Sygn. akt: I C 1754/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 22 października 2015 r. Sąd Rejonowy w Nysie I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Sądu Rejonowego Dobrawa Michałowska Protokolant: protokolant sądowy Joanna Pilc-Syposz po rozpoznaniu w dniu 22 października 2015 r. na rozprawie sprawy z powództwa (...) sp. z o.o. z siedzibą w K. przeciwko E. B. o zapłatę I. oddala powództwo, II. zasądza od powoda (...) sp. z o.o. z siedzibą w K. na rzecz pozwanej E. B. kwotę 1217 zł ( jeden tysiąc dwieście siedemnaście złotych) tytułem kosztów tytułem kosztów zastępstwa procesowego. Sygn. akt I C 1754/14 upr. UZASADNIENIE Powód, (...) Spółka z ograniczona odpowiedzialnością po ostatecznym sprecyzowaniu pozwu, żądał zasądzenia od pozwanej E. B. kwoty 8.311,92 zł wraz z odsetkami od oznaczonych w treści pozwu kwot tytułem wynagrodzenia za dostarczoną zgodnie z łącząca strony umową z 17 grudnia 2008 r. W piśmie procesowym z dnia 23 stycznia 2015 r. powód cofnął powództwo ze zrzeczeniem się roszczenia co do kwoty 24,76 zł W sprzeciwie od wydanego w elektronicznym postępowaniu upominawczym nakazu zapłaty, pozwana wniosła o oddalenie powództwa z uwagi na rażące niedotrzymanie przez powoda warunków wskazanej w pozwie umowy w postaci błędu w rozliczaniu energii i w odczycie licznika. Sąd ustalił następujący stan faktyczny E. B. zawarła w dniu 17 grudnia 2008 r. z (...) Spółką z ograniczoną odpowiedzialnością we W. , którego następcą jest powód, umowę sprzedaży energii elektrycznej w taryfie G12 (strefa dzienna i nocna). W wyniku błędu ludzkiego do systemu rozliczeniowego powoda zamiast prawidłowej grupy taryfowej G12 wprowadzono nieprawidłowo grupę G11 (jednostrefowa). W wyniku tego błędu, w okresie od 17 grudnia 2008 r. do dnia 27 maja 2013 r. inkasent powoda dokonywał odczytów wskazań licznika wyłącznie ze strefy dziennej. Odczyty z tej strefy są rzeczywiste w dacie 17 grudnia 2008 r., 4 listopada 2010 r. i 27 maja 2013 r. Pozwana dokonywała wpłat w tym okresie według przesyłanych prognoz i faktur. Po wykryciu błędu przez pozwaną i zgłoszonej reklamacji, powód zamontował nowy licznik dwustrefowy i dokonał korekty rozliczeń doliczając do dat i wskazań licznika strefy dziennej szacunkowy pobór energii elektrycznej strefy nocnej. Odczyt licznika w dniu 27 maja 2013 r. wyniósł (...) w strefie dziennej i (...) w strefie nocnej. Powód dokonał korekt faktur w okresie 4 listopada 2011 do 14 listopada 2013 r. Pozwana nie uiściła kwoty 8.311,92 zł z faktury (...) , 1.815,30 zł z faktury (...) , 977,10 zł z faktury (...) oraz 952,34 zł z faktury (...) . Dowody:
- umowa nr (...) , k. 53,
- ogólne warunki umowy kompleksowej, k. 84-87,
- pismo powoda z dnia 7 kwietnia 2015 r., k. 88,
- pismo powoda z dnia 17 grudnia 2013 r. wraz z korektami faktur VAT (...) i fakturą (...) , k .96 -120,
- pismo powoda z dnia 10 października 2013 r., k. 121,
- zlecenie korekty, k. 131-
- korekty faktur, k. 66-77,
- zestawienie wpłat wraz z rozliczeniem, k. 133-149,
- przesłuchanie świadka M. D. , k. 123, 168,
- przesłuchanie pozwanej, k.
- Sąd zważył, co następuje. Powództwo nie zasługuje na uwzględnienie. Stan faktyczny w niniejszej sprawie został ustalony w oparciu o dowody z dokumentów przedstawionych przez strony, a także przesłuchania świadka M. D. oraz pozwanej E. B. . W niniejszej sprawie nie stanowił sporu fakt, że powód w okresie od 17 grudnia 2008 r. do dnia 27 maja 2013 r. wykonywał swoje świadczenie w sposób niezgodny z łączącą strony umową, tzn. nie dokonywał odczytów licznika i nie rozliczał dostarczanej energii elektrycznej w dwóch strefach dziennej i nocnej, a dokonał trzech odczytów jedynie w strefie dziennej. Pozwana, w odpowiedzi na sprzeciw zakwestionowała natomiast zarówno sposób dokonania rozliczenia jak i wskazywany przez powoda stan licznika w strefie nocnej. W niniejszej sprawie powód powinien zatem udowodnić, że pozwana zużyła energię elektryczną w stresie nocnej w wysokości wskazywanej w treści faktur i prognoz w okresie wskazywanym w treści pozwu. Tymczasem powód przyznał, że rzeczywistych odczytów w strefie dziennej inkasent powoda dokonał jedynie w dniu 17 grudnia 2008 r. – przy montażu licznika, 4 listopada 2010 r. oraz przy jego demontażu w dniu 27 maja 2013 r. Powód nie wskazał nawet w jaki sposób doliczył energię elektryczną ze strefy nocnej, odpowiednio do dat i wskazań licznika ze strefy dziennej, nie podał nawet jakie było zużycie rzeczywiste energii w dochodzonym okresie. A dopiero w piśmie procesowym z dnia 15 października 2015 r. wniósł o zobowiązanie operatora systemu dystrybucyjnego – (...) S.A. Oddział we W. do wykazania ilości faktycznie dostarczonej do lokalu pozwanej energii elektrycznej oraz nadesłania danych inkasenta. Sąd pominął ten wniosek dowodowy jako spóźniony na podstawie art. 207 § 6 k.p.c. , który, stanowi, że sąd pomija spóźnione twierdzenia i dowody, chyba że strona uprawdopodobni, że nie zgłosiła ich w pozwie, odpowiedzi na pozew lub dalszym piśmie przygotowawczym bez swojej winy lub że uwzględnienie spóźnionych twierdzeń i dowodów nie spowoduje zwłoki w rozpoznaniu sprawy albo że występują inne wyjątkowe okoliczności. Zdaniem sądu, powód powinien dysponować wskazanymi dowodami już w chwili dokonywania korekty rozliczeń pomiędzy stronami, a najpóźniej złożyć wskazane dowody w postaci dokumentów (nie żądania zobowiązania ich dostarczenia przez osobę trzecią) uzupełniając pozew po sprzeciwie pozwanej od nakazu zapłaty wydanego w elektronicznym postępowaniu upominawczym. Pozwana w sposób wyraźny w treści sprzeciwu zakwestionowała bowiem wskazywany przez powoda sposób rozliczenia i zużycie energii w strefie nocnej. Nadto przewodniczący, zgodnie z art. 207 § 3 k.p.c. zobowiązał powoda w dniu 12 maja 2015 r. m.in. do przedłożenia protokołów odczytów licznika, czego powód nie uczynił składając pisma procesowe w dniu 1 czerwca i 22 lipca 2015 r. Podkreślenia wymaga, że w świetle przepisu art. 6 k.c. , ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne (ciężar dowodu), a nadto przepisu art. 3 k.p.c. , wedle którego trony i uczestnicy postępowania obowiązani są dokonywać czynności procesowych zgodnie z dobrymi obyczajami, dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek oraz przedstawiać dowody. Rzeczą sądu nie jest zatem zarządzenie dochodzeń w celu uzupełnienia lub wyjaśnienia twierdzeń stron i wykrycia środków dowodowych pozwalających na ich udowodnienie ani też sąd nie jest zobowiązany do przeprowadzenia z urzędu dowodów zmierzających do wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy ( art. 232 k.p.c. ). Obowiązek przedstawienia dowodów spoczywa na stronach ( art. 3 k.p.c. ), a ciężar udowodnienia faktów mających dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie ( art. 227 k.p.c. ) spoczywa na stronie, która z faktów tych wywodzi skutki prawne ( art. 6 k.c. ). Skoro zatem w chwili wytoczenia powództwa powód nie dysponował dowodami na jego poparcie, zarówno spóźnione wnioski dowodowe jak i samo powództwo podlegało oddaleniu. Na uwagę zasługuje również fakt, że powód w piśmie z dnia 15 października 2015 r. nie wskazał na żadne okoliczności uzasadniające tak późne złożenie wniosków w zakresie poszukiwania dowodu, które to niewątpliwie wpłynęłoby na czas rozpoznawania niniejszej sprawy. Rozpoznając niniejszą sprawę sąd kierował się również treścią art. 355 k.c. , który stanowi, że dłużnik obowiązany jest do staranności ogólnie wymaganej w stosunkach danego rodzaju (należyta staranność). Należytą staranność dłużnika w zakresie prowadzonej przez niego działalności gospodarczej określa się przy uwzględnieniu zawodowego charakteru tej działalności. Niewątpliwie w świetle ustalonego stanu faktycznego, usprawiedliwione jest twierdzenie, że powód nie dochował należytej staranności wymaganej od niego przy prowadzeniu profesjonalnej działalności z zakresu dystrybucji i sprzedaży energii elektrycznej. Tymczasem powód zignorował postanowienia umowy sprzedaży zawartej zgodnie z art. 5 ustawy Prawo Energetyczne , na podstawie której zobowiązany był do dostarczenia do lokalu pozwanej energii elektrycznej, zaś pozwana zobowiązała się za to zapłacić cenę zgodnie z obowiązującą taryfą, w zakresie taryfy w jakiej powinno następować rozliczenie dostarczanej energii elektrycznej. Powód nie dokonał przez pięć lat odczytów ze strefy nocnej. Pozwana zaś działając w dobrej wierze co do prawidłowości rozliczeń, regulowała żądane za dostarczoną energie kwoty, w usprawiedliwionym, zdaniem sądu, przekonaniu, że dokonuje zapłaty za całość dostarczanej do jej lokalu energii elektrycznej. Takie zachowanie powoda w żaden sposób nie można uznać za dochowanie należytej staranności wogóle, nie wspominając o staranności wymaganej od profesjonalnego podmiotu. Skoro zatem powód nie udowodnił, że dostarczył pozwanej określoną ilość energii elektrycznej nie może żądać zapłaty. Pozwana zgodnie z zawartą umową sprzedaży i świadczenia usług dystrybucji zobowiązana była do zapłaty za faktycznie dostarczoną nie zaś wyszacowaną ilość energii elektrycznej, a to zgodnie z § 5 Ogólnych Warunków Umowy obowiązującej w spornym okresie (k.86). Podstawa orzeczenia o kosztach sądowych jest art. 98 §
- k.p.c. , który stanowi, że strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony, Sąd zasądził od powoda na rzecz pozwanego zwrot kosztów procesu w postaci stawki minimalnej adwokata reprezentującego pozwana z wyboru, zgodnie z § 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 roku – w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U.2013.461 j.t.). Biorąc pod uwagę powyższe orzeczono, jak w sentencji.