Sad powszechny, I C 649/15

Sygn. akt I C 649/15 WYROK ZAOCZNY W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 października 2015 roku Sąd Rejonowy w Kłodzku Wydział I Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący SSR Daria Ratymirska Protokolant Daria Paliwoda po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 października 2015 w Kłodzku sprawy z powództwa (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka jawna we W. przeciwko M. D. o zapłatę kwoty 7.292,36 zł oddala powództwo. UZASADNIENIE Powód (...) Spółka z o.o. Spółka jawna we W. wniósł pozew przeciwko M. D. o zapłatę kwoty 7292,36 zł z odsetkami ustawowymi od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty. W uzasadnieniu podał, że w dniu 30.01.2014r. strony zawarły umowę pożyczki w kwocie 4000 zł, przy czym całość kwoty wymagalnej do spłaty w dacie umowy wynosiła 6280 zł, w tym prowizja za obsługę pożyczki (2080 zł) i prowizja za udzielenie pożyczki (200 zł). Powód podał, że od kwoty pożyczki naliczane były odsetki umowne w wysokości 16% oraz, że pożyczka miała być spłacona w 18 ratach miesięcznych do 13.07.2015r. W przypadku nieterminowej spłaty zadłużenia umowa przewidywała naliczanie odsetek karnych w wysokości 4-krotności stopy lombardowej. Powód podniósł, że pozwana nie wywiązała się z umowy, co skutkowało jej wypowiedzeniem pismem z dnia 21.08.2014r. Całkowita kwota do spłaty w chwili wypowiedzenia umowy wynosiła 6870,30 zł, w tym opłaty za czynności windykacyjne w kwocie 48 zł, naliczone, jak podał powód, zgodnie z warunkami umowy. Pozwana nie stawiła się na rozprawie, nie złożyła wyjaśnień na piśmie. Sąd zważył, co następuje: Powództwo, jako nieudowodnione, nie zasługiwało na uwzględnienie. Wobec tego, że pozwana nie stawiła się na rozprawie i nie złożyła wyjaśnień, Sąd wydał wyrok zaoczny ( art. 339§1 kpc w zw. z art. 340 kpc ). Sąd nie przyjął za prawdziwe twierdzeń powoda o okolicznościach faktycznych, przedstawionych w pozwie, ponieważ budzą one uzasadnione wątpliwości ( art. 339§2 kpc ). Strona powodowa nie udowodniła faktów, z których wywodziła skutki prawne w postaci możliwości żądania zapłaty od pozwanej kwoty dochodzonej pozwem. Odpowiedzialność kontraktowa znajduje zastosowanie w stosunkach między wierzycielem i dłużnikiem, którzy są stronami określonego stosunku zobowiązaniowego ( art. 471 kc ). Dłużnik nie wykonuje zobowiązania, jeżeli przez swoje zachowanie nie doprowadzi do osiągnięcia przez wierzyciela określonej kontraktem korzyści. Ciężar dowodu istnienia przesłanek odpowiedzialności kontraktowej (tj. powstania szkody, w postaci uszczerbku majątkowego, spowodowanej niewykonaniem lub nienależycie wykonanym zobowiązaniem przez dłużnika, oraz istnienia związku przyczynowego), w świetle art. 6 k.c. , spoczywa na wierzycielu, jako osobie, która z tychże faktów wywodzi skutki prawne (por.: wyrok SA w Lublinie z dnia 19 lutego 2013 r., I ACa 717/12, LEX nr 1314796). Musi on zatem udowodnić istnienie ważnego zobowiązania o określonej treści, w stosunku do którego czyni dłużnikowi zarzuty jego naruszenia. Strona powodowa nie przedłożyła w niniejszej sprawie dowodu, w postaci umowy pożyczki wraz z załącznikiem - tabelą opłat i prowizji, na których opierała swoje roszczenie. Twierdzenia, zawarte w pozwie, należało zatem uznać za gołosłowne i wobec nieudowodnienia roszczenia powództwo podlegało oddaleniu. Powód nie wykazał, że pozwana zaciągnęła zobowiązanie o takiej treści, jak podał to w pozwie. Nie przedstawił żadnego dowodu na fakt, z którego wywodził skutki prawne ( art. 232 kpc ). Nie wykazał wysokości ani terminu wymagalności świadczenia, a co za tym idzie – możliwości dochodzenia odsetek. Dołączony do pozwu formularz informacyjny (k-19), jako niepodpisany, nie jest nawet dokumentem prywatnym ( art. 245 kpc ), który i tak nie stanowiłby dowodu na fakt istotny dla rozpoznania sprawy, a więc, że pozwana w ogólne zaciągnęła zobowiązanie o treści wskazanej w pozwie. Dowodem na tą okoliczność nie jest również pisemne wezwanie do zapłaty (k-21) czy zawiadomienie o wypowiedzeniu umowy (k-22), skoro dokumenty te, pochodzące od strony powodowej, nie korzystają z domniemania prawdziwości, zawartych w nich twierdzeń ( art. 245 kpc ). Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 471 kc w zw. z art. 6 kc , orzeczono, jak w sentencji wyroku. Sąd nie znalazł podstaw do działania z urzędu w celu poszukiwania dowodów, na poparcie twierdzeń powoda, w sytuacji, gdy strona powodowa działała przez profesjonalnego pełnomocnika. Sąd podziela pogląd, wyrażony w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 12 grudnia 2000r., V CKN 175/00, OSP 2001 r./7–8/116, iż działanie sądu z urzędu może prowadzić do naruszenia prawa do bezstronnego sądu i odpowiadającego mu obowiązku przestrzegania zasady równego traktowania stron ( art. 32 ust. 1 i art. 45 ust. 1 Konstytucji RP ). W uzasadnieniu powołanego orzeczenia wyrażono stanowisko, iż ani w toku postępowania dowodowego, ani po wyczerpaniu wniosków dowodowych stron, sąd nie ma obowiązku ustalania, czy sprawa jest dostatecznie wyjaśniona do stanowczego rozstrzygnięcia stosunku spornego i nieaktualny jest już nakaz uzupełniania z urzędu udzielanych przez strony wyjaśnień i przedstawianych przez nie dowodów jak i dokonywania oceny stopnia wyjaśnienia sprawy. Powołanie dowodu przez sąd z urzędu może być korzystne dla jednej ze stron, niekorzystne natomiast dla strony przeciwnej. Przestrzegając zasady równości stron, sąd musi, o ile chodzi o powoływanie dowodów, przestrzegać również zasady kontradyktoryjności, stosownie do której strona może m.in. powoływać dowody i wypowiadać się co do dowodów powołanych przez przeciwnika. Sąd powinien zatem przede wszystkim dbać o to, aby każda ze stron taką możliwość uzyskała. Działanie przez sąd z urzędu nie może prowadzić do zastępowania strony w spełnieniu jej obowiązków i może mieć miejsce tylko w szczególnie wyjątkowych sytuacjach. Sąd nie dopatrzył się podstaw do uznania za taką sytuacji stron w niniejszej sprawie.