Sad powszechny, II K 317/15

(1)w miejscowości (...) zjawił się komornik sądowy działający przy Sądzie Rejonowym w Piszu z asystą funkcjonariuszy Policji. Komornik przystąpił do realizacji wyroku sądowego nakazującego J. K.

(1)wydanie zajętego przez niego pomieszczenia korytarza stanowiącego własność Gminy R. . Pomieszczenie korytarza przylega do lokalu mieszkalnego zajmowanego przez rodzinę oskarżonego. Podczas czynności egzekucyjnych panowała nerwowa atmosfera. Małżonka oskarżonego J. K.

(2)znajdująca się w zaawansowanej ciąży zasłabła , skutkiem czego wezwano na miejsce karetkę pogotowia . Wzburzony J. K.

(1)wraz z córką I. K. udał się samochodem do R. do miejscowego Miejsko Gminnego Ośrodka Pomocy (...) . Po wejściu do wspomnianego urzędu zaczął głośno krzyczeć . W tym czasie w Ośrodku przebywali pracownicy socjalni – E. R. , L. P. i A. C. . Był również interesant S. B. , który widząc zachowanie zdenerwowanego J. K.

(1)wyszedł z Ośrodka. Krzyki J. K.

(1)usłyszała przebywająca w sąsiednim pomieszczeniu - kierownik Ośrodka (...) . Gdy weszła do pomieszczenia z którego dochodziły krzyki oskarżony zwrócił się do niej używając wobec niej słowa wulgarnego, czym dokonał jej znieważenia. Pobudzony J. K.

(1)nie reagował na prośby pracowników Ośrodka o uspokojenie się i wyjaśnienie powodów swego zachowania. Wychodząc z Ośrodka (...) odepchnął ręką stojącą M. C. , czym naruszył jej nietykalność cielesną. Zdarzenie zaistniało w godzinach urzędowania (...) w R. . Pokrzywdzona jako pracownik samorządowy zaliczana jest do grona funkcjonariuszy publicznych. (dowód : zeznanie świadków M. C. k. 3-4, 17v,23v74-75; A. C. k. 11v-12.75v; L. P. k. 9v-10,75v-76; E. R. k.7v-8,76-76; I. K. k. 13v-14, 76v; S. B. k. 88-88v; pismo (...) w R. k.16; kopie wezwań Komornika SR w Piszu o udzielenie pomocy przez Policję k.19,20; notatka służbowa M. C. k.25; fotografie złożone przez oskarżonego k. 85; odpisy decyzji o przyznanie świadczeń k. 86,87; pismo Rzecznika Praw Dziecka z 29.01.2015 r k. 94-95; wyjaśnienia oskarżonego k.73v-74) Oskarżony J. K.

(1)nie przyznał się do popełnienia zarzuconych mu czynów . Wyjaśnił , że wielokrotnie był w opiece społecznej i prosił aby nie dopuścić do sytuacji , która wydarzyła się 17.02.2015r. W dniu zdarzenia pojechał do tej instytucji z córką aby coś zrobić , aby zatrzymać działania komornika. Oskarżony zaprzeczył temu , że naruszył nietykalność cielesną pokrzywdzonej , jak również że ją znieważył. ( wyjaśnienia oskarżonego J. K.

(1)k. 73v-74 .) Sąd zważył, co następuje: Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonego zaprzeczającego okolicznościom wskazanym w zarzutach aktu oskarżenia. Twierdzenia J. K.

(1)sprzeczne są z zeznaniami pokrzywdzonej oraz pracowników socjalnych , którzy byli świadkami zdarzenia. Dowodom tym sąd oczywiście dał wiarę. W ocenie sądu wydarzenia związane z eksmisją , nagłe zasłabnięcie ciężarnej żony do której przyjechało pogotowie ratunkowe, wytrąciły oskarżonego z równowagi. Jak sam powiedział , postanowił coś zrobić. Bez głębszego namysłu postanowił udać się do Ośrodka Pomocy (...) . W ocenie sądu oskarżony wbrew temu co utrzymuje , doskonale zdawał sobie sprawę z tego ,że pracownicy socjalni nie są władni aby zatrzymać czynności egzekucyjne. Ośrodek Pomocy (...) nie był przecież stroną w toczącym się procesie o nakazanie J. K.

(1)opróżnienia i wydania pomieszczenia korytarza. J. K.

(1)udał się do tej instytucji aby urzędnikom samorządowym jakimi są pracownicy socjalni , głośno i dobitnie wyrazić swoje zdanie. Innymi słowy oskarżony w związku z doznanym stresem udał się do pokrzywdzonej i jej pracownic aby wobec nich rozładować swoje emocje. Podczas pobytu w Ośrodku wzburzony J. K.

(1)utracił kontrolę nad swym gniewem w wyniku czego doszło do jego napaści na pokrzywdzoną. Sąd dał wiarę zeznaniom świadków pokrzywdzonej M. C. oraz pracowników socjalnych A. C. (k. 11v-12.75v) , L. P. (k. 9v-10,75v-76) oraz E. R. (k.7v-8,76-76). Zeznania wymienionych świadków są przekonywające oraz korespondują ze sobą. Z opisu tych osób wynika ,że oskarżony był do tego stopnia wzburzony , że trudno było zrozumieć o co mu chodziło. W odczuciu oskarżonego to kierownik (...) u odpowiedzialna była za przyznawanie jego rodzinie zbyt małych świadczeń socjalnych , czego nie krył w swoich wyjaśnieniach. Widząc nielubianą przez siebie pokrzywdzoną , wyładował na niej swój gniew. Sąd dał wiarę zeznaniu świadka S. B. (k. 88-88v) . Świadek ten widząc wzburzonego J. K.

(1)opuścił pomieszczenie urzędu i nie widział głównej części zdarzenia. Jako niewiarygodne sąd ocenił zeznanie córki oskarżonego – I. K. (k. 13v-14, 76v). Według świadka ojciec nie awanturował się , nie przeklinał i nikogo nie odepchnął. W Ośrodku (...) (...) pokazał pokrzywdzonej pismo Rzecznika Praw Dziecka , w którym wymieniony organ zwrócił się do Ośrodka o informację w sprawie eksmisji. M. C. po zapoznaniu się z pismem odparła , że nie wie o co chodzi. Należy zauważyć , że zeznanie I. K. sprzeczne jest z tym co zeznali pozostali obecni w pomieszczeniu świadkowie. W ocenie sądu świadek mijał się z prawdą aby uchronić swego ojca przed odpowiedzialnością karną. Na marginesie należy zauważyć , że z pisma , które podczas zdarzenia trzymał w ręku oskarżony , nie wynika aby (...) w R. władny był zatrzymać czynności egzekucyjne komornika (pismo k. 94-95) . Sąd dał wiarę pozostałym dokumentom załączonym do akt sprawy. Nie ujawniły się okoliczności nakazujące wątpić w ich prawdziwość. Reasumując sąd nie miał wątpliwości co do sprawstwa J. K.

(1)odnośnie obu zarzuconych mu czynów zakwalifikowanych jako występki z art. 226 § 1 kk i art.222 § 1 kk . W myśl art. 123 ustawy z dnia 12.03.2004 r o pomocy społecznej (Dz. U. 2015.163 j.t) prawa i obowiązki pracowników zatrudnionych w samorządowych jednostkach organizacyjnych opieki społecznej regulują przepisy o pracownikach samorządowych. Zgodnie z tym oraz regułą wyrażoną w art. 115 § 13 pkt 4 kk pokrzywdzoną M. C. jako pracownika samorządu terytorialnego zaliczyć należy do grona funkcjonariuszy publicznych. J. K.

(1)znieważył pokrzywdzoną oraz naruszył jej nietykalność cielesną w godzinach pracy kierowanego przez nią urzędu oraz na jego terenie. Zatem przypisanych mu czynów dokonał podczas i w związku z pełnieniem przez M. C. obowiązków służbowych. Wymierzając karę oskarżonemu sąd wziął pod uwagę okoliczności obciążające oraz łagodzące. Dostrzeżono , że działaniem swym oskarżony upokorzył M. C. . Uczynił to w obecności podwładnych pokrzywdzonej , co mogło osłabić jej autorytet w ich oczach. Godnym potępienia jest to ,że oskarżony jako mężczyzna zachował się agresywnie wobec kobiety . M. C. swoim zachowaniem nie dała żadnego powodu do takiego potraktowania. Kierowana przez nią instytucja nie uczestniczyła w sporze sądowym jaki J. K.

(1)prowadził z burmistrzem R. , jak również nie brała udziału w czynnościach egzekucyjnych. Na korzyść oskarżonego działa jego dotychczasowa niekaralność (karta karna k. 93) . Atakując niczemu nie winną pokrzywdzoną J. K.

(1)wykazał się swoistą bezradnością wobec sytuacji życiowej , która go napotkała. Mimo tego czyny oskarżonego oceniono jako szkodliwe społecznie w stopniu znacznym. Biorąc pod uwagę powyższe kierując się sankcją określoną w art. 226 § 1 kk przy zastosowaniu przepisów art. 34 § 1 i 2 kk i art. 35 § 1 kk i art. 4 § 1 kk sąd wymierzył J. K.

(1)za popełnienie przypisanego mu przestępstwa polegającego na znieważeniu M. C. karę 4 miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej , kontrolowanej pracy na cel społeczny w wymiarze 24 godzin miesięcznie (pkt I wyroku). Na podstawie art. 222 § 1 kk przy zastosowaniu przepisów art. 34 § 1 i 2 kk i art. 35 § 1 kk i art. 4 § 1 kk sąd wymierzył J. K.

(1)za popełnienie przypisanego mu przestępstwa polegającego na naruszeniu nietykalności cielesnej M. C. karę 6 miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej , kontrolowanej pracy na cel społeczny w wymiarze 24 godzin miesięcznie (pkt II wyroku). J. K.

(1)uskarża się na dolegliwości związane z przebytym wylewem , może jednak , co sam przyznał na rozprawie , wykonywać lekką pracę fizyczną (k. 96) . W ocenie sądu wymierzone kary jednostkowe stanowią właściwą reakcję na czyny oskarżonego . Nie będą stanowić również nadmiernej dolegliwości dla J. K.

(1). Na podstawie art. 85 kk , art. 86 § 1 i 3 kk w zw. z art. 4 § 1 kk orzeczono karę łączną 6 miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej , kontrolowanej pracy na cel społeczny w wymiarze 24 godzin miesięcznie (pkt III wyroku). Za takim sposobem ukształtowania kary łącznej przemawiał ścisły związek między przypisanymi J. K.

(1)przestępstwami , zwłaszcza tożsamość pokrzywdzonego oraz więź czasu i miejsca ich popełnienia . Biorąc pod uwagę postawę sprawcy sąd nie dopatrzył się przesłanek uzasadniających warunkowe zawieszenie wykonania orzeczonej kary. Na podstawie art. 50 kk w zw. z art. 39 pkt 8 kk w zw. z art. 4 § 1 kk orzeczono wobec oskarżonego środek karny polegający na podaniu treści wyroku do publicznej wiadomości poprzez wywieszenie jego odpisu na tablicy ogłoszeń (...) w R. . O incydencie w miejscowym Ośrodku (...) (...) dowiedziała się za pośrednictwem lokalnych mediów społeczność R. i okolic . Zasadna jest więc publikacja orzeczenia we wskazany sposób (pkt IV wyroku) . Należy zauważyć , że z dniem 01 lipca 2015 r na mocy przepisów ustawy z dnia 20.02.2015r o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2015.396) zmianie uległy przepisy zastosowane w niniejszym orzeczeniu. Przede wszystkim zmianie uległa górna granica orzekania kary ograniczenia wolności. Uznając, że względniejsza dla oskarżonego jest ustawa obowiązująca poprzednio sąd z mocy art. 4 § 1 kk zastosował jej przepisy przy orzekaniu . O kosztach obrony świadczonej oskarżonemu z urzędu orzeczono w pkt V wyroku. Na podstawie art. 624 § 1 kpk i art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23.06.1973 r. o opłatach w sprawach karnych (Dz. Nr 49 poz. 223 z 1983 z późn. zm.) zwolnił oskarżonego od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych w sprawie przejmując je w całości na rachunek Skarbu Państwa. ZARZĄDZENIE - odnotować; - (...) (...) ; - (...) . S. , (...) r