Sad powszechny, II K 919/15

Sygn. akt II K 919/15 UZASADNIENIE W dniu 8 czerwca 2015 r. o godzinie 22:40 przy ul. (...) w T. A. B. , kierując po drodze publicznej samochodem osobowym marki O. (...) o numerze rejestracyjnym (...) , został zatrzymany przez Policję celem poddania go kontroli drogowej. Urządzenie kontrolno-pomiarowe do oznaczenia alkoholu w wydychanym powietrzu wykazało, że stężenie alkoholu u A. B. o godz. 22:42, 22:56 i 23:07 wyniosło kolejno 1,29mg/l, 1,29 mg/l i 1,38 mg/l. Dowody: protokół z przebiegu badania staniu trzeźwości urządzeniem elektronicznym k 3-3v akt, k 51v akt wyjaśnienia oskarżonego k. 51 v akt. A. B. nie był karany sądownie. Dowody: karta karna k. 15 akt Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego A. B. , który przyznał się do popełnienia zarzucanego jemu czynu w akcie oskarżenia. Wyraził skruchę. Z ich treścią korespondował wynik badań urządzeniem do ilościowego oznaczenia alkoholu w wydychanym powietrzu. A. B. został oskarżony o to, że w dniu 8.06.2015 r. kierował po drodze publicznej pojazdem mechanicznym marki O. (...) o nr rej. (...) , będąc w stanie nietrzeźwości, to jest o czym z art. 178a § 1 kk . W ocenie Sądu przyjęta przez oskarżyciela kwalifikacja prawna czynu z art. 178 a §1 kk jest prawidłowa. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że zawartość alkoholu w wydychanym przez oskarżonego powietrzu w momencie kontroli drogowej oscylowała wokół 1,3 mg/l. Zgodnie z art. 115 § 16 pkt 2 Kodeksu Karnego , stan nietrzeźwości zachodzi wtedy, gdy zawartość alkoholu w 1 dm 3 (tj. w 1 litrze) wydychanego powietrza przekracza 0,25 mg albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość. Z powyższego wynika, że zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu oskarżonego kilkukrotnie przewyższyła dozwoloną wysokość. Dokonując oceny kwalifikacji prawnej czynu Sąd brał pod uwagę fakt zmiany brzmienia przepisów kodeksu karnego obowiązujących w chwili orzekania i w chwili popełnienia czynu. Zgodnie z art. 4 § 1 kk jeżeli w czasie orzekania obowiązuje ustawa inna niż w czasie popełnienia czynu, stosuje się ustawę nową, jednakże należy stosować ustawę obowiązującą poprzednio, jeżeli jest względniejsza dla sprawcy. Art. 4 § 1 kk jest instytucją prawa karnego materialnego i jego stosowanie ma charakter obligatoryjny. Na gruncie niniejszego postępowania należy stwierdzić, że w po popełnieniu czynu zabronionego przez oskarżonego tj. w dniu 8 czerwca 2015 r. weszły zmiany wynikające ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r., poz. 369), które zaczęły obowiązywać od dnia 1 lipca 2015 r R. międzyczasowe z art. 4 § 1 kk nakazują, co do zasady stosowanie do czynu popełnionego pod rządami dawnej ustawy nowej. Wyjątek od zasady stosowania ustawy nowej wprowadza art. 4 § 1 kk , który nakazuje stosować ustawę obowiązującą poprzednio, jeżeli jest względniejsza dla sprawcy. Za ustawę „względniejszą dla sprawcy” należy uznać ustawę, która w konkretnej sprawie przewiduje łagodniejsze konsekwencje. Wybór ustawy względniejszej musi być przeprowadzony w oparciu o ocenę całokształtu konsekwencji wynikających z zastosowania konkurujących ze sobą ustaw. Przy ocenie, która ustawa jest względniejsza należy brać pod uwagę nie tylko kryteria ustawowego zagrożenia kary, lecz także m. in przepisy o nadzwyczajnym złagodzeniu lub obostrzeniu kary, o stosowaniu środków karnych czy o poddaniu sprawcy próbie (zob. A. Zoll [w:] Kodeks Karny. Część ogólna. Komentarz Warszawa 2007 s. 79-89). Na gruncie niniejszej sprawy istnieje zatem konieczność oceny względności porządku prawnego w chwili popełnienia przestępstwa oraz w chwili orzekania in concreto . Zakres zmian wchodzących w życie w dniu 1 lipca 2015 r. koncentrował się przede wszystkim wokół modyfikacji przepisów dotyczących części ogólnej kodeksu karnego . Wybór względniejszej ustawy polega na hipotetycznym dokonaniu całościowego ustalenia odpowiedzialności karnej na podstawie każdej ustawy osobno i dopiero po takim porównaniu zdecydowaniu, która ustawa jest względniejsza. Zdaniem Sądu biorąc stan faktyczny w sprawie nie istniały żadne okoliczności, które nakazywałby stosowanie ustawy „ starej” wobec sprawcy. Inaczej należałoby ocenić tą kwestię, gdyby oskarżony był uprzednio karany lub orzeczenie środka karnego nie miałoby obligatoryjnego charakteru. Ze względu zmienioną treść art. 69 § 1 kk i art. 72 §1 kk względniejsza w takim przypadku byłaby ustawa w chwili popełnienia czynu. Istotne zmiany w kontekście odpowiedzialności oskarżonego weszły w życie w dniu 18 maja 2015 r. w związku z wejściem w życie ustawy z dnia 20.03.2015 r. (Dz. U. 2015 r., poz. 541), jednakże biorąc pod uwagę datę popełnienia przypisanego czynu nie miało to znaczenia w kontekście zastosowania art. 4 § 1 kk . Ustawa z dnia 20.03.2015 r. przewidywała zmiany w obszarze stosowania środków karnych w art. 42 § 2 kk oraz świadczenia pieniężnego z art. 49 § 2 kk orzekanego w przypadku skazania m. in za przestępstwo z art. 178 a. §.1 kk . Środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów na gruncie ustawy nowej orzeka się obligatoryjnie na okres nie krótszy niż 3 lata jeżeli sprawca przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji był w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środków odurzających. Natomiast świadczenie pieniężne z art. 49 § 2 kk ma charakter obligatoryjny w wysokości co najmniej 5000 zł. Za przypisane oskarżonemu przestępstwo Sąd wymierzył oskarżonemu karę sześciu miesięcy pozbawienia wolności. Wymierzając karę Sąd wziął pod uwagę zarówno okoliczności łagodzące jak i zaostrzające odpowiedzialność karną. Zdaniem Sądu wymierzona kara pozbawienia wolności w odpowiednim stopniu uwzględnia stopień społecznej szkodliwości czynu, cele kary i zawinienie. R. legis probacji tkwi w przekonaniu, że efekt resocjalizacyjny wobec sprawcy przestępstwa niewykazującego cech głębokiej demoralizacji osiągnąć można w warunkach wolności kontrolowanej, nakładając na niego stosowne obowiązki i poddając dozorowi kuratora sądowego. Podstawową przesłanką stosowania omawianej instytucji jest pozytywna prognoza, wyrażająca się w przekonaniu sądu, że sprawca wykona nałożone obowiązki próby i nie powróci do przestępstwa, a zatem wykonanie wymierzonej mu kary nie jest konieczne. Ponieważ oskarżony nie był karany należało uznać, iż taka prognoza w stosunku do oskarżonego istniała i dlatego Sąd warunkowo zawiesił wykonanie kary pozbawienia wolności na okres próby wynoszący 2 lata. W chwili popełnienia przypisanego czynu oraz w czasie orzekania dolna granica zagrożenia ustawowego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych wynosiła 3 lata. W ocenie Sądu uwzględniając stopień społecznej szkodliwości czynu, zawinienie oraz cele wychowawcze kary należało uznać, że orzeczenie 3 letniego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych jest dostateczną dolegliwością dla oskarżonego. Obok zakazu prowadzenia pojazdów Sąd orzekł wobec oskarżonego obligatoryjne świadczenie pieniężne na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym i Pomocy Postpenitencjarnej w minimalnej granicy zagrożenia ustawowego tj. w wysokości 5000 złotych. O zaliczeniu na poczet orzeczonego środka karnego okresu zatrzymania prawa jazdy orzeczono na podstawie art. 63 § 4 kk . Ze względu na niewysokie dochody oraz obciążenie świadczeniem w wysokości 5000 Sąd stosowanie do treści art. 624 § 1 k.p.k. i art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (Dz .U. z 2011 Nr 240, poz. 1431 ze zm.) zwolnił oskarżonego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych - w tym od obowiązku uiszczenia opłaty – i wydatkami poniesionymi w toku postępowania obciążył Skarb Państwa. Na oryginale właściwe podpisy Za zgodność T. dnia