)zadzwonił na numer alarmowy 112 informując o zaistniałym zdarzeniu. Następnie z uwagi na silny ból szyi i lędźwi skontaktował się telefonicznie z dziadkiem H. A. , informując go, że miał wypadek, po czym przyjechał do jego miejsca zamieszkania w M. . H. A. na prośbę wnuka, który uskarżał się na silny ból, zawiózł go swoim autem do szpitala w Ś. . Ł. A.

(1)został przyjęty na Oddział (...) Ogólnej, gdzie przebywał do dnia 27 sierpnia 2014r. Dowód: zeznania świadka Ł. A.

(1), k. 6, 28 – 29, zeznania świadka H. A. , nośnik z zapisem k. 54, karta informacyjna leczenia szpitalnego z dnia 27.08.2015r., k. 8 – 9. W wyniku gwałtownego hamowania w dniu 25 sierpnia 2014r. i wywołanego nim ucisku pasa bezpieczeństwa Ł. A.

(2)doznał obrażeń ciała w postaci skręcenia kręgosłupa szyjnego i lędźwiowego bez cech uszkodzenia aparatu kostno-więzadłowego oraz drobnego krwiaka mięśnia skośnego brzuchu, które skutkowały naruszeniem czynności narządów jego ciała na czas nie przekraczający 7 dni. Dowód: opinia sądowo – lekarska biegłego L. K. , k. 55 – 56, nośnik z zapisem k. 79, karta informacyjna leczenia szpitalnego z dnia 27.08.2015r., k. 8 – 9, kserokopia dokumentacji lekarskiej, k. 75 – 78. Po opuszczeniu szpitala (...) jechał w dniu 29 sierpnia 2014r. ze swoją „dziewczyną” K. K. do W. . Przejeżdżając przez M. zauważył zaparkowany przed jednym z budynków samochód m-ki R. (...) o nr rej. (...) . Dowód: zeznania świadka Ł. A.

(1), k. 6, 28 – 29, zeznania świadka K. K. , k. 16, 29. Ł. A.

(1)zatrzymał swój samochód przy drodze i zadzwonił do drzwi domu przy ul. (...) , które otworzył M. J. . Pokrzywdzony zaproponował obwinionemu sporządzenie oświadczenia w związku z zaistniałym zdarzeniem drogowym. M. J. odmówił, oświadczają że nie poczuwa się do żadnej odpowiedzialności. Dowód: zeznania świadka Ł. A.

(1), k. 6, 28 – 29, częściowo wyjaśnienia obwinionego M. J. , k. 13, 26v – 27, zeznania świadka K. K. , k. 16, 29, zeznania świadka Ł. G. , nośnik z zapisem k.

1. Obwiniony M. J. ma 47 lat, jest kawalerem nie ma nikogo na swoim utrzymaniu. Obwiniony uzyskuje emeryturę w wysokości 3.500 zł miesięcznie i podejmuje dodatkowe zatrudnienie. Nie był karany sądownie za przestępstwa. Dowód: wyjaśnienia obwinionego M. J. , k. 13, 26v – 27, informacja z Krajowego Rejestru Karnego, k.
2. Obwiniony M. J. w toku całego postępowania nie przyznał się do zarzucanego mu czynu. Wyjaśnił, że istotnie doszło do zdarzenia drogowego w dniu 25 sierpnia 2014r., lecz pojazdy nie zderzyły się. Dodał przy tym „Nie sądzę, żebym zjechał w jakiś sposób na jego pas drogi, jechałem wolno”. Ponadto Sąd Rejonowy zważył, co następuje: Dokonując ustaleń faktycznych w sprawie sąd oparł się przede wszystkim na zeznaniach Ł. A.

(1)oraz korespondujących z nimi zeznaniach świadków H. A. i K. K. . Sąd uznał je za w pełni wiarygodne, mając na uwadze ich spójny i logiczny charakter. Także bezpośrednia ocena świadków na rozprawie, nie nasuwała wątpliwości co do ich prawdomówności. Dając wiarę relacji Ł. A.

(1)sąd miał na uwadze również zgromadzone w sprawie dowody o charakterze materialnym a tym przede wszystkim kartę informacyjną leczenia szpitalnego z dnia 27.08.2014r. oraz opinię sądowo – lekarską biegłego L. K. , które uprawdopodabniają podane przez niego okoliczności. Odnosząc się natomiast do zeznań świadka Ł. G. , sąd uznał że z uwagi na brak jego wiedzy co do istotnych okoliczności sprawy nie mają one większego znaczenia. Oceniając z kolei wyjaśnienia obwinionego M. J. , sąd odmówił mu wiary w takim zakresie w jakim przedstawiał on przebieg zdarzenia w sposób odmienny od relacji pokrzywdzonego. Zajmując powyższe stanowisko, sąd niezależnie od pozytywnej oceny zeznań Ł. A.

(1), miał na uwadze częściowo sprzeczny i nieścisły charakter relacji obwinionego. Powyższe dotyczyło przede wszystkim wypowiedzi M. J. odnośnie zjechania samochodu m-ki R. na przeciwległy pas ruchu, jak też przyczyny dla której miał on po wyminięciu się pojazdów zatrzymać a następnie wycofać swój samochód do auta pokrzywdzonego. W zakresie dokonanych ustaleń faktycznych, sąd oparł się ponadto na dowodach o charakterze materialnym, wymienionych w pierwszej części uzasadnienia. Sąd dał im wiarę jako w pełni wypełniającym wymogi stawiane takim dowodom oraz nie znajdując żadnych podstaw do podważenia ich wiarygodności. Dokonując oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego sąd ustalił sprawstwo i winę M. J. w przedmiocie zarzucanego mu wykroczenia z art. 86 § 1 k.w. Z przeprowadzonych w toku postępowania dowodów wynika, że obwiniony kierując w dniu 25 sierpnia 2014r. samochodem m-ki R. (...) nr rej. (...) nie zachował należytej ostrożności i zjechał na przeciwległy pas ruchu zmuszając do gwałtownego hamowania Ł. A.

(1), kierującego pojazdem m-ki S. o nr rej. (...) , w wyniku czego spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Sąd wymierzając obwinionemu M. J. karę za popełnione wykroczenie, miał na uwadze dyrektywy określone w art. 33 § 1 i 2 k.w., uwzględniając w szczególności stopień naruszenia przez obwinionego zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym oraz konsekwencje jakie z tego wynikły. Opierając się na wskazanych okolicznościach, sąd za karę adekwatną do czynu obwinionego uznał grzywnę w wysokości 500 zł i karę tę mu wymierzył. O kosztach sądowych orzeczono na podstawie art. 118 § 1 k.p.w. Sąd obciążył obwinionego kosztami postępowania, a w tym zasądził od niego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 100 złotych tytułem zryczałtowanych wydatków postępowania – zgodnie z rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 października 2001r. w sprawie zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz.U. 2001r. nr 118, poz. 1269). Ponadto sąd wymierzył obwinionemu opłatę na podstawie art. 21 ust. 2 w zw. z art. 5 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych ( DzU z 1973 r. Nr 27 poz 152 ze zm.) w kwocie 50 złotych. Sąd w pkt III wyroku na podstawie art. 119 k.p.w. w zw. art. 627 k.p.k. zasądził od obwinionego na rzecz oskarżyciela posiłkowego Ł. A.

(1)kwotę 288 zł, tytułem zwrotu poniesionych przez niego kosztów zastępstwa procesowego przez pełnomocnika będącego adwokatem. Wskazana kwota została ustalona w stawce minimalnej zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 2 w zw. z § 14 ust. 7 i § 16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu SSR Radosław Gluza