Sad powszechny, VI W 5702/14

Sygn. akt VI W 5702/14 (...) .2014 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 03 września 2015 r. Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Śródmieścia w VI Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSR Anna Kegel Protokolant: Katarzyna Kraska po rozpoznaniu sprawy z oskarżenia publicznego Straży Miejskiej W. przeciwko M. P. synowi J. i S. z d. I. – G. , ur. (...) we W. obwinionemu o to, że: w dniu 01 października 2014r. przed godz. 08:55 we W. na ul. (...) , kierując pojazdem marki F. o numerze rejestracyjnym (...) , zaparkował w miejscu obowiązywania znaku drogowego zakaz zatrzymywania się (B-36) z tabliczką wskazującą, że pozostawiony pojazd zostanie odholowany na koszt właściciela (T-24), tj. o czyn z art. 92 § 1 kw I. uniewinnia M. P. od zarzutu popełnienia czynu opisanego w części wstępnej wyroku; II. na podstawie art. 118 § 2 kpw kosztami postępowania obciąża Skarb Państwa; III. na podstawie art. 626 § 2 kpk w zw. z art. 119 kpw zasądza od Skarbu Państwa na rzecz M. P. kwotę 252 złote tytułem zwrotu kosztów związanych z ustanowieniem pełnomocnika. UZASADNIENIE Sąd ustalił następujący stan faktyczny: M. P. jest właścicielem samochodu marki F. o numerze rejestracyjnym (...) . Pojazd ten parkuje w pobliżu miejsca swojego zamieszkania, przy ul. (...) we W. . W pierwszej połowie września 2014 r. M. P. zaparkował swoje auto w tym miejscu, mając ważny od dnia 08 maja 2014 r. do dnia 07 listopada 2014 r. abonament parkingowy, uprawniający do parkowania na tym obszarze. Następnie obwiniony wyjechał do O. , gdzie prowadził szkolenie paralotniowe. Dowód: wyjaśnienia obwinionego k. 49 - 50 zeznania świadków: M. Z. złożone w dniu 18.06.2015 r. K. Z. złożone w dniu 03.09.2015r. informacja (...) k. 61 Umowa zlecenia k. 73 W dniu 25 września 2014 r. na ul. (...) – w związku z pracami związanymi z konserwacją oznakowania poziomego - został ustawiony znak B-36, zakazujący zatrzymywania i postoju pojazdu, opatrzony dodatkowo tabliczką T-24, informującą o możliwości odholowania pojazdu na koszt właściciela; oznakowanie to zostało zdemontowane w dniu 01 października 2014 r. W dniu 01 października 2014 r. o godz. 8.55 funkcjonariusze Straży Miejskiej W. podjęli decyzję o odholowaniu na parking strzeżony samochodu obwinionego. M. P. w tym samym dniu odebrał auto z parkingu strzeżonego. Dowód: wyjaśnienia obwinionego k. 49 - 50 zeznania świadków: K. B. k. 50 - 51 notatka urzędowa k. 7 dyspozycja usunięcia pojazdu k. 9 pouczenie k. 10 zezwolenie na odbiór pojazdu k. 11 dokumentacja zdjęciowa k. 12 – 15 informacja (...) k. 41, 56 W okresie od 15 września 2014 r. do 01 października 2014 r. samochód obwinionego logował się w systemie kamer (...) na terenie W. jedynie w dniu 01 października 2014 r. o godz. 17.

1. Dowód: informacja (...) k. 69 Przesłuchany w charakterze obwinionego M. P. nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Wyjaśnił, że samochód zaparkował tam, gdzie zwykle, a za szybą umieścił blankiet abonamentu uprawniającego go do parkowania na tym terenie. Dodał, że w czasie, kiedy pozostawiał auto, na ul. (...) nie obowiązywał zakaz zatrzymywania i postoju, a stosowne znaki zostały ustawione podczas jego nieobecności we W. . Wersję podawaną przez obwinionego potwierdzili świadkowie M. Z. i K. Z. , którzy podali, że w okresie września – października 2014 r. M. P. prowadził zajęcia z zakresu szkolenia paralotniowego na kursie, który odbywał się w O. . Świadkowie wskazali, że rozkład zajęć wymagał praktycznie stałej obecności obwinionego w miejscu szkolenia, w związku z czym jedynie sporadycznie wyjeżdżał on do W. . Fakt udziału obwinionego w szkoleniu wynikał również z przedłożonej przez M. Z. umowy zlecenia nr (...) z dnia 09 września 2014 r. Przedmiotowe postępowanie nie dostarczyło dowodów, pozwalających na skuteczne podważenie wyjaśnień M. P. , a co za tym idzie – również zeznań świadków M. Z. i K. Z. , natomiast ich wiarygodność dodatkowo potwierdzała informacja (...) , z której wynikało, że w okresie od 15 września 2014 r. do 01 października 2014 r. samochód obwinionego logował się w systemie kamer (...) na terenie W. jedynie w dniu 01 października 2014 r. o godz. 17.17, czyli w czasie, kiedy M. P. odebrał go z parkingu przy ul. (...) . Sądowi wiadomo – na podstawie danych uzyskanych w toku innego postępowania – że skuteczność kamer systemu (...) , odczytujących tablice rejestracyjne pojazdów, kształtuje się na poziomie 95%, trudno zatem przypuszczać, aby w przypadku systematycznego użytkowania pojazdu przez obwinionego, nie został on nigdzie zarejestrowany na przestrzeni dwóch tygodni. Sąd nie kwestionował rzetelności żadnego z dowodów zgromadzonych w niniejszej sprawie. Dowody te jednoznacznie wskazywały, że w dniu 01 października 2014 r. samochód należący do M. P. stał zaparkowany w miejscu obowiązywania znaku B-
2. Jednocześnie żaden z tych dowodów nie pozwalał na pewne ustalenie, że pojazd został tam zaparkowany już po ustawieniu tego znaku, a więc w okresie od 25 września do 01 października 2014 r., czemu obwiniony zdecydowanie przeczył. Kierując się treścią przepisu art. 5 § 2 kpk , recypowanego do postępowania w sprawach o wykroczenia mocą art. 8 kpw , Sąd zobligowany był w tym stanie rzeczy do przyjęcia wersji podawanej przez obwinionego - iż nie miał on wiedzy o ustawieniu znaku zakazującego zatrzymywania i postoju w miejscu, gdzie pozostawił swój samochód. Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 kw nie popełnia wykroczenia sprawca czynu zabronionego, jeżeli nie można mu przypisać winy w czasie czynu. Przypisanie zaś obwinionemu winy w czasie czynu w rozumieniu art. 1 § 2 kw jest dopuszczalne, jeżeli stopień jej prawdopodobieństwa jest aż tak wysoki, że wariant przeciwny, a więc ustalenie braku winy skutkujące uniewinnieniem, pozostaje z punktu widzenia przeciętnie roztropnego człowieka praktycznie wykluczony (por.: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 06 grudnia 2012 r., sygn. akt V KK 375/12, LEX nr 1231662). W realiach przedmiotowej sprawy – zdaniem Sądu – w żadnym wypadku nie można było mówić o wysokim stopniu prawdopodobieństwa winy M. P. . Zgromadzony materiał dowodowy – o czym była już mowa wyżej – nie pozwalał na stwierdzenie, że obwiniony, parkując samochód, nie zastosował się do obowiązującego oznakowania. Wprawdzie (...) , jako wykonawca prac prowadzonych na ul. (...) , ustawił z kilkudniowym wyprzedzeniem znaki, informujące o wprowadzeniu w dniu 01 października 2014 r. zakazu parkowania w tym miejscu, jednak – jak ustalono – M. P. przebywał wówczas poza W. i nie miał wiedzy o wprowadzonych zmianach. Absurdalne byłoby natomiast wymaganie od uczestników ruchu drogowego, aby systematycznie zasięgali informacji na temat planowanych prac drogowych i związanych z nimi zmian oznakowania, czy organizacji ruchu (abstrahując od realnych możliwości uzyskania takich informacji). W ocenie Sądu nie sposób więc było przypisać M. P. winę w jakiejkolwiek postaci, a co za tym idzie i sprawstwo wykroczenia. Konsekwencją uniewinnienia obwinionego było obciążenie kosztami postępowania Skarbu Państwa w myśl przepisu art. 118 § 2 kpw . Sąd uwzględnił również wniosek obrońcy M. P. o zasądzenie na rzecz obwinionego kosztów związanych z ustanowieniem obrońcy. Zgodnie bowiem z brzmieniem przepisu art. 118 § 2 kpw , w razie uniewinnienia obwinionego, w sprawach z oskarżenia publicznego, koszty procesu ponosi Skarb Państwa. Przepis art. 616 § 1 pkt 2 kpk , znajdujący zastosowanie w postępowaniu w sprawach o wykroczenia z mocy przepisu art. 119 kpw , do kosztów tych zalicza uzasadnione wydatki stron związane z ustanowieniem w sprawie jednego obrońcy. Uzasadnione było zatem co do zasady żądanie obrońcy obwinionego, domagającego się zasądzenia tych wydatków na rzecz M. P. od Skarbu Państwa. Sąd podzielił prezentowany w orzecznictwie i doktrynie pogląd, iż skoro elementarnym składnikiem prawa do obrony jest możliwość korzystania z pomocy obrońcy z wyboru, to odmowa zasądzenia rzeczywiście poniesionych wydatków związanych z ustanowieniem obrońcy jest w ujęciu systemowym, ograniczeniem prawa do obrony. Jeżeli strona ponosi więc określone koszty honorarium adwokata, które dokumentuje fakturą, żądając ich zwrotu w wysokości z niej wynikającej, nie zachodzą podstawy do kwestionowania prawdziwości faktury, a zawarta w niej kwota mieści się w maksymalnej możliwej do zasądzenia stawce wynagrodzenia, określonego w rozporządzeniu (tj. sześciokrotności stawki minimalnej), to należy zasądzić kwotę wynikającą z tej faktury (por. postanowienie SO w Krakowie z dnia 20 stycznia 2014 r., IV 1 Kz 283/13, niepubl. oraz A. Partyk, T. Partyk – Komentarz do § 2 rozporządzenia w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu). Wysokość kosztów żądanych przez obrońcę M. P. obejmowała wynagrodzenie obrońcy liczone według stawki minimalnej, wobec czego Sąd nie znalazł podstaw do ich kwestionowania.