Sygn. akt II K 140/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 września 2015 roku Sąd Rejonowy II Wydział Karny w Ś. w składzie: Przewodniczący: SSR Joanna Zaganiacz Protokolant: Barbara Lesiak przy udziale prokuratora Prokuratury Rejonowej w Świdnicy R. A. po rozpoznaniu dnia 9.06.2015r., 29.06.2015r., 25.08.2015r., 24.09.2015r., sprawy karnej K. J. urodzonego (...) w Ś. , syna S. i Z. z domu D. oskarżonego o to, że: w dniu 5 grudnia 2014 roku w S. woj. (...) znieważył funkcjonariuszy Policji sierż.sztab. M. L. i sierż. Sztab. M. O. słowami powszechnie uznanymi za obelżywe, podczas i w związku z pełnieniem obowiązków służbowych tj. o czyn z art. 226 § 1 kk I. oskarżonego K. J. uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego w części wstępnej wyroku, tj. występku z art. 226 § 1 kk i za to na podstawie powołanego przepisu wymierza mu karę 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności; II. na podstawie art. 69 § 1 kk i art. 70 § 1 pkt 1 kk w zw. z art. 4 § 1 kk warunkowo zawiesza wykonanie kary pozbawienia wolności wymierzonej oskarżonemu K. J. w pkt. I wyroku na okres próby lat 3 (trzech); III. na podstawie art. 72 § 1 pkt 2 kk zobowiązuje oskarżonego K. J. do przeproszenia na piśmie pokrzywdzonych M. L. i M. O. w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku; IV. na podstawie art. 63 § 1 kk na poczet kary pozbawienia wolności orzeczonej w pkt I wyroku zalicza oskarżonemu K. J. okres jego zatrzymania w dniu 5 grudnia 2014 roku; V. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa wydatki powstałe od chwili wszczęcia postępowania w kwocie 70 (siedemdziesięciu) złotych i zobowiązuje go do uiszczenia 60 (sześćdziesięciu) złotych tytułem opłaty; UZASADNIENIE Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 5 grudnia 2014 r. w godzinach 18.00-2.00 funkcjonariusze Policji sierż. szt. M. L. i sierż. szt. M. O. pełnili służbę w patrolu zmotoryzowanym. Około godz. 20.50 patrolując miejscowość S. zauważyli oni grupę osób nerwowo zachowujących się na widok Policji, wobec czego funkcjonariusze podjęli interwencję. Po wylegitymowaniu osobami tymi okazali się: B. M. , M. K. oraz P. K.
(1). Całą sytuację obserwował oskarżony K. J. , który znajdował się na ganku posesji (...) , głośno się przy tym śmiejąc. W pewnym momencie wykrzyczał on w stronę M. L. i M. O. wulgarne i obraźliwe słowa. Wobec takiej postawy mężczyzny funkcjonariusze podeszli do niego. Oskarżony został poinformowany przez Policjantów, iż popełnił przestępstwo znieważenia funkcjonariuszy i został zatrzymany. Dowody: - zeznania pokrzywdzonego M. L. k. 6, k. 59 - odwrót - zeznania pokrzywdzonego M. O. k. 8-odwrót, k. 60 - zeznania świadka B. M. k. 18 – odwrót, k. 60 –odwrót - zeznania świadka P. K.
(2)k. 19 – odwrót, k. 70 - odwrót - zeznania świadka M. K. k. 20 – odwrót, k. 61 - odwrót Funkcjonariusze Policji udali się z zatrzymanym mężczyzną najpierw do KPP w Ś. , gdzie przeprowadzono czynności procesowe, a następnie do stacji pogotowia celem przebadania, albowiem K. J. twierdził, iż został przez M. L. i M. O. pobity, jednakże wyniki badań nie potwierdziły wersji podawanej przez oskarżonego. Dowody: - zeznania pokrzywdzonego M. L. k. 6, k. 59 - odwrót - zeznania pokrzywdzonego M. O. k. 8-odwrót, k. 60 K. J. ma obecnie 29 lat, wykształcenie średnie - techniczne, wyuczony zawód – operator maszyn sterowanych numerycznie (...) , jest kawalerem, nie ma nikogo na utrzymaniu, obecnie jest bezrobotny, był wcześniej karany sądownie. Dowody: - dane osobopoznawcze k. 15 - dane o karalności k. 75 - kwestionariusz wywiadu środowiskowego k. 77 – 78 odwrót Oskarżony w postępowaniu przygotowawczym nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Wyjaśnił, iż istotnie wypowiedział wulgarne słowa, jednakże nie kierował ich w stronę funkcjonariuszy, a w stronę grupy wcześniej wylegitymowanej przez Policję. Dowód: - wyjaśnienia oskarżonego K. J. k. 16 – odwrót W postępowaniu przed Sądem oskarżony również nie przyznał się do zarzucanego mu czynu, odmówił składania wyjaśnień i podtrzymał wyjaśnienia złożone w postępowaniu przygotowawczym. Nadto dodał, iż w jego odczuciu policjanci uwzięli się na niego, bezpodstawnie zatrzymują go, legitymują. Wyjaśniał, że otrzymał mandat karny wystawiony przez pokrzywdzonego O. . Dowód: - wyjaśnienia oskarżonego k. 59 – odwrót Sąd zważył: W oparciu o zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy należało przyjąć, że wina oraz sprawstwo oskarżonego w zakresie zarzuconego mu czynu nie budzą żadnych wątpliwości. Wiążące ustalenia faktyczne w niniejszej sprawie Sąd poczynił przede wszystkim w oparciu o szczegółowe i konsekwentne zeznania przesłuchanych w toku postępowania świadków i jednocześnie pokrzywdzonych – funkcjonariuszy Policji M. O. i M. L. . Świadkowie ci opisali przyczyny podjęcia interwencji w dniu 5 grudnia 2014 roku. ok. godz. 20:50 w S. wobec grupy mężczyzn, której powodem było ich nerwowe zachowanie się na widok patrolu Policji. Opisali również szczegółowo zachowanie K. J. w czasie podjętej interwencji, przytoczyli wyartykułowane w sposób wulgarny słowa obraźliwe wypowiedziane w ich kierunku przez oskarżonego. Obaj pokrzywdzeni zeznali też, że iż poczuli się znieważeni słowami wypowiedzianymi przez K. J. . Sąd nie znalazł żadnych podstaw, by odmówić wiarygodności zeznaniom złożonym przez M. O. i M. L. . Obaj świadkowie są funkcjonariuszami Policji, osobami obcymi dla oskarżonego i brak jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że bezpodstawnie obciążają go swoimi zeznaniami. Przedstawiona przez nich relacja zdarzeń jest spójna, konsekwentna i nie budzi wątpliwości co do jej zgodności z rzeczywistym przebiegiem wydarzeń, potwierdzając w pełni sprawstwo oskarżonego w zakresie zarzucanego mu czynu. Sąd nie dopatrzył się również żadnych przesłanek wskazujących na to, że pokrzywdzeni niezgodnie z prawdą pomawiają oskarżonego o popełnienie przestępstwa na ich szkodę, wobec czego twierdzenia oskarżonego w tym zakresie Sąd potraktował jako przejaw przyjętej linii obrony. W ustalony stan faktyczny czytelnie wpisują się zeznania świadków: B. M. , P. K.
(2)oraz M. K. , którzy potwierdzili okoliczności podawane przez funkcjonariuszy. Świadek B. M. składając zeznania w postępowaniu przygotowawczym wskazał, iż bezpośrednio słyszał jak K. J. wyzywa funkcjonariuszy i dodał, że obraźliwe stwierdzenia na pewno było kierowane w stronę interweniujących policjantów. Oskarżony K. J. zarówno w postępowaniu przygotowawczym jak i na rozprawie przed Sądem zaprzeczył swojemu sprawstwu w zakresie zarzucanego mu czynu. W toku sprawy prezentował linię obrony opartą na twierdzeniu, że istotnie w dniu 5 grudnia 2014 roku ok. godz. 21:00 w S. , nieopodal domu w którym mieszka, było jakieś zamieszanie, a potem zjawiła się Policja. Nadto przyznał , że wypowiedział wulgarne słowa, lecz stanowczo zaprzeczył, aby kierował je w stronę interweniujących policjantów. Powyższe wyjaśnienia oskarżonego nie znajdują jednakże potwierdzenia w materiale dowodowym uznanym przez Sąd za wiarygodny. Analizując treść wyjaśnień złożonych w toku postępowania przez K. J. należy je ocenić jako nieprzekonujące i pokrętne. Zdaniem Sądu postawa procesowa prezentowana przez oskarżonego w żadnej mierze nie była ukierunkowana na wyjaśnienie całości okoliczności sprawy, a jedynie na uniknięcie odpowiedzialności karnej za popełnione przestępstwo. Reasumując powyższe rozważania Sąd stwierdza, że sprawstwo K. J. w przedmiocie zarzucanego mu czynu nie budzi żadnych wątpliwości, a jego wina została udowodniona. Swoim działaniem w pełni oskarżony wyczerpał ustawowe znamiona zarzucanego mu czynu. Według definicji legalnej zakresowej z art. 115 § 13 pkt 7 kk funkcjonariuszem publicznym jest funkcjonariusz organu powołanego do ochrony bezpieczeństwa publicznego albo funkcjonariusz Służby Więziennej. Szczególna ochrona prawna funkcjonariusza publicznego wyraża się w tym, iż określone zachowanie sprawcy przestępstwa wobec niego jest zagrożone karą surowszą, niż analogiczne zachowanie się sprawcy wobec innych podmiotów. Przedmiotem ochrony art. 226§1 kk jest prawidłowe funkcjonowanie instytucji państwowych i samorządowych oraz godność funkcjonariusza publicznego lub osoby do pomocy mu przybranej. Prawidłowe funkcjonowanie wskazanych powyżej instytucji chronione jest poprzez zapewnienie poszanowania dla funkcjonariuszy publicznych, pełniących obowiązki służbowe. Występek z art. 226§1 kk , polega na znieważeniu funkcjonariusza publicznego lub osoby do pomocy mu przybranej, zatem obejmuje takie zachowanie, które według zdeterminowanych kulturowo i powszechnie przyjętych ocen, stanowi wyraz pogardy dla drugiego człowieka lub organu. Kryminalizowane zachowanie musi być nadto podjęte podczas i w związku z pełnieniem przez funkcjonariusza obowiązków służbowych. Sąd nie miał żadnych wątpliwości, że K. J. znieważył słowami powszechnie uznanymi za obraźliwe funkcjonariuszy M. O. i M. L. podczas i w związku z pełnieniem przez nich obowiązków służbowych. Słowa, których użył - cytowane w zeznaniach obu świadków, nie pozostawiają żadnych wątpliwości co do tego, że były to wypowiedzi wulgarne i obraźliwe dla nich, a zostały wypowiedziane podczas i w związku z pełnieniem przez policjantów obowiązków służbowych – przeprowadzaniem interwencji Rozważając nad wymiarem kary Sąd miał na uwadze wskazania zawarte w art. 53 kk . W niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się okoliczności wpływających na korzyść oskarżonego, a tym bardziej usprawiedliwiających jego zachowanie w krytycznym czasie. Na niekorzyść oskarżonego wpływa zaś jego uprzednia karalność. Wymierzając oskarżonemu karę pozbawienia wolności Sąd miał też na względzie cele wychowawcze – w zakresie kształtowania właściwej postawy i krytycznego stosunku do własnego czynu oraz zapobiegawcze – w zakresie skutecznego odstraszenia przed powrotem na drogę przestępstwa, które kara ma osiągnąć wobec oskarżonego, a także cele prewencji ogólnej zwłaszcza w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa i potencjalnych sprawców tego rodzaju przestępstw. Oskarżony był już karany sądownie, co również wpływa negatywnie na ocenę jego zachowania. Brak z jego strony refleksji i skruchy również nie uszedł uwadze Sądu. Mając powyższe na uwadze Sąd wymierzył oskarżonemu karę 3 miesięcy pozbawienia wolności, która to kara nie może być w żadnym razie, uznana za nadmiernie surową czy nieadekwatną do wskazanych powyżej okoliczności. Sąd uznał też, że wobec oskarżonego możliwym jest postawienie pozytywnej prognoza kryminologiczno - społecznej i oskarżony powstrzyma się od kolejnego naruszania prawa. Zdaniem Sądu groźba zarządzenia kary w 3 - letnim okresie próby skutecznie powstrzyma oskarżonego od podejmowania jakichkolwiek działań, mogących naruszać porządek prawny, dlatego sąd orzekł jak w punkcie II części dyspozytywnej wyroku. Sąd uznał za zasadne, z uwagi na postawę oskarżonego i brak skruchy oraz rodzaj popełnionego przez niego przestępstwa, orzeczenie obowiązku pisemnego przeproszenia pokrzywdzonych M. L. i M. O. w terminie wskazanym w punkcie III części dyspozytywnej wyroku. W pkt IV orzeczenia na podstawie art. 63 § 1 kk Sąd zaliczył oskarżonemu na poczet wymierzonej kary łącznej pozbawienia wolności okres zatrzymania w dniu 5 grudnia 2014 rok W punkcie V części dyspozytywnej wyroku orzekł o kosztach sądowych zasądzając je od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa, jednocześnie wymierzając oskarżonemu opłatę uznając, iż uiszczenie powyższych kosztów i opłaty przez oskarżonego nie będzie stanowiło dla niego zbytniej dolegliwości.