Sad powszechny, II Ko 181/15

(1), D. S. , R. S. , M. R. , L. H. , H. K. , P. B. , S. U. , A. P. , R. M. , A. Z. , B. G. , J. S. , A. H. , J. L.

(2)- o ich wyłączenie od rozpoznania sprawy sygn. akt II W 47/

1. UZASADNIENIE W dniu 3 marca 2015 r. wpłynął do Sądu Rejonowego w Stalowej Woli wniosek o ukaranie w postępowaniu zwyczajnym K. K. , który został obwiniony o wykroczenie z art.92a kw. Wyżej wymieniona sprawa została zarejestrowana pod sygnaturą II W 47/
2. Sąd Rejonowy w Stalowej Woli wydał w stosunku do K. K. w dniu 9 lutego 2015r. w sprawie II K 47/15 wyrok nakazowy, od którego został wniesiony skuteczny sprzeciw. Orzeczenie to wydała Sędzia K. P. . Następnie na rozprawie przed w/wskazanym Sądem obwiniony wniósł o wyłączenie od jej rozpoznania Sędziego Sądu Rejonowego G. W. który to postanowieniem z dnia 24 czerwca 2015r. w sprawie II W 47/15 został wyłączony od jej rozpoznania. Po zapoznaniu się z aktami przedmiotowej sprawy wszyscy pozostali sędziowie orzekający w Sądzie Rejonowym w Stalowej Woli złożyli wnioski o ich wyłączenie od rozpoznania sprawy II W 47/15, ze względu na okoliczności, które mogłyby wywołać uzasadnione wątpliwości co do ich bezstronności. Sąd Okręgowy w Tarnobrzegu stwierdził, co następuje: W ocenie Sądu Okręgowego żądania sędziów Sądu Rejonowego w Stalowej Woli w osobach J. L.

(1), D. S. , R. S. , M. R. , L. H. , H. K. , P. B. , S. U. , A. P. , R. M. , A. Z. , B. G. , J. S. , A. H. , J. L.

(2)o ich wyłączenie od prowadzenia sprawy II W 47/15 na uwzględnienie nie zasługują. Powoływanie się przez Sędziów Sądu Rejonowego w Stalowej Woli na zawodową znajomość z obwinionym K. K. , który jest adwokatem, wykonującym praktykę w obrębie właściwości Sądu Rejonowego w Stalowej Woli nie wskazuje jeszcze, zdaniem Sądu Okręgowego aby w stosunku do sędziów orzekających w/wymienionym Sądzie występowały przesłanki do ich wyłączenia od rozpoznania sprawy II W 47/15 wskazane w art. 42 § 1 k.p.k. w zw. z art. 41 § 1 k.p.k. W tym miejscu należy zaakcentować, że sam fakt, iż w ramach wykonywanych czynności zawodowych niejednokrotnie dochodzi do kontaktów służbowych i zawodowych pomiędzy adwokatami oraz pracownikami wymiaru sprawiedliwości nie oznacza, iż można w sposób racjonalny twierdzić, że mogą istnieć podejrzenia co do nieobiektywnego rozpoznania sprawy. Oczywiste jest natomiast, że gdyby częstość takich kontaktów służbowych doprowadziła do zaistnienia relacji, które przekroczyły te ramy i stały się kontaktami innego rodzaju (przyjaźni, koleżeństwa) to wówczas okoliczności te mogą być uznane za wątpliwości co do bezstronnego rozpoznania sprawy w rozumieniu art.41 k.p.k. i art. 42 § 1 i § 2 k.p.k. Na takim też stanowisku stanął Sąd Najwyższy w postanowieniu sygn. akt V Ko 33/13, z dnia 8 maja 2013r., LEX nr 1313144. W tym miejscu wypada nadto podkreślić, że Sądowi Okręgowemu z urzędu wiadome jest, że w sprawach prowadzonych przez Sędziów Sądu Rejonowego w Stalowej Woli adwokat K. K. nierzadko reprezentuje strony postępowania i wówczas sędziowie przedmiotowego Sądu nie wyłączają się od rozpoznania tychże postępowań. Wskazać również wypada, że obowiązek zachowania bezstronności przez sędziego przy rozpoznawaniu każdej sprawy jest jego obowiązkiem konstytucyjnym ( art. 45 ust. 1 Konstytucji RP ), którego ma przestrzegać bez względu na to kim są strony w poddanej jego rozstrzygnięciu sprawie i czego sprawa dotyczy. Dlatego sędzia nie może być wyłączony od rozpoznania sprawy zawsze w sytuacji, gdy zna osoby będące uczestnikami postępowania, o ile ta znajomość nie ma charakteru mogącego doprowadzić do powstania u obiektywnego, nie zainteresowanego w sprawie, zewnętrznego obserwatora uzasadnionych wątpliwości co do bezstronności sędziego. Na marginesie należy tylko podkreślić, że w niniejszej sprawie nie mogą jedynie orzekać Sędzia Sądu Rejonowego G. W. , który został wyłączony od jej rozpoznania oraz Sędzia K. P. , która jest wyłączona z mocy prawa ( art. 40 § 1 pkt 9 kpk ), gdyż brała ona udział w wydaniu orzeczenia, co do którego wniesiono sprzeciw. Mając na uwadze wszystkie naprowadzone wyżej okoliczności Sąd Okręgowy w Tarnobrzegu orzekł jak w sentencji niniejszego postanowienia.