Sad powszechny, I C 3060/14

Sygn. akt: I C 3060/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 27 maja 2015 r. Sąd Rejonowy dla Warszawy – Śródmieścia w Warszawie, I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: SSR Joanna Dalba Protokolant: aplikant adwokacki Paweł Suwara po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 maja 2015 r. w W. sprawy z powództwa miasta (...) W. przeciwko B. S. o zapłatę

1. zasądza od pozwanej B. S. na rzecz powoda miasta (...) W. kwotę 222,20 zł. (dwieście dwadzieścia dwa złote i dwadzieścia groszy) wraz z odsetkami ustawowymi od dnia 13 listopada 2013 r. do dnia zapłaty;
2. zasądza od pozwanej B. S. na rzecz powoda miasta (...) W. kwotę 90,- zł (dziewięćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania, w tym kwotę 60,- zł (sześćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Sygn. akt I C 3060/14upr. UZASADNIENIE Pozwem z dnia 13 listopada 2014 r. (data wpływu) powód miasto (...) W. - Zarząd (...) z siedzibą w W. (dalej (...) ) - reprezentowane przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego T. C. (pełnomocnictwo – k. 23) wniosło o zasądzenie od pozwanej B. S. kwoty 222,20 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 13 listopada 2013 r. do dnia zapłaty oraz o zwrot kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu strona powodowa wskazała, że pozwana w dniu 28 października 2013 r. korzystała z komunikacji miejskiej nie posiadając ważnego dokumentu przewozu. Pozwana zobowiązana została do zapłaty kwoty 220,00 zł tytułem opłaty dodatkowej oraz należności przewozowej w wysokości 2,20 zł (wezwanie, k. 24). Pozwana nie uregulowała należności w ustalonym terminie płatności. Jako podstawę prawną dochodzonego roszczenia powód wskazał art. 33a ust. 3 ustawy Prawo Przewozowe , Uchwałę nr XVI/301/2011 Rady m.st. W. z dnia 26 maja 2011 r. w sprawie opłat za usługi przewozowe środkami lokalnego transportu zbiorowego w m. (...) W. oraz art. 360 i 361 k.p.c. ( pozew – k. 2 – 3 ). Nakazem zapłaty wydanym w postępowaniu upominawczym z dnia 11 sierpnia 2014 roku Referendarz Sądowy Sądu Rejonowego dla Lublina-Zachód w Lublinie VI Wydział Cywilny nakazał pozwanej, aby w ciągu dwóch tygodni od doręczenia nakazu zapłaciła na rzecz powoda kwotę 222,20 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 13 listopada 2013 roku do dnia zapłaty oraz kwotę 90,00 zł tytułem zwrotu kosztów procesu albo wniosła w terminie dwóch tygodni sprzeciw ( nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym – k. 5). Sprzeciwem od nakazu zapłaty z dnia 27 sierpnia 2014 r. ( data wpływu ) pozwana zaskarżyła przedmiotowy nakaz w całości, domagając się oddalenia skierowanego przeciwko niej pozwu. W uzasadnieniu swojego stanowiska pozwana podniosła, że jest opiekunką społeczną, pracującą z ludźmi niepełnosprawnymi i na podstawie Uchwały nr LXXVII/1986/2014 Rady Miasta Stołecznego W. z dnia 6 marca 2014 r. przysługuje jej darmowy przejazd z podopiecznym, który posiada orzeczony znaczny stopień niepełnosprawności. Pozwana podniosła, iż z uwagi na fakt, że w dniu kontroli biletów, tj. 28 października 2013 r., korzystała z komunikacji miejskiej wraz z niepełnosprawną podopieczną, przysługiwał jej bezpłatny przejazd. ( sprzeciw – k. 12 ). W odpowiedzi na sprzeciw pełnomocnik powoda podtrzymał stanowisko zawarte w pozwie, kwestionując zasadność argumentów strony pozwanej. Pełnomocnik powoda podniósł w uzasadnieniu, że z wezwania do zapłaty nie wynika, że pozwana podróżowała jako opiekun osoby o stopniu niepełnosprawności, bowiem kontroler biletów nie umieścił o tym fakcie żadnej wzmianki w raporcie na odwrocie wezwania do zapłaty. Pełnomocnik powoda wskazał, iż zgodnie z Uchwałą Nr LVI/1584/2013 Rady m.st. W. z dnia 23 maja 2013 r. w sprawie ustalania ulg za usługi przewozowe środkami lokalnego transportu zbiorowego w m.st. W. , opiekun podróżuje po uprawnionego lub po odwiezieniu uprawnionego – wyłącznie na trasie od miejsca zamieszkania do placówki oświatowej, ośrodka terapii, przychodni lekarskiej lub zakładu opieki zdrowotnej – na podstawie zaświadczenia zarejestrowanego w (...) z podanym adresem miejsca zamieszkania uprawnionego, placówki oświatowej, ośrodka terapii, przychodni lekarskiej lub zakładu opieki zdrowotnej, z imieniem i nazwiskiem opiekuna, wydanego przez te placówki według wzoru określonego przez Prezydent m.st. W. . Strona powodowa argumentowała, iż skoro pozwana nie przedłożyła kontrolerowi (...) ww. zaświadczenia oraz nie złożyła reklamacji, powództwo jest bezzasadne i zasługuje na oddalenie. (odpowiedź na sprzeciw wraz z załącznikami – k. 38-40). Postanowieniem z dnia 26 września 2014 r. , sygn. akt VI Nc-e 1092272/14 Sąd Rejonowy Lublin-Zachód w Lublinie VI Wydział Cywilny postanowił przekazać sprawę do Sądu Rejonowego dla Warszawy-Śródmieścia według właściwości ogólnej pozwanej. (postanowienie – k. 16). W dalszym toku procesu strony podtrzymywały swoje stanowiska. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 28 października 2013 r. B. S. podróżowała autobusem linii nr (...) bez ważnego dokumentu przewozu (bezsporne, potwierdzone wezwaniem do zapłaty nr (...) – k. 40). W wyniku przeprowadzonej kontroli, kontrolujący wystawił wezwanie do zapłaty obejmujące kwotę 222,20 zł tytułem opłaty dodatkowej i należności przewozowej. Pozwana przyjęła wezwanie, co potwierdziła własnoręcznym podpisem. (bezsporne, potwierdzone wezwaniem do zapłaty nr (...) – k. 40). Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie wezwań do zapłaty, których pozwany nie kwestionował. Pozwany nie zaprzeczył też, że korzystał z komunikacji miejskiej bez ważnego biletu. Stan faktyczny był więc, co do zasady, bezsporny. Sąd zważył co następuje: Powództwo zasługuje na uwzględnienie w całości. Bez wątpienia pomiędzy stronami zawarta została umowa przewozu osoby. Do powstałego stosunku prawnego zastosowanie ma Ustawa z dnia 15 listopada 1984 r. Prawo przewozowe (Dz.U. z 2000 r., Nr 50, poz. 601 z późn. zmianami). Stosowanie do przepisu art. 16 ust. 1 powołanej ustawy umowę przewozu zawiera się przez nabycie biletu na przejazd przed rozpoczęciem podróży lub spełnienie innych określonych przez przewoźnika lub organizatora publicznego transportu zbiorowego warunków dostępu do środka transportowego, a w razie ich nieustalenia - przez samo zajęcie miejsca w środku transportowym. Zgodnie z § 1 ust. 3 regulaminu przewozu osób i bagażu środkami lokalnego transportu zbiorowego w m. st. W. ustalonego w Uchwale nr XXX/596/2004 Rady M. S. W. z dnia 13 maja 2004 r. w sprawie regulaminu przewozu osób i bagażu środkami lokalnego transportu zbiorowego w m. st. W. – za zawarcie umowy przewozu uważa się wejście do pojazdu, a w metrze – wejście do strefy biletowej. Jak stanowi § 22 pkt 1 wspomnianego regulaminu podczas przejazdu lub przebywania w strefie biletowej metra pasażer jest obowiązany posiadać ważny bilet lub dokument uprawniający do bezpłatnych przejazdów i przedstawić go do kontroli na każde żądanie kontrolera biletów. Pozwana podczas kontroli nie posiadała odpowiedniego i ważnego biletu. W razie stwierdzenia w czasie kontroli stwierdzonej przez przewoźnika lub osobę przez niego upoważnioną braku odpowiedniego dokumentu przewozu, przewoźnik lub osoba przez niego upoważniona pobierają właściwą należność za przewóz i opłatę dodatkową albo wystawiają wezwanie do zapłaty ( art. 33a ust. 1 i 3 ustawy Prawo przewozowe ). Żądanie odsetek znajduje swoje uzasadnienie w art. 481 § 1 k.c. zgodnie z którym jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Sąd, zgodnie z punktem 1 wyroku, zasądził kwotę główną 222,20 zł, a tym samym przychylił się do wniosku powoda. Jedną z podstawowych zasad postępowania cywilnego jest zasada prawdy formalnej, która stanowi, że ustalenia sądu co do stanu faktycznego i prawnego muszą być zgodne z materiałem faktycznym i dowodowym, który przedstawią uczestnicy postępowania. Wyraz temu ustawodawca daje w art. 3 k.p.c. W związku z powyższym, strona pozwana powinna udowodnić, że dopełniła czynności niezbędnych do uzyskania uprawnienia do bezpłatnych przejazdów środkami komunikacji miejskiej. Stanowisko Sądu w niniejszej sprawie jest zatem zasadne ze względu na fakt, iż brak jest okoliczności usprawiedliwiających niedopatrzenie pozwanej w postaci niezwrócenia się do powoda – (...) - o wystawienie i zarejestrowanie zaświadczenia wydawanego w celu uzyskania uprawnień do bezpłatnych przejazdów środkami lokalnego transportu zbiorowego w m.st. W. . Pozwana nie uznała powództwa i nie wyraziła chęci spłaty świadczenia, ponieważ, jak argumentowała, podróżowała środkiem komunikacji miejskiej wraz z osobą niepełnosprawną, a zatem jej zdaniem przysługiwało jej uprawnienie do bezpłatnego przejazdu. W świetle całokształtu materiału dowodowego przedstawionego Sądowi, stwierdzić należy, iż strona pozwana nie przedstawiła żadnych dowodów poświadczających okoliczność, iż podróżowała ona z osobą niepełnosprawną oraz zaświadczenia uprawniającego do bezpłatnych przejazdów wymaganego przez powoda – (...) . W związku z powyższym sąd nie przychyla się do stanowiska pozwanej w sprawie. O kosztach procesu Sąd orzekł w punkcie 2 wyroku, na podstawie art. 98 k.p.c. , z uwagi na fakt, iż powód wygrał proces w całości. Pozwany zobowiązany jest więc zwrócić powodowi koszty procesu w kwocie 90 zł, na które składają się: opłata sądowa od pozwu w wysokości 30 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika procesowego będącego radcą prawnym w kwocie 60 zł (§ 6 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu). Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł jak w wyroku. ZARZĄDZENIE (...) . Dnia 22.06.2015 r.