Sad powszechny, I C 2600/13

Sygn. akt I C 2600/13 WYROK ZAOCZNY W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 kwietnia 2014 roku Sąd Rejonowy dla Warszawy Śródmieścia w Warszawie I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący SSO w SR Iwona Kizerwetter-Kramarz Protokolant Marta Szpojankowska po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2014 roku w Warszawie na rozprawie sprawy z powództwa J. G. przeciwko M. G. o zapłatę

1. Zasądza od M. G. na rzecz J. G. kwotę złotych 500,00 (pięćset) z ustawowymi odsetkami od dnia 28 maja 2013r do dnia zapłaty;
2. Zasądza od M. G. na rzecz J. G. kwotę złotych 174,00 (sto siedemdziesiąt cztery) tytułem zwrotu kosztów procesu.
3. Wyrokowi w pkt 1 nadaje rygor natychmiastowej wykonalności. Sygn. akt I C 2600/13 UZASADNIENIE Pozwem z dnia 07 czerwca 2013 r. (data nadania- 6) J. G. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą (...) wniósł o zasądzenie od M. G. na rzecz powoda kwoty 5000,00 złotych wraz z odsetkami ustawowymi od dnia 28 maja 2013 r. do dnia zapłaty oraz o zasądzenie kosztów sądowych według norm przepisanych. W uzasadnieniu swojego stanowiska powód wskazał, iż w dniu 12 czerwca 2003 r. pozwany – M. G. wystawił weksel zobowiązujący go do zapłaty kwoty 5000,00 złotych do dnia 27 maja 2013 roku na rzecz P. W. . Dnia 13 maja 2013 roku P. W. indosował weksel na powoda. Powód wezwał pismem z dnia 13 maja 2013 roku pozwanego do wykupu weksla, czego pozwany dotychczas nie uczynił. (pozew z załącznikami k.1-6) Na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2014 roku stawił się jedynie powód, nie stawił się pozwany wezwanie wróciło z adnotacją „nie podjęto w terminie” i zostało uznane za prawidłowo doręczone (protokół k.18, zpo - k. 16) Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 12 czerwca 2003 r. M. G. wystawił weksel zobowiązujący go do zapłaty kwoty 5000,00 złotych do dnia 27 maja 2013 roku na rzecz P. W. . Dnia 13 maja 2013 roku P. W. indosował weksel na J. G. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą (...) . Powód wezwał pismem z dnia 13 maja 2013 roku pozwanego do wykupu weksla, czego pozwany dotychczas nie uczynił. (potwierdzenie nadania- k.4). Pozwany prawidłowo zawiadomiony nie stawił się na rozprawę w dniu 15 kwietnia 2014 roku. Powyższych ustaleń Sąd dokonał na podstawie dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy. Wobec nieusprawiedliwionego niestawiennictwa pozwanego na podstawie art. 339 § 2 k.p.c. Sąd uznał za prawdziwe twierdzenia powoda, których prawdziwość i wiarygodność w świetle wszechstronnego rozważenia zebranego materiału nie nasuwa żadnych wątpliwości. Sąd Rejonowy zważył, co następuje: Powództwo zasługiwało na uwzględnienie w całości. Zobowiązanie wekslowe ma charakter samodzielny i abstrakcyjny a zatem niezależny od podstawy prawnej, która spowodowała jego wystawienie. Posiadacz weksla może wytoczyć na jego podstawie powództwo przeciwko wszystkim dłużnikom wekslowym, także poręczycielowi, chociażby nie zawarł z nimi żadnej umowy ( tak m.in. wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 30 stycznia 1997 roku, I ACr 1/97, Apel.-Lub. 1997/3/12 ). W tak rygorystycznej formie przejawia się bowiem istota zobowiązania wekslowego, obwarowana zasadą surowości materialnej i formalnej zobowiązania wekslowego. Zgodnie z art.339 § 1 k.p.c. jeżeli pozwany nie stawił się na posiedzenie wyznaczone na rozprawę albo mimo stawienia się nie bierze udziału w rozprawie, sąd wyda wyrok zaoczny. Zgodnie zaś z art. 339 § 1 k.p.c. w tym przypadku przyjmuje się za prawdziwe twierdzenie powoda o okolicznościach faktycznych przytoczonych w pozwie lub pismach procesowych doręczonych pozwanemu przed rozprawą, chyba że budzą one uzasadnione wątpliwości albo zostały przytoczone w celu obejścia prawa. W niniejszej sprawie Sąd wobec nieusprawiedliwionego niestawiennictwa pozwanego zgodnie z art. 339§ 1 i 2 k.p.c. uznał za prawdziwe twierdzenia powoda. Sąd w wyroku błędnie sformułował sentencję zasądzając jedynie kwotę 500,00 zł wraz z odsetkami ustawowymi od dnia 28 maja 2013 r. do dnia zapłaty, podczas gdy w intencji Sądu było uznanie powództwa w całości i zasądzenie kwoty 5.000,00 zł wraz z odsetkami ustawowymi od dnia 28 maja 2013 r. do dnia zapłaty. Sąd Rejonowy zauważa, iż orzeczenie w tym zakresie zapadło wbrew obowiązkom wynikającym z art. 316 § 1 k.p.c. o czym Sąd zorientował się po ogłoszeniu wyroku. W tej sytuacji Sąd nie miał możliwości dokonania modyfikacji orzeczenia i skorygowania zauważonego błędu. Podstawową zasadą dotyczącą kosztów procesu jest zasada odpowiedzialności za wynik postępowania. Stosownie do art. 98 § 1 k.p.c. strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony. Wobec powyższego, orzeczono, jak w punkcie 2 wyroku, obciążając pozwanego kwotą 174,00 złotych tytułem zwrotu kosztów procesu, w skład których weszła opłata od pozwu. W punkcie 3 wyroku Sąd na podstawie art. 333§ 1 pkt. 3 k.p.c. nadał wyrokowi zaocznemu uwzględniającemu powództwo rygor natychmiastowej wykonalności. Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. ZARZĄDZENIE (...)