Oskarżonego K. B. uznaje za winnego dokonania zarzucanego mu czynu wyczerpującego dyspozycję art.
kk i za czyn ten na podstawie art.
z art. 4 § 1 kk wymierza oskarżonemu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności; II. na podstawie art. 69 § 1, 2 i 4 kk w zw. z art. 70 § 1 pkt 1 kk w zw. z art. 4 § 1 kk wykonanie tak orzeczonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesza ustalając okres próby na 5 (pięć) lat; III. na podstawie art. 71 § 1 kk w zw. z art. 4 § 1 kk wymierza karę grzywny w wysokości 100 (stu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na 10 (dziesięć) złotych; IV. na podstawie art. 42 § 2 kk w zw. z art. 4 § 1 kk orzeka wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 7 (siedmiu) lat; V. na podstawie art. 49 § 2 kk w zw. z art. 4 § 1 kk orzeka od oskarżonego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej świadczenie pieniężne w kwocie 500 (pięćset) złotych; VI. zwalnia oskarżonego od opłaty oraz pozostałych kosztów sądowych, przejmując te ostatnie na rachunek Skarbu Państwa. Sygn. akt VII K 367/15 UZASADNIENIE Na podstawie całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego i ujawnionego w toku rozprawy głównej, Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 25 maja 2015 r. oskarżony K. B. spożywał alkohol w postaci kilku piw. Następnie po telefonie, iż dostał pilną pracę wsiadł w samochód marki D. (...) o nr rej. (...) . Jadąc ulicą (...) w S. został zatrzymany do kontroli drogowej i zbadany na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu z wynikiem pozytywnym - 1,00 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu. Oskarżony był już wcześniej karany, m.in. wyrokiem Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 07 lutego 2013 r. za czyn z art.
VII K 949/12, gdzie Sąd orzekł wobec niego między innymi zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat. Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie następujących dowodów: wyjaśnień oskarżonego (k.32v, 13-14), protokołu użycia alkosensora (k.2), świadectwa wzorcowania (k.3), pisma SR w Siedlcach (k.22), odpisu wyroku (k.7), danych o osobie (k.21), danych o karalności (k.16-16a). Oskarżony K. B. przyznał się do dokonania zarzucanego mu czynu i wyjaśnił, iż w dniu zdarzenia wypił kilka piw. Następnie miał pilną robotę i nie miał kto go zawieźć do pracy. Jak podał, bardzo żałuje swojego czynu, tym bardziej, iż cierpi na tym jego rodzina. Wyjaśnienia oskarżonego zasługują na wiarę i znajdują potwierdzenie w pozostałych dowodach tj. w zeznaniach świadka R. M. i w protokole użycia alkosensoru. Świadek R. M. zeznał, iż w dniu zdarzenia polecenia dyżurnego udał się w rejon ulicy (...) w S. , gdzie miał się poruszać samochodem nietrzeźwy kierowca. Na ulicy (...) zatrzymał do kontroli pojazd marki D. (...) , a kierującego poddano badaniu na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu – z wynikiem pozytywnym. Ustalono jednocześnie, iż wobec oskarżonego jest orzeczony zakaz prowadzenia pojazdów od 15.02.2013 r. do 15.02.2016 r. Zeznania w/w świadków zasługują na wiarę, są spójne i konsekwentne i częściowo korespondują z wyjaśnieniami oskarżonego. Nie budzą wątpliwości protokół i wyniki użycia alkosensora sporządzone w prawidłowy sposób i potwierdzające stan nietrzeźwości oskarżonego w chwili zdarzenia, jak również pozostałe zgromadzone w sprawie dokumenty; stanowią one wiarygodny materiał dowodowy. Analiza całości materiału dowodowego we wzajemnym powiązaniu prowadzi do wniosku, że wina oskarżonego K. B. nie budzi wątpliwości, a czyn którego się dopuścił wypełnia dyspozycję art.
kk , bowiem ponownie prowadził pojazd mechaniczny w stanie nietrzeźwości, mimo uprzedniej karalności za taki sam czyn. Wymierzając karę Sąd uwzględnił wysoki stopień winy oskarżonego K. B. , naruszenie zasad ruchu drogowego, ponadto wysoki stopień społecznej szkodliwości czynu stanowiącego przestępstwo popełniane nagminnie na terenie działania tutejszego Sądu, jak również dotychczasową karalność oskarżonego za takie samo przestępstwo i zbagatelizowanie uprzednio orzeczonego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych. Sąd uznał, iż wymierzona poprzednio przez Sąd Rejonowy w Siedlcach kara, nie zrobiła zbyt dużego wrażenia na oskarżonym, skoro zbagatelizował ostatnie orzeczenie Sądu i znów popełnił takie samo przestępstwo. Z uwagi na powyższe Sąd zastosował ostrzejsze kryterium i wymierzył oskarżonemu na podstawie przepisu art.
Jednocześnie Sąd uznał, iż wobec niego zachodzą wszelkie przesłanki z art. 69 § 1,2 i 4 kk do skorzystania z dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia tejże kary. Pięcioletni okres próby określony na podstawie art.70 § 1 pkt 1 kk będzie dla niego wystarczający, aby mógł przemyśleć swoje postępowanie i wysnuć wnioski co do swego zachowania w przyszłości, jako uczestnika ruchu drogowego, nie stwarzającego zagrożenia zarówno dla siebie jak i innych. Dla odczucia dolegliwości kary Sąd na mocy art.71 § 1 kk wymierzył mu grzywnę w wysokości 100 stawek dziennych, w kwocie po 10 zł każda. Ilość stawek Sąd ustalił mając na względzie wysoki stopień szkodliwości czynu oskarżonego, zaś wysokość stawki - sytuację materialną oskarżonego, który pracuje i zarabia 1200 zł miesięcznie, posiadając na utrzymaniu sześcioro z dziewięciorga dzieci. Wymierzając oskarżonemu karę, Sąd uwzględnił wysoki stopień winy sprawcy, wynikający z braku poszanowania prawa oraz wysoki stopień społecznej szkodliwości czynu. Przy wymiarze kary Sąd uwzględnił również dotychczasową karalność oskarżonego za przestępstwo z art.
Zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres siedmiu lat orzeczony na podstawie art. 42 § 2 kk Sąd miarkował, mając na względzie poprzednio orzeczony zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych oraz znaczne przekroczenie przez oskarżonego progu trzeźwości przy jeździe samochodem po drodze publicznej i uznał, iż wobec nagminnego popełniania przestępstwa jazdy samochodem w stanie nietrzeźwości, zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych powinien być dłuższy. Na podstawie art. 49 § 2 kk Sąd orzekł od oskarżonego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej świadczenie pieniężne w kwocie 500 zł, uznając, iż mieści się ono w granicach możliwości zarobkowych oskarżonego. Jednocześnie przy orzekaniu w niniejszej sprawie Sąd zastosował przepisy ustawy poprzedniej, jako względniejszej dla oskarżonego w zakresie możliwości zawieszenia kary, orzeczenia środka karnego, jak i świadczenia pieniężnego, stąd w kwalifikacjach art.4 § 1 kk . Mając powyższe na względzie Sąd orzekł jak w wyroku, o kosztach rozstrzygając na podstawie art.624 § 1 kpk , uznając, iż w sytuacji braku stałego źródła dochodu przez oskarżonego i utrzymywaniu 6 dzieci, uiszczenie kosztów sądowych byłoby zbyt uciążliwe.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.