Sad powszechny, II Ca 218/15

Sygn. akt II Ca 218/15 POSTANOWIENIE Dnia 3 września 2015 r. Sąd Okręgowy w Kaliszu II Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący: SSO Wojciech Vogt (spr.) Sędziowie: SSO Henryk Haak SSO Marian Raszewski Protokolant: st. sekr. sąd. Jolanta Bąk po rozpoznaniu w dniu 03 września 2015r. w Kaliszu na rozprawie sprawy z wniosku M. M. z udziałem G. M. o podział majątku wspólnego na skutek apelacji wnioskodawcy od postanowienia Sądu Rejonowego w Pleszewie z dnia 28 stycznia 2015r. sygn. akt I Ns 64/15 p o s t a n a w i a:

1. oddalić apelację,
2. zasądzić od M. M. na rzecz G. M. kwotę 1200 zł powiększoną o 23 % podatek od towarów i usług tytułem zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej uczestniczce G. M. przez adwokata M. G. prowadzącego Kancelarię Adwokacką w J. . II Ca 218/15 UZASADNIENIE M. M. wniósł o ustalenie, że w skład majątku wspólnego jego i G. M. wchodzi spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu położone w P. przy ul. (...) i dokonanie podziału majątku wspólnego przez przyznanie tego prawa uczestniczce postępowania z obowiązkiem spłaty na rzecz wnioskodawcy kwoty 50000,00 zł w terminie trzech miesięcy od wydania postanowienia. Uczestniczka postępowania G. M. wniosła o oddalenie wniosku. Sąd Rejonowy w Pleszewie postanowieniem z dnia 28 stycznia 2015 r. dokonał podziału majątku wspólnego M. M. i G. M. ten sposób, ze spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego położonego w P. przy ul. (...) lokal numer (...) o powierzchni 39,04 m składającego się z dwóch pokoi, kuchni, przedpokoju, łazienki i wc, przyznać na własność G. M. (córce W. i S. ) bez spłat tytułem wyrównania udziałów w majątku wspólnym i rozstrzygnął o kosztach postępowania. Apelację od powyższego rozstrzygnięcia wniósł wnioskodawca zarzucając: ⚫ naruszenie prawa materialnego art. 6 kc polegające na jego niezastosowaniu i przyjęciu przez Sąd, że uczestniczka postępowania uzupełniła wkład budowlany ze środków uzyskanych darowizny od brata, podczas gdy po pierwsze sam brat uczestniczki postępowania nie wie na co ona je zużyła, a po drugie świadek D. M. i L. T. nigdy nie słyszeli o przekazaniu jakichkolwiek środków finansowych czy darowizn uczestniczce postępowania przez brata, ⚫ sprzeczność istotnych ustaleń Sądu z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego, polegającą na przyjęciu przez Sąd I instancji, że suma na uzupełnienie wkładu budowlanego pochodziła ze środków uzyskanych przez uczestnizkę z darowizny od brata, podczas gdy po pierwsze z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że środki zostały wpłacone przez strony postępowania i uzyskane z wyrównań i oszczędności uzyskiwanych z renty wnioskodawcy, po drugie sam brat uczestniczki postępowania nie wie na co ona je zużył co ona je zużyła, i po trzecie świadek D. M. i L. T. nigdy nie słyszeli o przekazaniu jakichkolwiek środków finansowych czy darowizn uczestniczce postępowania przez brata, ⚫ naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na treść wydanego w sprawie postanowienia tj. art. 233 § 1 k.p.c. polegające na przekroczeniu granic swobodnej oceny i oceny dowodów przez Sąd, który nie dał wiary zeznaniom L. T. , iż to to ona od uczestniczki słyszała, że pieniądze na wykup mieszkania miały pochodzie ze spłaty renty twierdząc, że dowody w postaci wyroków doprowadziły do innych ustaleń, podczas gdy z wyroków również wynika, że wnioskodawca otrzymywał rentę od 1978r. i z tego czynił oszczędności. W oparciu o te zarzuty wniósł o zmianę postanowienia i uwzględnieniu wniosku w całości i obciążenie kosztami uczestniczki postępowania. Uczestniczka wniosła o oddalenie apelacji i zasądzenie kosztów. Sąd Okręgowy zważył, co następuje : Apelacja nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd Okręgowy w całości podziela ustalenia faktyczne i rozważania dokonane przez Sąd Rejonowy i uznaje je za własne. W takiej sytuacji gdy sąd odwoławczy orzeka na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w pierwszej instancji i aprobuje dotychczasowe ustalenia, nie musi ich powtarzać (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 kwietnia 2007 r., II CSK 18/07, Lex nr 966804; orzeczenie Sadu Najwyższego z dnia 13 grudnia 1935 r., C III 680/
3. Zb. Urz. 1936, poz. 379, z dnia 14 lutego 1938 r., C II 21172/37, Przegląd Sądowy 1938, poz. 380 i z dnia 19 listopada 1998 r., III CKN 792/98, OSNC 1999, nr 4, poz. 83; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 marca 2006 r., I CSK 147/05). Wbrew zarzutom zawartym w apelacji Sąd Rejonowy dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych. Sąd I instancji wskazał dowody, na których się oparł i przyczyny dla których dowodom przeciwnym odmówił wiary. Dokonana ocena jest logiczna, zgodna z zasadami doświadczenia życiowego i w żadnym razie nie narusza zasady swobodnej oceny dowodów. Zarzuty zawarte w apelacji ustaleń tych nie podważają. Z okoliczności, że brat uczestniczki nie wie na co ona zużyła darowanej jej pieniądze nie wynika, że wykup mieszkania nastąpił z pieniędzy pochodzących z majątku wspólnego stron. Również z fakty, że świadkowie D. M. i L. T. nigdy nie słyszeli o przekazaniu jakichkolwiek środków finansowych czy darowizn uczestniczce nie wynika, że ona pieniędzy tych nie otrzymała. Rozumowanie zawarte w apelacji jest nielogiczne. Z przesłanek podanych przez skarżącego nie wynikają logicznie wnioski, które M. M. z nich wyciąga. Tak sformułowane zarzuty nie są w stanie podważyć prawidłowych ustaleń Sąd Rejonowego. Mając na uwadze powyższe okoliczności należało, zgodnie z art. 385 k.p.c. , orzec jak w sentencji. O kosztach orzeczono zgodnie z art. 520 k.p.c.