Sygn. akt II Ka 560/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 26 listopada 2015 r. Sąd Okręgowy w Rzeszowie Wydział II Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Mariusz Sztorc Protokolant: st.sekr.sądowy Ewa Gronko po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu 26 listopada 2015 r. sprawy G. N. obwinionego o wykroczenie z 86 § 1 kw na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę obwinionego od wyroku Sądu Rejonowego w Rzeszowie z dnia 28 sierpnia 2015 r., sygnatura akt X W 137/14 I. uchyla zaskarżony wyrok i postępowanie w sprawie umarza , II. kosztami postępowania obciąża Skarb Państwa, III. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz obwinionego G. N. kwotę 960 (dziewięćset sześćdziesiąt) złotych tytułem występowania w sprawie obrońcy przed Sądem I i II instancji. Sygn. akt II Ka 560/15 UZASADNIENIE G. N. obwiniony został o to, że w dniu 24 września 2013 r. około godziny 16:30 w miejscowości M. na drodze powiatowej nr (...) spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym w ten sposób, że kierując samochodem marki V. (...) o nr rej. (...) jechał lewą stroną jezdni oraz w wyniku nieprawidłowej techniki jazdy i nieprawidłowej obserwacji drogi doprowadził do potrącenia nieletniej pieszej, która przekraczała jezdnię z prawej strony na lewą w kierunku jazdy samochodu po czym zjechał z korony drogi uderzając w ogrodzenie posesji nr (...) , skutkiem czego lekkich obrażeń ciała doznała piesza oraz doszło do uszkodzenia pojazdu i ogrodzenia, tj. o wykroczenie z art. 86 § 1 kw. Sąd Rejonowy w Rzeszowie, wyrokiem z dnia 28 sierpnia 2015 r. sygn. akt X W 137/14, uznał obwinionego G. N. za winnego popełnienia czynu wyżej opisanego, stanowiącego wykroczenie z art. 86 § 1 kw i za czyn ten na podstawie art. 86 § 1 kw wymierzył mu karę grzywny w kwocie 1.000,00 zł (pkt I wyroku). W przedmiocie kosztów postępowania Sąd Rejonowy w Rzeszowie orzekł w myśl art. 118 § 1 kpow w zw. z § 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 października 2001 r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postepowania w sprawach o wykroczenia i art. 3 ust 1 i art. 21 ust. 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych , zasądzając od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa w całości koszty postępowania w kwocie 6.676,90 zł tytułem zryczałtowanych wydatków oraz w kwocie 100,00 zł tytułem opłaty (pkt II wyroku). Apelację od powyższego wyroku wywiódł obrońca obwinionego zaskarżając przedmiotowy wyrok w całości na swoją korzyść. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu skarżący zarzucił:
- Obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść wyroku, a w szczególności: 1) art. 5 § 2 kpk poprzez rozstrzygnięcie nie dających się usunąć wątpliwości, a mających kluczowe znaczenie dla wydania w niniejszej sprawie, opartego na prawdzie obiektywnej sprawiedliwego orzeczenia na niekorzyść obwinionego G. N. , w postaci rozbieżności wynikających z opinii mgr inż. A. B. i mgr inż. Z. J. , a także rozbieżności pomiędzy protokołami policji zawierającymi pomiary oraz szkic z miejsca zdarzenia, a pisemnymi opiniami ww. biegłych zalegających w aktach sprawy. 2) art. 7 kpk poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, a mianowicie subiektywną interpretację zgromadzonego w niniejszym postępowaniu materiału dowodowego i w konsekwencji uznanie przez Sąd I instancji, iż G. N. dopuścił się zarzucanego mu wnioskiem o ukaranie czynu, podczas gdy przyjęcie takiej tezy opiera się głównie na jednostronnie potraktowanym materiale dowodowym, który pomija wyjaśnienia obwinionego i bezpodstawnie nie daje im wiary lub daje wiarę jedynie w części, 3) art. 170 w zw. z art. 167 kpk poprzez brak rozpoznania wniosku dowodowego złożonego przez obwinionego G. N. w dniu 5 grudnia 2014 r., za pośrednictwem ówczesnego obrońcy adwokata S. M. w postaci dopuszczenia i przeprowadzenia dowodu z zeznań świadka A. N. na okoliczności wskazane we wniosku, 4) art. 201 kpk poprzez oparcie swoich ustaleń na opinii biegłego inż. Z. J. , pomimo, iż opinia ta nie może zostać uznana za opinię rzetelną i pełną, z uwagi na fakt, iż biegły wykonał opinię na nierzetelnych pomiarach wykonanych przez policję, oparł swoją opinię na materiale dowodowym w postaci zeznań świadków, który nie został zweryfikowany przez Sąd, (brak rozpoznania wniosku dowodowego o przesłuchanie w charakterze świadka A. N. ), a także przyjął wersję zdarzeń, która w żaden sposób nie wynikała z zebranego w sprawie materiału dowodowego zarówno osobowego jak i protokołów miejsca zdarzenia, szkicu miejsca zdarzenia, a także protokołu oględzin pojazdu. W opinii biegły wskazał także, iż obwiniony poruszał się z prędkością 53 km/h, w sytuacji gdy z materiału dowodowego nie można uzyskać, żadnych parametrów pozwalających na obliczenie prędkości (brak śladów hamowania, brak uszkodzeń pojazdu, brak ustalenia miejsca rzekomego potrącenia pieszej, a także brak jakichkolwiek innych elementów pozwalających na wyliczenie jakiejkolwiek prędkości). Ponadto z ustnej opinii uzupełniającej wynika jednoznacznie, iż możliwe były inne warianty zdarzenia drogowego z udziałem obwinionego, których biegły Z. J. nie poddał w ogóle analizie.
- błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, polegający na uznaniu obwinionego G. N. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu z art. 86 § 1 kw pomimo, że nie pozwalał na to zebrany w sprawie materiał dowodowy, dlatego też, przedmiotowe rozstrzygnięcie Sądu I instancji, jako obarczone mankamentami i niedociągnięciami należało oddać pod kontrolę instancyjną Sądowi Odwoławczemu. Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie obwinionego od zarzutu popełnienia czynu sformułowanego we wniosku o ukaranie, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Stosownie do art. 45 § 1 kw karalność wykroczenia ustaje, jeżeli od czasu jego popełnienia upłynął jeden rok; jeżeli w tym okresie wszczęto postępowanie, karalność wykroczenia ustaje z upływem 2 lat od popełnienia czynu. Zauważyć należy, iż będące przedmiotem postępowania wykroczenie miało miejsce w dniu 24 września 2013 r., co oznacza, iż od jego zaistnienia do chwili wyrokowania w drugiej instancji (26 listopada 2015 r.) upłynął 2-letni okres jego karalności, przewidziany w art. 45 § 1 kw. Stanowi to negatywną przesłankę prowadzenia dalszego postępowania po myśli art. 5 § 1 pkt 4 kpow - wobec tego, że nastąpiło przedawnienie. Dlatego też postępowanie zostało umorzone. O kosztach orzeczono po myśli art. 118 kpow.