Sad powszechny, IX Ka 970/15

(1)w następstwie czego spowodował upadek pokrzywdzonego na twarde podłoże i doznał uszkodzeń ciała w postaci powierzchownej rany tłuczonej policzka prawego, obrzęku i bolesności okolicy przedrzepkownej kolana lewego, zaczerwienienia i bolesności okolicy lędźwiowej, które spowodowały naruszenie czynności narządów ciała na czas poniżej dni siedmiu, to jest o przestępstwo z art. 157 § 2 kk . Sąd Rejonowy w Busku – Zdroju X Zamiejscowy Wydział Karny z siedziba w Pińczowie wyrokiem z dnia 16 marca 2015 roku w sprawie XK 328/14 orzekł, co następuje: I w ramach czynu zarzucanego przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu pięciu lat po odbyciu co najmniej kary 6 miesięcy pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 242 § 1 i 4 kk i art. 222 § 1 kk i art. 157 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk , za które został skazany w sprawie VIIK 180/09 Sadu Rejonowego w Nowym Sączu wyrokiem z dnia 20.05.2009r. na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbył w okresie od 06.12.2012r. do 06.06.2014 roku to jest przestępstwa z art. 157 § 2 kk w zw. z art. 64 § 1 kk i za to na podstawie art. 157 § 2 kk skazał go na karę 3 miesięcy pozbawienia wolności; II na podstawie art. 46 § 2 kk orzekł od J. F. na rzecz pokrzywdzonego H. W.

(1)nawiązkę w kwocie 500,00 złotych, III na podstawie art. 50 kk orzekł podanie wyroku do publicznej wiadomości jednorazowo przez radiowęzeł Zakładu karnego w P. , IV zasadził od Skarbu Państwa na rzecz adw. M. Ś. 828,56 złotych tytułem wynagrodzenia za obronę z urzędu, V na podstawie art. 624 § 1 kpk zwolnił oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych. Apelację od przedmiotowego wyroku złożył obrońca oskarżonego J. F. i zaskarżając powyższy wyrok w całości zarzucił: 1) obrazę przepisów postepowania, mogącą mieć wpływ na treść orzeczenia, to jest art. 4 kpk , art. 5 § 2 kpk , art. 7 kpk i art. 410 kpk poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny materiału dowodowego w szczególności zeznań H. W.

(2)oraz M. K. i przeprowadzenie weryfikacji mocy dowodowej zeznań wymienionych świadków z naruszeniem zasad prawidłowego rozumowania oraz doświadczenie życiowego, niepełne uwzględnienie dowodów korzystanych dla oskarżonego, interpretację nie dających się usunąć wątpliwości na niekorzyść oskarżonego oraz w odmowie uznania za wiarygodne wyjaśnień oskarżonego, 2) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mogący mieć wpływ na treść wydanego orzeczenia, polegający na przyjęciu, iż oskarżony na terenie Zakładu Karnego podczas spaceru uderzył w głowę H. W.

(1)w wyniku czego pokrzywdzony upadł na twarde podłoże i doznał obrażeń ciała, podczas gdy brak jest w tym zakresie jednoznacznych i pełnowartościowych dowodów oraz występujące w tym zakresie daleko idące wątpliwości. W konkluzji skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego J. F. od popełnienia zarzucanego mu czynu, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Sąd Okręgowy zważył, co następuje. Złożona apelacja jest niezasadna. Sąd Rejonowy starannie przeprowadził przewód sądowy, zgromadził niezbędne dla rozstrzygnięcia dowody, a następnie poddał je właściwej analizie i ocenie. Nie dopuścił się zatem, wbrew temu, co twierdzi skarżący, jakiegokolwiek naruszeń prawa procesowego, ani też błędu w ustaleniach faktycznych. Całkowicie niezasadny jest zarzut naruszenia art. 7 kpk , albowiem Sąd Rejonowy dokonał prawidłowej oceny dowodów. I tak trafnie za prawdziwą uznana została relacja świadka M. B. , funkcjonariusza służby więziennej, który jako osoba obca zarówno dla oskarżonego, jak i pokrzywdzonego nie miał żadnego interesu w tym, aby zeznawać na korzyść jednego z nich. Nadto słusznie zaznaczył Sąd Rejonowy, że relacja tego świadka była konsekwentna, spójna, a co więcej korespondowała z zeznaniami pokrzywdzonego, co tym bardziej przesądza nie tylko o prawdziwości tej relacji, ale również o wiarygodności zeznań pokrzywdzonego H. W.

(1), które właściwie również uznane zostały za prawdziwe. Słusznie bowiem zaznaczył także Sąd I instancji, że H. W.

(1)w sposób rzeczowy, konsekwentny i spójny przedstawił przebieg zdarzenia, jak również, że wcześniej w ogóle nie znał oskarżonego, nie miał z nim żadnego zatargu, a zapamiętał go jedynie z jednego zdarzenia, kiedy to niespodziewanie został przez niego uderzony. Nadto trafnie podnosi dalej Sąd Rejonowy, że potwierdzeniem prawdziwości relacji pokrzywdzonego są także doznane przez niego obrażenia i mechanizm powstania tych obrażeń wskazany przez biegłego lekarza A. Z. w zaświadczeniu lekarskim. Rozważania Sądu Rejonowego w powyższym zakresie Sąd odwoławczy w pełni podziela i aprobuje jako trafne i przekonujące (k. 214v.). Skoro zatem zeznania pokrzywdzonego znalazły potwierdzenie w relacji całkowicie obiektywnego, obcego świadka M. B. , to tym bardziej nie sposób odmówić wiary tej relacji. Podkreślić należy, że to, że pokrzywdzony nie zapamiętał wyglądu napastnika nie dezawuuje jego zeznań, gdyż zajście działo się bardzo szybko, a ponadto został on zaatakowany zupełnie niespodziewanie. Niemniej jednak sprawcę widział dokładnie świadek funkcjonariusz służby więziennej M. B. , gdyż w tym właśnie momencie zamykał drzwi ze spacerniaka. Tym samym twierdzenia skarżącego, że relacja pokrzywdzonego nie może polegać na prawdzie, skoro ani on sam, ani też inni z osób obecnych i osadzonych na placu spacerowym nie widzieli uderzenia pokrzywdzonego nie mogły zostać uwzględnione. W świetle zatem powyższego właściwie Sąd Rejonowy ocenił także wyjaśnienia oskarżonego J. F. , które słusznie uznał za nieprawdziwe, jako że były one nie tylko sprzeczne z relacjami zarówno pokrzywdzonego H. W.

(1), jak i całkowicie obiektywnego świadka M. B. , o których mowa była wyżej, ale również nielogiczne. Trafnie bowiem zaznaczył Sąd Rejonowy, że oskarżony nie mógł widzieć pokrzywdzonego i, jak twierdził, jego dziwnego i wulgarnego zachowania, skoro przebywał na placu spacerowym, który jest ogrodzony murem i uniemożliwia wzajemne widzenie. Rozważania Sądu Rejonowego Sąd odwoławczy w pełni podziela i aprobuje jako trafne i przekonujące (k.214), uznając argumentację skarżącego także i w tym zakresie za chybioną. W konsekwencji stwierdzić należy również, że brak w sprawie wątpliwości, skutkujących naruszeniem art. 5 § 2 kpk . Prawidłowo bowiem oceniony przez Sąd Rejonowy materiał dowodowy nie dostarczył takich wątpliwości. Zresztą skarżący ich konkretnie nie wymienia. Chybiony jest również zarzut obrazy art. 4 kpk i art. 410 kpk , albowiem Sąd Rejonowy w przedmiotowej sprawie uwzględnił wszystkie dowody i fakty dotyczące oskarżonego J. F. , zarówno te, które są dla niego korzystne, jak i te, które przemawiają na jego niekorzyść, poddał je ocenie i analizie zgodnej ze wskazaniami logiki, wiedzy i doświadczenia życiowego, a zatem w żadnej mierze nie naruszył granic swobodnej oceny dowodów wyznaczonych w art. 7 kpk . Co do zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych na wstępie przypomnieć należy, że zarzut ten tylko wówczas jest słuszny, „gdy zasadność ocen i wniosków, wyprowadzonych przez sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego nie odpowiada prawidłowości logicznego rozumowania.” (zob. m.in. wyrok Sadu najwyższego z dnia 25 marca 1975 roku w sprawie II KR 355/74). W niniejszej sprawie z taką sytuacją nie mamy do czynienia. Skarżący formułując zarzut błędu w ustaleniach faktycznych w istocie nie wykazuje jakie to błędy w logicznym rozumowaniu popełnił Sąd Rejonowy dokonując oceny zgromadzonego materiału dowodowego, a jedynie ogranicza się do polemiki z prawidłowymi ustaleniami faktycznymi poczynionymi przez tenże Sąd. Tymczasem, jak wskazano wyżej, Sąd Rejonowy dokonał prawidłowej oceny zgromadzonych dowodów i wyprowadził z tej oceny prawidłowe wnioski. Z wiarygodnych bowiem zeznań pokrzywdzonego H. W.

(1)oraz świadka M. B. , a także z dokumentacji medycznej jasno wynika, że oskarżony J. F. popełnił przypisany mu czyn. Nie budzi także wątpliwości ocena prawna zachowania oskarżonego. Sąd odwoławczy podziela rozważania Sądu Rejonowego w zakresie kwalifikacji prawnej przypisanego oskarżonemu czynu (k.215). Także rodzaj i wymiar kar orzeczonych oskarżonemu J. F. jest prawidłowy. Sąd Okręgowy podziela rozważania Sądu Rejonowego w powyższym zakresie (k.215-216). Mając zatem powyższe na uwadze Sąd Okręgowy na podstawie art. 437 § 1 kpk orzekł jak w wyroku. Na mocy art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982r. prawo o adwokaturze (t.j. Dz. U. z 2015r., poz. 615) w zw. § 14 ust. 2 pkt 4 i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2000r. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) Sąd Okręgowy zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. M. Ś. kwotę 516,60 złotych tytułem wynagrodzenia za obronę z urzędu oskarżonego przed Sądem II instancji. Na podstawie art. 636 § 1 kpk Sąd Okręgowy zasądził od oskarżonego J. F. na rzecz Skarbu Państwa kwotę 596,60 złotych tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. Na koszty te składają się: - 60 złotych tytułem opłaty od orzeczonej względem oskarżonego kary pozbawienia wolności zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych (Dz. U. z 1983r. Nr 49, poz. 223 z późn. zm.), - 20 złotych tytułem wydatków w postępowaniu odwoławczym zgodnie z § 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 18 czerwca 2003r. w sprawie wysokości i sposobu obliczenia wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym (Dz.U. z 2003r. Nr 108, poz. 1026 z późn. zm.), - 516, 60 tytułem pomocy prawnej udzielonej z urzędu oskarżonemu w postępowaniu odwoławczym zgodnie z art. 618 § 1 pkt 11 kpk . Z tych względów orzeczono, jak wyżej. SSO Ewa Opozda – Kałka SSO Zbigniew Karamara SSO Anna Szeliga