Sad powszechny, II Ka 557/15

Sygn. akt II Ka 557/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 26 listopada 2015 r. Sąd Okręgowy w Rzeszowie Wydział II Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Mariusz Sztorc Protokolant: st.sekr.sądowy Ewa Gronko po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 listopada 2015 r. sprawy M. C. obwinionej o wykroczenie z 107 kw na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę obwinionej od wyroku Sądu Rejonowego w Rzeszowie z dnia 10 sierpnia 2015 r., sygnatura akt X W 857/14 u c h y l a zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi Rejonowemu w Rzeszowie do ponownego rozpoznania. Sygn. akt II Ka 557/15 UZASADNIENIE M. C. obwiniona została o to, iż w okresie od dnia 24 lutego 2014 r. do dnia 4 lipca 2014 r. w miejscowości W. , woj. (...) , złośliwie dokuczała J. Z. i J. S. w ten sposób, że posądzała je o kradzież betoniarki, która jest ich własnością, wyzywała od złodziei, posądzała o uszkodzenie mienia oraz o ciągłe złośliwe otwieranie i zamykanie bramy J. Z. , tj. o wykroczenie z art. 107 kw. Sąd Rejonowy w Rzeszowie, sygn. akt XW 857/14, przyjmując na podstawie art. 93 § 2 kpow, że okoliczności czynu i wina obwinionej nie budzą wątpliwości, wyrokiem nakazowym z dnia 18 listopada 2014 r., uznał obwinioną M. C. za winną dokonania wyżej opisanego czynu, stanowiącego wykroczenie z art. 107 kw. i za ten czyn na podstawie wspomnianego przepisu wymierzył obwinionej karę grzywny w wysokości 300,00 zł (pkt I wyroku). W przedmiocie kosztów postępowania Sąd orzekł na zasadzie art. 118 § 1 kpow w zw. z § 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 października 2001 r. i art. 3 ust 1 oraz art. 21 ust 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r o opłatach w sprawach karnych , zasądzając od obwinionej na rzecz Skarbu Państwa w całości koszty postępowania w kwocie 50 zł tytułem zryczałtowanych wydatków oraz w kwocie 30 zł tytułem opłaty (pkt II wyroku). Od powyższego wyroku wydanego w postępowaniu nakazowym obwiniona skutecznie wniosła sprzeciw w związku z czym ww. wyrok utracił moc, a sprawa została rozpoznana na zasadach ogólnych. W wyniku przeprowadzonego postępowania Sąd Rejonowy w Rzeszowie, wyrokiem z dnia 10 sierpnia 2015 r. sygn. akt XW 857/14 uznał obwinioną M. C. za winną popełnienia czynu z art. 107 kw, przyjmując, iż dopuściła się go mając w znacznym stopniu ograniczoną zdolność jego zrozumienia i pokierowania swym postępowaniem tj. o wykroczenie z art. 107 kw w zw. z art. 17 § 2 kw i za to na mocy art. 107 kw wymierzył obwinionej karę nagany (pkt I wyroku). W przedmiocie kosztów postępowania Sąd orzekł na mocy art. 29 ust. 1 ustawy Prawo o adwokaturze , zasądzając od Skarbu Państwa na rzecz Kancelarii Adwokackiej adw. M. R. kwotę 265,68 zł w tym podatek VAT – tytułem nieopłaconej obrony z urzędu (pkt II wyroku). Dodatkowo na zasadzie art. 119 kpow w zw. z art. 624 § 1 kpk Sąd zwolnił obwinioną od ponoszenia kosztów sądowych, obciążając nimi Skarb Państwa (pkt III wyroku). Apelację od powyższego wyroku wywiódł obrońca obwinionej, zaskarżając przedmiotowy wyrok w całości na korzyść obwinionej. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu skarżąca zarzuciła:

1. obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia a to: a. art. 14 kpk w zw. z art. 8 kpow poprzez wyjście poza granice oskarżenia i przyjęcie w ustalonym stanie faktycznym zdarzenia, które nie podlegały stawianemu obwinionej zarzutowi tj. przyjęcie, że: - M. C. już od 4 lat nie chciała sprzedać działek, nie dawała pozwolenia na budowę, - M. C. wydzwaniała do pracy S. Z. psując mu tam opinię, - M. C. przejeżdżała ciężkim sprzętem budowlanym przez bramę pokrzywdzonych, chociaż zdarzenia wyżej wymienione nie były objęte zarzutem i nie mogą stanowić podstawy ustalonego i przyjętego za podstawę skazania stanu faktycznego, b. art. 4 kpk w zw. z art. 8 kpow poprzez nieuwzględnienie okoliczności przemawiających na korzyść obwinionej, w szczególności nie danie wiary dowodom z wyjaśnień obwinionej, c. art. 7 kpk w zw. z art. 8 kpow poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów, w szczególności: - nie obdarzenie wiarą wyjaśnień obwinionej – chociaż jej zeznania były spójne, logiczne, poparte innymi dowodami, w szczególności dowodem z pisemnego oświadczenia J. i E. C. , - obdarzenie wiarą zeznań J. Z. i J. S. , chociaż pokrzywdzone pozostają z obwinioną w ostrym konflikcie, a same są najbliższą rodziną (matka i córka), a więc z doświadczenia życiowego wiadomo, że ich zeznania będą spójne i wybiórcze na niekorzyść obwinionej.
2. obrazę prawa materialnego, a to nieprawidłowe przypisanie obwinionej popełnienia wykroczenia z art. 107 kw, chociaż czyn obwinionej nie charakteryzował się znamieniem „złośliwości”, nie był dokonany „w celu dokuczenia” – co Sąd I instancji błędnie ustalił. Na podstawie powyższego skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie obwinionej, zwolnienie obwinionej od ponoszenia kosztów sądowych oraz o zasądzenie kosztów udzielonej pomocy prawnej z urzędu według norm przepisanych, przy jednoczesnym wskazaniu, iż koszty te, nie zostały pokryte w całości ani w części. Nadto skarżąca wniosła ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie, o ile wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania. Przy rozpoznawaniu niniejszej sprawy Sąd Rejonowy dopuścił się uchybień, które miały wpływ na treść wyroku. Obowiązkiem Sądu I instancji wynikającym z zasady prawdy obiektywnej było dążenie do wyjaśnienia wszelkich istotnych okoliczności w sprawie, zwłaszcza zaś do wyjaśnienia sprzeczności i to przy uwzględnieniu całości zebranego materiału dowodowego. W aspekcie powyższej uwagi podzielić należy argumentację apelacji, że Sąd Rejonowy w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku poczynił ustalenia faktyczne nie odnoszące się do znamion czynu przyjętych w czynie przypisanym w wyroku. Nie jest jasne jakie znaczenie w sprawie mają ustalenia Sądu I instancji, że „ obwiniona nie chciała sprzedać działek, nie dawała pozwolenia na budowę, wydzwaniała do pracy S. Z. , psując mu tam opinię, co odbiło się na jego zdrowiu, przejeżdżała ciężkim sprzętem budowlanym przez bramę pokrzywdzonych”, gdy przedmiotem zarzutu jest złośliwe dokuczanie J. Z. i J. S. w ten sposób, że obwiniona posądzała je o kradzież betoniarki, która jest ich własnością, wyzywała od złodziei, posądzała o uszkodzenie mienia oraz o ciągłe złośliwe otwieranie i zamykanie bramy J. Z. (k.102). Taki sposób sporządzenia uzasadnienia nie pozwala na ocenę wypełnienia przez obwinioną znamion czynu. Dlatego też wyrok należało uchylić i sprawę przekazać Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania, w którym rolą tego Sądu będzie konwalidacja dostrzeżonych uchybień i wydanie wyroku poprzedzonego starannym i wszechstronnym postępowaniem dowodowym. Orzeczenie oparto o przepisy art. 437 § 2 kpk , art. 444 kpk , art. 456 kpk w zw. z art. 109 § 2 kpow.