Sad powszechny, I C 1921/13

Sygn. akt I C 1921/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 1 kwietnia 2014 roku Sąd Rejonowy dla Warszawy – Śródmieścia w Warszawie I Wydział Cywilny w następującym składzie: Przewodniczący: SSO w SR Iwona Kizerwetter-Kramarz Protokolant: Sylwia Krynicka po rozpoznaniu w dniu 1 kwietnia 2014 roku w Warszawie na rozprawie sprawy z powództwa A. (...) w W. przeciwko A. K. o zapłatę

1. Zasądza od pozwanej A. K. na rzecz A. (...) w W. kwotę złotych 7.318,14 (siedem tysięcy trzysta osiemnaście 14/100) z ustawowymi odsetkami od kwoty złotych 5.493,40 (pięć tysięcy czterysta dziewięćdziesiąt trzy 40/100) od dnia 23 października 2012 r do dnia zapłaty i od kwoty złotych 1.824,74 (tysiąc osiemset dwadzieścia cztery 74/100) od dnia 26 lutego 2013 r. do dnia zapłaty.
2. Odstępuje od obciążania pozwanej kosztami postępowania w sprawie;
3. Wyrokowi w pkt. 1 nadaje rygor natychmiastowej wykonalności. Sygn. akt: I C 1921/13 UZASADNIENIE Pozwem w elektronicznym postępowaniu upominawczym z dnia 26 lutego 2013 roku A. (...) z siedzibą w W. , reprezentowany przez (...) Towarzystwo (...) . z siedzibą w W. - reprezentowany przez pełnomocnika radcę prawnego J. M. - wniósł o zasądzenie od A. K. kwoty 7.318,14 złotych, na którą składają się kwoty: - kwoty 5.493,40 złotych z ustawowymi odsetkami od dnia 23 października 2012 r. do dnia zapłaty, - kwoty 1.824,74 złotych wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 26 lutego 2013 r. do dnia zapłaty, oraz wniósł o zasądzenie od pozwanego kosztów sądowych w kwocie 92,00 zł., kosztów zastępstwa procesowego w kwocie 1.200,00 zł. i zasądzenie zwrotu innych kosztów 2,39 zł. W uzasadnieniu pozwu powód wskazał, iż dochodzona kwota wynika z braku zapłaty przez pozwanego z tytułu umowy o produkt kartowy zawartej miedzy pozwanym a Bankiem (...) S.A. , czyli przez poprzedniego wierzyciela. Powód podniósł, iż nabył wierzytelność na podstawie umowy o przelewie wierzytelności z dnia 22 października 2012 roku. Wskazał, iż przesłane zostało pozwanemu zawiadomienie o dokonaniu cesji wierzytelności wraz z wezwaniem do dobrowolnej zapłaty z dnia 06 listopada 2012 roku (pozew k. 31-32 ). Nakazem zapłaty z dnia 8 kwietnia 2013 r. Sąd Rejonowy w Lublinie XVI Wydział Cywilny wydał nakaz zapłaty w sprawie VI Nc Nc-e (...) uwzględnił w całości żądanie pozwu. Sprzeciwem z dnia 26 kwietnia 2013 roku pozwana zaskarżyła nakaz, wskazując, że porozumiała się wcześniej z powodem co do rozłożenia na raty wierzytelności ze względu na trudną sytuację materialną. Postanowieniem z dnia 28 maja 2013 roku Sąd Rejonowy w Lublinie XVI Wydział Cywilny wobec wniesienia sprzeciwu od nakazu zapłaty, przekazał rozpoznanie sprawy do Sądu Rejonowego dla Warszawy- Śródmieścia w Warszawie. Pismem z dnia 26 sierpnia 2013 roku (data prezentaty- k.68) powód załączył wymienione w pozwie dokumenty (pozew k. 23 – 68). Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny: Bank (...) S.A. Grupa (...) z siedzibą w K. (dawniej (...) Bank S.A. w G. ) i pozwana A. K. byli związaniu umową karty kredytowej (...) zawartej w dniu 5 sierpnia 2009 r. (umowa – k. 52-60). W dniu 22 października 2012 roku Bank (...) S.A. z siedzibą w K. zawarł z A. (...) z siedzibą w W. umowę cesji wierzytelności. (umowa k.43-50, załącznik k. 51) Pismem z dnia 6 listopada 2012 roku A. (...) z siedzibą w W. zawiadomił A. K. o cesji wierzytelności i wezwał pozwanego do zapłaty kwoty 7.378,14 złotych (wezwanie – k. 31). Pozwana na rozprawie w dniu 1 kwietnia 2014 r. oświadczyła, że uznaje dochodzoną przez powoda kwotę. Jednocześnie wskazała na trudną sytuację majątkową wskazując, że obecnie nie pracuje ma na utrzymaniu małoletnie dziecko, a jedynym żywicielem jest maż. Załączyła zaświadczenie o zarobkach męża w kwocie 1320,43 zł, z którego jednocześnie wynika prowadzona jest prowadzona egzekucja komornicza w kwocie 792,26 zł (protokół i zaświadczenie k.76-77) Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o zgromadzone w aktach sprawy, a wskazane wyżej dokumenty. Sąd dał wiarę tym dokumentom, gdyż ich prawdziwość i wiarygodność w świetle wszechstronnego rozważenia zebranego materiału nie nasuwa żadnych wątpliwości i nie była kwestionowana przez żadną ze stron. Sąd Rejonowy zważył, co następuje: Powództwo zasługiwało na uwzględnienie. Zgodnie bowiem z art. 509 § 1 k.c. wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią ( przelew ), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. Wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w szczególności roszczenie o zaległe odsetki. Zgodnie bowiem z art. 481 § 1 k.c. jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Bezsprzeczne jest, iż pozwana zawarła z Bankiem (...) S.A. z siedzibą w K. umowę o kartę kredytową, zaś ten zawarł umowę cesji wierzytelności stanowiącą kwotę dochodzoną pozwem (k.51). Zgodnie z treścią art. 213 § 2 k.c. Sąd jest związany uznaniem powództwa, chyba że uznanie jest sprzeczne z prawem lub zasadami współżycia społecznego albo zmierza do obejścia prawa. Na rozprawie (k.76) oraz w sprzeciwie od nakazu zapłaty (k.8-9)pozwana uznała w całości powództwo. Mając na uwadze powyższe Sąd jak w pkt. 1 wyroku. Sąd odstąpił od obciążania pozwanej kosztami procesu na podstawie przepisu art. 102 k.p.c. Zastosowanie tego przepisu nie jest ograniczone złożeniem wniosku w tym zakresie przez pozwaną. W judykaturze przyjmuje się, iż przepis art. 102 k.p.c. nie może być rozszerzająco wykładany i wyklucza uogólnienie, a może być stosowany w zależności od konkretnego przypadku. Ustawodawca bowiem przyznaje sądowi pewną swobodę w zasądzaniu kosztów procesu, gdy stosowaniu zasady odpowiedzialności za wynik sporu sprzeciwiają się względy słuszności, co właśnie wyraża się stwierdzeniem, że w przypadkach szczególnie uzasadnionych sąd może zasądzić od strony przegrywającej tylko część kosztów lub nie obciążać jej w ogóle kosztami. Jednocześnie należy przyjąć, że przepis ten może być stosowany w zależności od konkretnego stanu faktycznego. Odstąpienie od obciążania strony przegrywającej sprawę kosztami procesu poniesionymi przez jej przeciwnika procesowego jest możliwe jedynie w wypadkach szczególnie uzasadnionych sąd może zasądzić od strony przegrywającej tylko część kosztów albo nie obciążać jej w ogóle kosztami. Jak trafnie zauważono w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 23 maja 2012 r. III CZ 25/12: Ocena sądu, czy zachodzi wypadek szczególnie uzasadniony, o którym mowa w art. 102 k.p.c. , ma charakter dyskrecjonalny, oparty na swobodnym uznaniu, kształtowanym własnym przekonaniem oraz oceną okoliczności rozpoznawanej sprawy, w związku z czym w zasadzie nie podlega kontroli instancyjnej i może być podważona przez sąd wyższej instancji tylko wtedy, gdy jest rażąco niesprawiedliwa. Ocena sądu, czy występują okoliczności uzasadniające zastosowanie art. 102 k.p.c. , dokonywana jest niezależnie od przyznanego stronie zwolnienia od kosztów sądowych. Odnosząc się do zasad współżycia społecznego oraz faktu, że pozwana znajduje się w trudnej sytuacji materialnej Sąd odstąpił od obciążania jej kosztami postępowania. Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak pkt. 2 wyroku. W punkcie 3 wyroku stosownie do treści art.333 § 1 pkt. 2 k.p.c. Sąd z urzędu nadał wyrokowi w pkt. 1 klauzulę natychmiastowej wykonalności. ZARZĄDZENIE (...) .