Sad powszechny, III AUa 1229/14

Sygn. akt III AUa 1229/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 8 stycznia 2015 r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: SSA Jacek Witkowski Sędziowie: SSO del. Robert Kuczyński SSA Ireneusz Lejczak (spr.) Protokolant: Monika Horabik po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2015 r. we Wrocławiu na rozprawie sprawy z wniosku A. M. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział we W. o emeryturę na skutek apelacji A. M. od wyroku Sądu Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych we Wrocławiu z dnia 15 kwietnia 2014 r. sygn. akt VIII U 4717/13 oddala apelację. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 15 kwietnia 2014 r. Sąd Okręgowy we Wrocławiu VIII Wydział Ubezpieczeń Społecznych oddalił odwołanie wnioskodawcy A. M. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział we W. z dnia 23 sierpnia 2013 r. Powyższe rozstrzygnięcie Sąd Okręgowy oparł na następujących ustaleniach faktycznych: Wnioskodawca, urodzony (...) , wykazał 25 lat okresów składkowych i nieskładkowych. W okresie od dnia 4 maja 1976 r. do dnia 31 października 1992 r. zatrudniony był w Przedsiębiorstwie (...) w M. , zakład wystawił mu świadectwo pracy, w którym poświadczył, że w powyższym okresie zajmował stanowisko mechanika kierowcy pogotowia technicznego. W kartotekach płacowych i aktach osobowych do 1986 r. widnieje stanowisko kierowca, a od 8 września 1986 r. mechanik monter maszyn melioracyjnych i pojazdów samochodowych. W początkowym okresie wnioskodawca pracował jako kierowca samochodu ciężarowego marki S. , przewożąc: cement, kamień, piach, żwir, kołki. Od dnia 8 września 1986 r. pracował w pogotowiu technicznym i zajmował się naprawą i konserwacją różnego rodzaju sprzętu na budowach śluz i jazów. Wtedy zajmował się naprawą i montowaniem, konserwacją, malowaniem i spawaniem urządzeń melioracyjnych, woził samochodem ciężarowym materiały na budowę, jeździł także samochodem osobowym. Sąd I instancji, opierając się na ustalonym w sprawie powyższym stanie faktycznym uznał, że odwołanie wnioskodawcy nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd Okręgowy wskazał, że ustalając stan faktyczny oparł się na dowodach z dokumentów oraz zeznań świadków i wnioskodawcy. W ocenie Sądu I instancji dowody te wykazały, że w pierwszym okresie zatrudnienia, czyli do dnia 7 września 1986 r. wnioskodawca wykonywał pracę w warunkach szczególnych, jako kierowca samochodu ciężarowego. Natomiast z dokumentacji pracowniczej wynika, że z dniem 8 września 1986 r. wnioskodawcy powierzono obowiązki mechanika maszyn melioracyjnych i pojazdów samochodowych. Nie zajmował się on już tylko wożeniem materiałów na budowy, ale pracował w pogotowiu technicznym, jeżdżąc w teren i naprawiając sprzęt na budowach. Nadto zajmował się konserwacją i montażem urządzeń melioracyjnych przy śluzach i jazach. Wobec tego nie ma podstaw do przyjęcia, że stale i w pełnym wymiarze czasowym świadczył pracę w warunkach szczególnych, to jest pracę przy zakładaniu urządzeń melioracyjnych. Także praca mechanika nie może zostać uwzględniona do okresów pracy w warunkach szczególnych, skoro nie była wykonywana w kanałach remontowych. W tych okolicznościach Sąd Okręgowy wskazał, że nawet przy uznaniu okresu od dnia 7 maja 1976 r. do dnia 7 września 1986 r. do okresów pracy w szczególnych warunkach, wnioskodawca nadal nie spełnia warunku 15 lat takiego zatrudnienia. Mając powyższe na względzie Sąd Okręgowy na podstawie art. 477 14 §1 kpc orzekł jak w sentencji. Powyższy wyrok zaskarżył w całości pełnomocnik wnioskodawcy, zarzucając mu naruszenie art. 184 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2009 r., Nr 153, poz. 1227) przez niezaliczenie wnioskodawcy okresu pracy w Przedsiębiorstwie (...) w M. od dnia 4 maja 1976 r. do dnia 31 października 1992 r. do okresów pracy w warunkach szczególnych. Wskazując na powyższe wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku przez przyznanie wnioskodawcy prawa do emerytury i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania apelacyjnego. Wniósł również o uzupełniające przesłuchanie wnioskodawcy na okoliczność, że jego praca w charakterze kierowcy samochodu ciężarowego i przy zakładaniu urządzeń melioracyjnych w okresie od dnia 8 września 1986 r. do dnia 31 października 1992 r. wypełniała wnioskodawcy całodzienny czas pracy wynoszący 8 godzin. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Apelacja pełnomocnika wnioskodawcy jest nieuzasadniona. Wbrew zarzutom podnoszonym w apelacji Sąd I instancji przeprowadził właściwe postępowanie dowodowe w sprawie i na jego podstawie ustalił prawidłowy stan faktyczny, z którego wywiódł trafne wnioski, a w konsekwencji wydał wyrok zgodny z obowiązującymi przepisami prawa. Sąd Apelacyjny podziela ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd I instancji, jak również argumentację prawną zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku i bez potrzeby ponownego cytowania przyjmuje ją za własną. Swoje uprawnienie do emerytury wnioskodawca wywodził z przepisu art. 184 ust. 1 w zw. z art. 32 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych , zgodnie z którym ubezpieczonym urodzonym po 31 grudnia 1948 r. przysługuje emerytura, jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy (1 stycznia 1999 r.) osiągnęli okres zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wymagany w przepisach dotychczasowych do nabycia prawa do emerytury w wieku niższym niż 65 lat dla mężczyzn oraz okres składkowy w ilości co najmniej 25 lat. Dalsze kwestie związane z wiekiem emerytalnym, rodzajem prac lub stanowisk oraz warunkami nabycia prawa do emerytury ustala się na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w warunkach szczególnych lub szczególnym charakterze (Dz. U. z 1983 r. Nr 8, poz. 43 z późn. zm.). Zgodnie z § 4 tego rozporządzenia "Pracownik, który wykonywał prace w szczególnych warunkach, wymienione w wykazie A, nabywa prawo do emerytury, jeżeli spełnia łącznie następujące warunki: 1) osiągnął wiek emerytalny wynoszący 60 lat dla mężczyzn, 2) ma wymagany okres zatrudnienia, w tym co najmniej 15 lat pracy w szczególnych warunkach. Na tle przytoczonych przepisów kwestią sporną było wykazanie przez wnioskodawcę stażu pracy co najmniej 15 lat w warunkach szczególnych lub szczególnym charakterze określonej w rozporządzeniu, w szczególności czy podczas zatrudnienia w Przedsiębiorstwie (...) w M. od dnia 4 maja 1976 r. do dnia 31 października 1992 r. wykonywał pracę w warunkach szczególnych. Przy czym prawidłowo ustalił Sąd Okręgowy, że wnioskodawca w trakcie tego zatrudnienia od dnia 7 maja 1976 r. do dnia 7 września 1986 r. świadczył pracę w warunkach szczególnych, jako kierowca samochodu ciężarowego (Dział VII poz. 2 wykazu A stanowiącego załącznik do powyższego rozporządzenia). Pełnomocnik wnioskodawcy twierdził, że wnioskodawca od dnia 8 września 1986 r. wykonywał wyłącznie pracę w warunkach szczególnych, to jest zarówno pracę kierowcy samochodu ciężarowego jak i pracę przy zakładaniu urządzeń melioracyjnych. Twierdzenie to nie miało podstaw w zebranych w sprawie dowodach. Jeżeli chodzi o zatrudnienie do dnia 7 września 1986 r., to w ocenie Sądu Apelacyjnego nie budzi wątpliwości, że wówczas jako kierowca samochodu ciężarowego wykonywał pracę w warunkach szczególnych. Potwierdzają to jednoznacznie dokumenty pracownicze oraz zeznania świadków. Natomiast odnośnie dalszego okresu zatrudnienia, to słusznie Sąd Okręgowy uznał, że nie ma podstaw do przyjęcia, iż wykonywał pracę w warunkach szczególnych. Jak bowiem wynika z dokumentów pracowniczych zgromadzonych w sprawie oraz zeznań świadków wnioskodawca od dnia 8 września 1986 r. pracował w Pogotowiu (...) na stanowisku mechanika – montera maszyn melioracyjnych i pojazdów samochodowych. Co prawda dla oceny, czy pracownik pracował w szczególnych warunkach, nie ma istotnego znaczenia nazwa zajmowanego przez niego stanowiska, tylko rodzaj powierzonej mu pracy - rzeczywiście wykonywanych zadań pracowniczych. Jednak z powyższych dokumentów oraz zeznań świadków wynika, że wnioskodawca obsługiwał samochód remontowy, którym dojeżdżał do miejsca napraw sprzętu budowlanego oraz napraw i konserwacji urządzeń melioracyjnych. Potwierdzają to wyraźnie zeznania świadka R. C. , z których jasno wynika, że wnioskodawca, naprawiał, remontował, czyścił i malował śluzy na tamach oraz naprawiał sprzęt budowlany. Dokonywanie napraw na budowach potwierdzają również zeznania świadka S. Ł. . Nadto sam wnioskodawca zeznał, że naprawiał zepsuty sprzęt oraz dokonywał konserwacji urządzeń melioracyjnych. Niewątpliwie prace polegające na naprawie i konserwacji urządzeń melioracyjnych, a w szczególności sprzętu i maszyn nie mogą zostać uznane za prace przy zakładaniu urządzeń melioracyjnych (Dział X poz. 1 wykazu A). Podobnie praca mechanika sprzętu budowlanego nie jest pracą w warunkach szczególnych. Jak słusznie Sąd Okręgowy podkreślił, wyłącznie naprawa pojazdów wykonywana w kanałach remontowych jest pracą w warunkach szczególnych (Dział XIV poz. 16). Natomiast wszelkie inne prace naprawcze (mechanika), nawet świadczone w trudnych warunkach terenowych, czy atmosferycznych, nie mogą zostać uznane za prace w warunkach szczególnych, gdy nie były wykonywane w kanałach remontowych. Nadto należy podkreślić, że nawet, przyjmując twierdzenia wnioskodawcy i świadków, iż w Pogotowiu (...) , do dokonywania napraw sprzętu budowlanego oraz napraw i konserwacji urządzeń melioracyjnych, dojeżdżał samochodem ciężarowym, to nie można tego uznać za wykonywanie pracy w warunkach szczególnych. Należy bowiem zauważyć, że zgodnie z § 2 ust. 1 powyższego rozporządzenia zaliczenie okresu pracy do zatrudnienia w szczególnych warunkach jest uzależnione od wykonywania jej stale i w pełnym wymiarze czasu pracy, obowiązującym na danym stanowisku. Uzasadnione to jest tym, że praca w szczególnych warunkach przyczynia się do szybszego obniżenia wydolności organizmu, stąd też osoba wykonująca taką pracę ma prawo do emerytury wcześniej niż inni ubezpieczeni. Z tego względu dojeżdżanie jedynie do miejsca napraw samochodem ciężarowych nie jest świadczeniem tej pracy w pełnym wymiarze czasowym i tym samym nie może zostać uznane za świadczenie takiej pracy w warunkach szczególnych. Reasumując, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozwala uznać, że wnioskodawca wykonywał pracę w warunkach szczególnych stale i w pełnym wymiarze czasu pracy przez okres 15 lat. Także w świetle zasad doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania nie sposób uznać, biorąc pod uwagę specyfikę czynności wykonywanych na stanowisku mechanika – montera maszyn melioracyjnych i pojazdów samochodowych, iż osoba zatrudniona w takim charakterze wykonuje wyłącznie prace przy zakładaniu urządzeń melioracyjnych, czy też prowadzi samochód ciężarowy. W tej sytuacji Sąd Apelacyjny nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutów apelacji, albowiem stanowi ona jedynie polemikę z prawidłowo wydanym rozstrzygnięciem, która nie została poparta żadnymi istotnymi dla sprawy argumentami. Tym samym stwierdzić należy, że słusznie Sąd Okręgowy ustalił, że wnioskodawca nie spełnia warunków określonych w art. 184 w związku z art. 32 powyższej ustawy, od których zaistnienia uzależnione jest przyznanie prawa do wcześniejszej emerytury, albowiem nie legitymuje się on co najmniej 15-letnim okresem pracy w warunkach szczególnych. W tym stanie rzeczy Sąd Apelacyjny, na mocy art. 385 kpc , orzekł o oddaleniu apelacji pełnomocnika wnioskodawcy jako oczywiście niezasadnej. R.S.