Sad powszechny, I C 251/15

Sygn. akt I C 251/15 (poprzednio V C upr 148/15) WYROK ZAOCZNY W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 września 2015 r. Sąd Rejonowy w Miliczu I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: SSR Grażyna Wójcik Protokolant: Agnieszka Hasiak po rozpoznaniu w dniu 16 września 2015 r. w Miliczu na rozprawie sprawy z powództwa (...) (...) w K. przeciwko M. J. o zapłatę I. oddala powództwo; II. kosztami postępowania obciąża stronę powodową w zakresie przez nią poniesionym. Sygn. akt I C upr 251/15 UZASADNIENIE Strona powodowa (...) (...) w K. , działając przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, w dniu 24 marca 2015 r. wniosła o zasądzenie od pozwanego M. J. kwoty 8 000,95 zł z ustawowymi odsetkami liczonymi od kwoty 7 720,83 zł od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty oraz kosztów procesu wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu wskazała, że przedmiotowa wierzytelność powstała w wyniku zawarcia przez stronę pozwaną z (...) Bank S.A. we W. (następnie (...) Bank S.A. we W. ) w dniu 15 grudnia 2004 r. umowy kredytu o nr (...) . Strona pozwana nie wywiązała się z warunków tej umowy, co doprowadziło do zakończenia umowy. W dniu 30 kwietnia 2013 r. wierzyciel pierwotny dokonał przelewu przysługującej mu od pozwanego wierzytelności na rzecz powoda zgodnie z art. 509 k.c. , o czym pozwany został zawiadomiony. Zobowiązanie pozwanego na dzień sporządzenia pozwu wynosi: 8 000,95 zł, na co składa się: 3 107,47 zł zaległej części kapitału, 4 613,36 zł sumy odsetek od kapitału naliczonych od dnia następnego po dacie wymagalności do dnia sporządzenia pozwu, 280,12 zł kosztów dochodzenia zaległej należności, naliczonych zgodnie z warunkami umowy. Strona powodowa podkreśliła, że wzywała pozwanego do zapłaty dochodzonej kwoty ale bezskutecznie. Pozwany – prawidłowo wezwany - nie stawił się na rozprawę, nie złożył odpowiedzi na pozew ani nie żądał rozpoznania sprawy pod jego nieobecność. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 15 grudnia 2004 r. pozwany M. J. zawarł z (...) Bank S.A. w W. I Oddział we W. umowę pożyczki nr (...) , opiewającej na kwotę 3 577,18 zł. Termin spłaty pożyczki został ustalony na dzień 15 grudnia 2006 r. (dowód: umowa z 15.12.2004 r. k. 4-5) W 2010 r. w ramach połączenia w trybie art. 492 § 1 pkt 1 k.s.h. (...) Bank S.A. we W. przejął cały majątek (...) Bank S.A. (dowód: odpis KRS k. 9-16) W dniu 14 czerwca 2013 r. strona powodowa sporządziła pismo dotyczące zawiadomienia pozwanego o przelewie wierzytelności i wezwania do zapłaty zadłużenia. (dowód: pismo strony powodowej k. 3) Sąd zważył co następuje: Powództwo nie zasługuje na uwzględnienie. W obecnym kształcie procesu cywilnego ustawowo podkreślono jego kontradyktoryjny charakter, czego potwierdzeniem są regulacje zawarte w art. 232 k.p.c. oraz w art. 6 k.c. Ciężar dowodu spoczywa na stronach postępowania. To one są dysponentem toczącego się procesu i od nich zależy jego wynik. Mają bowiem obowiązek przejawiać aktywność, w celu wykazania wszystkich istotnych okoliczności i faktów, z których wywodzą skutki prawne. Zatem w rozpatrywanej sprawie na stronie powodowej ciążył obowiązek wykazania zasadności powództwa i wysokości dochodzonego roszczenia. Strona powodowa reprezentowana była przez profesjonalnego pełnomocnika, będącego radcą prawnym i dlatego Sąd przyjął odpowiednio wysoki miernik staranności po stronie powodowej co do konieczności podejmowania czynności procesowych, uwzględniający zawodowe kwalifikacje pełnomocnika. Strona powodowa swoje roszczenie wywodziła z treści przepisu art. 509 k.c. , który stanowi, że wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. Wraz z wierzytelnością na nabywcę przechodzą wszelkie związane z nią prawa, a w szczególności roszczenie o zaległe odsetki. Pamiętać należy, że warunkiem otrzymania należności przez nabywcę długu jest udowodnienie, że takie prawo przysługiwało pierwotnemu wierzycielowi. Strona powodowa, formułując żądanie zaoferowała jako materiał dowodowy dokumenty w postaci umowy pożyczki, odpis KRS dotyczący wierzyciela pierwotnego oraz wezwanie do zapłaty i zawiadomienie o cesji. W ocenie Sądu zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozwolił uwzględnić żądania pozwu. Przede wszystkim strona powodowa nie wykazała, że przysługuje jej legitymacja czynna w niniejszej sprawie. Brak bowiem materiału dowodowego potwierdzającego skuteczne przejście uprawnień co do spornej wierzytelności z pierwotnego wierzyciela na rzecz powoda. Powodowy Fundusz nie przedłożył umowy przelewu wierzytelności. Zaoferowane zawiadomienie o cesji wierzytelności, nie jest w tym zakresie wystarczające. Nie wiadomo nawet czy pismo to zostało skutecznie doręczone pozwanemu. Niezależnie od powyższego powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie również z innych powodów. Dołączona do pozwu źródłowa umowa pożyczki nie stanowi wystarczającej podstawy do uwzględnienia żądania pozwu. Wynika z niej jedynie wysokość pożyczonej kwoty i sposób jej spłaty. Brak natomiast dokumentów potwierdzających wysokość rzeczywistego zadłużenia pozwanego, datę wypowiedzenia umowy, sposób i okres wyliczenia odsetek. Nie została również wykazana podstawa naliczania i wysokość kosztów upomnień i wezwań. Uniemożliwia to dokonanie weryfikacji żądania przez Sąd. Zgodnie z art. 339 k.p.c. , jeżeli pozwany nie stawił się na posiedzenie wyznaczone na rozprawę albo mimo stawienia się nie bierze udziału w rozprawie, sąd wyda wyrok zaoczny, przy czym w takim wypadku przyjmuje się za prawdziwe twierdzenia powoda o okolicznościach faktycznych przytoczonych w pozwie lub w pismach procesowych doręczonych pozwanemu przed rozprawą, chyba że budzą one uzasadnione wątpliwości albo zostały przytoczone w celu obejścia prawa. W niniejszej sprawie - w świetle powyższych rozważań - takie wątpliwości zachodziły, co obligowało Sąd do przeprowadzenia postępowania dowodowego, które jednak nie pozwoliło uznać dochodzonego żądania za wykazane. W tym stanie rzeczy orzeczono jak w pkt I sentencji wyroku. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania zawarte w pkt II sentencji wyroku wydano na podstawie przepisu art. 98 § 1 k.p.c.