Sad powszechny, IX Ka 26/15

Sygn. akt – IX Ka 26/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia

1. kwietnia 2015 r. Sąd Okręgowy w Toruniu w składzie: Przewodniczący – S.S.O. Aleksandra Nowicka Sędziowie: S.S.O. Mirosław Wiśniewski S.S.O. Rafał Sadowski (spr.) Protokolant – staż. Marzena Chojnacka przy udziale Prokuratora Prok. Okręgowej w Toruniu Marzenna Mikołajczak po rozpoznaniu w dniu
2. kwietnia 2015 r. sprawy E. M. – oskarżonej z art. 13§1 kk w zw. z art. 286§1 kk , w zb. z art. 270§1 kk w zw. z art. 11§2 kk ; na skutek apelacji wniesionej przez oskarżoną, od wyroku Sądu Rejonowego w Brodnicy z dnia
3. listopada 2014 r., sygn. akt II K 479/14 , I. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że uchyla orzeczenie o grzywnie zawarte w punkcie III. tego wyroku; II. w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; III. zwalnia oskarżoną z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych w postępowaniu odwoławczym, a wydatkami tego postępowania obciąża Skarb Państwa. Sygn. akt IX Ka 26/15 UZASADNIENIE E. M. została oskarżona o to, że w nieustalonym miejscu i czasie nie później niż 28.02.2014r. w celu osiągnięcia korzyści majątkowej usiłowała doprowadzić do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w ten sposób, że wypełniła własnoręcznie dokument PIT – 37 wpisując dane syna K. M. oraz nieprawidłowe dane co do wysokości nieosiągniętych przez niego dochodów za rok 2013 oraz podrobiła podpis syna K. M. wpisując w rubryce 143 „podpis podatnika” jego imię i nazwisko (...) a następnie posłużyła się podrobionym dokumentem jako autentycznym w Urzędzie Skarbowym w B. w dniu 28.02.2014przedkładając go w celu uzyskania nadpłaty podatku dochodowego w wysokości 279 zł, działając tym na szkodę Skarbu Państwa reprezentowanego przez Urząd Skarbowy w B. , lecz zamiaru swego nie osiągnęła z uwagi na złożenie w Urzędzie Skarbowym w R. rocznego zeznania podatkowego PIT – 37 za rok 2013 osobiście przez K. M. - tj. o czyn z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 286 § 1 kk w zb. z art. 270 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk Wyrokiem z dnia 6 listopada 2014 roku Sąd Rejonowy w Brodnicy , sygn. akt II K 479/14, uznał oskarżoną za winną popełnienia zarzucanego jej czynu stanowiącego występek z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 286 § 1 kk w zb. z art. 270 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk i za to, na mocy art. 11 § 3 kk , na podstawie art. 286 § 1 kk , wymierzył jej karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie, na podstawie art. 69 § 1 i 2 kk w zw. z art. 70 § 1 pkt 1 kk , warunkowo zawiesił na okres 2 lat tytułem próby, oddając ją w tym czasie, na mocy art. 73 § 1 kk , pod dozór kuratora sądowego oraz na mocy art. 33 § 1, 2 i 3 kk - karę grzywny w wymiarze 20 stawek dziennych przyjmując za równowartość jednej stawki kwotę 10 złotych. Na mocy art. 72 § 1 pkt 8 kk zobowiązał oskarżoną do przedsięwzięcia starań w kierunku podjęcia pracy zarobkowej w terminie 1 miesiąca od daty uprawomocnienia się wyroku. Zwolnił oskarżoną od opłaty sądowej, a wydatkami postępowania obciążył Skarb Państwa. Wyrok ten w części dotyczącej orzeczenia o karze zaskarżyła oskarżona . Wskazując na to, że sytuacja materialna jest tak trudna, że nie pozwala na uiszczenie grzywny, domagała się ona jego zmiany poprzez jej „umorzenie”. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja oskarżonej okazała się zasadna. Aprobując ustalenia przyjęte za podstawę zaskarżonego wyroku i dokonane na ich podstawie orzeczenie o winie oskarżonej, stwierdzić należy, że rozstrzygnięcie o karze, którym obok kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania nałożono na nią, na podstawie art. 33 § 1, 2 i 3 kk , karę grzywny faktycznie nie może się ostać. Do wymierzenia zaskarżonym wyrokiem w/w akcesoryjnej kary grzywny w wysokości 20 stawek dziennych doszło wskutek uwzględnienia złożonego przez prokuratora w trybie art. 335 kpk wniosku, który zawierał propozycje orzeczenia kar uzgodnionych wcześniej przez niego z oskarżoną. Po dokonaniu ich oceny pod kątem przesłanek z art. 53 kk sąd meriti słusznie uznał, że kara 6 miesięcy pozbawienia wolności niepodlegająca efektywnemu wykonaniu, w połączeniu ze stanowiącą realną dolegliwość karą majątkową w wysokości zaaprobowanej przez samą oskarżoną, która naruszyła prawo w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, stanowić będzie należyte zabezpieczenie realizacji wszystkich celów postępowania. W świetle ujawnionych przez nią w apelacji okoliczności, obrazujących szczegółowo jej sytuację materialną, rozstrzygnięcie to, z uwagi na fakt, że uiszczenie orzeczonej grzywny stanowiłoby dla niej i jej rodziny nadmierną uciążliwość, uznać jednak należało za rażąco surowe w rozumieniu art. 438 pkt 4 kpk . Z przedłożonych przez nią dokumentów (k. 66-67) jasno wynika wszak, że dochody jej rodziny, w której skład oprócz niepracującego męża wchodzi uczący się syn, pozostający na utrzymaniu rodziców i osiągający własne dochody w niewielkiej kwocie z tytułu praktyk, są bardzo niskie. Rodzina utrzymuje się w zasadzie dzięki pomocy społecznej. Mająca wykształcenie podstawowe, nie posiadająca wyuczonego zawodu (k. 35v.) i licząca sobie blisko 50 lat, oskarżona również jest osobą bezrobotną, a jej stan zdrowia - wypełniający znamiona niepełnosprawności stopnia umiarkowanego - generuje konieczność stałego ponoszenia wydatków na leki i istotnie ogranicza możliwości zarobkowe. Okoliczności te czynią orzekanie wobec niej kary grzywny, nawet w najniższej wysokości, niecelowym. Uwzględniając postulat oskarżonej, która aprobując co do zasady zaskarżony wyrok, wskazywała na to, że rozstrzygnięcie o karze z uwagi na wymierzenie jej nim kary grzywny nie jest adekwatne do jej sytuacji materialnej, sąd odwoławczy, kierując się dyspozycja art. 58§2 kk , dokonał zmiany zaskarżonego wyroku poprzez uchylenie zawartego w pkt III rozstrzygnięcia o karze grzywny. Sąd odwoławczy nie dopatrzył się w zaskarżonym orzeczeniu żadnych uchybień mogących stanowić bezwzględne przyczyny odwoławcze, będących podstawą do uchylenia wyroku z urzędu, dlatego też w pozostałym zakresie został on utrzymany w mocy. Na podstawie art. 624 § 1 kpk w zw. z art. 634 kpk , kierując się sytuacją materialną oskarżonej, sąd odwoławczy zwolnił ją z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych w postępowaniu odwoławczym, wydatkami tego postępowania obciążając Skarb Państwa.