Sad powszechny, III U 581/14

Sygn. akt: III U 581/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 17 listopada 2015 r. Sąd Okręgowy w Ostrołęce III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: SSO Grażyna Załęska-Bartkowiak Protokolant: starszy sekretarz sądowy Beata Ossowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 listopada 2015 r. w O. sprawy z odwołania J. Ł. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w P. o rentę z tytułu niezdolności do pracy w zw. z chorobą zawodową na skutek odwołania J. Ł. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w P. z dnia 07.05.2014r. znak (...) orzeka: oddala odwołanie. UZASADNIENIE Decyzją z dnia 07.05.2014r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w P. odmówił J. Ł. prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy w związku z chorobą zawodową. J. Ł. wniosła odwołanie od powyższej decyzji. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w P. wniósł o oddalenie odwołania z uwagi na to, że Komisja Lekarska ZUS w orzeczeniu z dnia 23.04.2014r. ustaliła, że J. Ł. nie jest niezdolna do pracy. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: J. Ł. jest z wykształcenia krawcową, jednakże w tym zawodzie nigdy nie pracowała. Pracowała natomiast jako maszynista suwnicy, operator urządzeń do spiętrzania odlewów przy produkcji pustaków, przy produkcji pustaków, a ostatnio jako sprzątaczka. W dniu 19.04.2004r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w O. stwierdził u J. Ł. chorobę zawodową w postaci zapalenia okołostawowego barku prawego. J. Ł. w okresie od 31.03.1998r. do 30.04.2001r. oraz w okresie od 01.10.2003r. do 30.04.2005r. przysługiwało prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy. Decyzją z dnia 26.07.2004r. organ rentowy przyznał ubezpieczonej prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy w związku z chorobą zawodową na okres od 1.06.2004r. do 30.06.2007r. Następnie decyzją z dnia 25.09.2007r. ZUS odmówił J. Ł. prawa do renty w zw. z chorobą zawodową, uznając, że nie jest już ona osobą niezdolną do pracy. J. Ł. odwołała się od tej decyzji i sprawa zawisła w Sądzie Okręgowym w Ostrołęce pod sygn. akt IIIU 914/07. Wyrokiem z dnia 28.10.2008r. Sąd Okręgowy oddalił odwołanie J. Ł. , a Sąd Apelacyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 17.07.2009r. oddalił apelację J. Ł. . Od dnia 15.08.2012r. J. Ł. uprawniona jest do emerytury. W dniu 20.12.2013r. J. Ł. zwróciła się do ZUS z wnioskiem o rentę z tytułu niezdolności do pracy w związku z chorobą zawodową. Orzeczeniem z dnia 12.03.2014r. Lekarz Orzecznik ZUS stwierdził, że odwołująca się nie jest niezdolna do pracy w związku z chorobą zawodową. Zastępca głównego lekarza orzecznika zgłosił zarzut wadliwości orzeczenia a ubezpieczona zgłosiła sprzeciw. Na skutek skarżenia orzeczenia przez obie strony stan zdrowia J. Ł. był badany przez Komisję Lekarską ZUS, która w orzeczeniu z dnia 23.04.2014r. orzekła, że odwołująca się nie jest niezdolna do pracy w związku z chorobą zawodową. Sąd zważył, co następuje: Zgodnie z art.6 ust.1 pkt 6 ustawy z dnia 30 października 2002r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (tekst jedn. Dz. U. z 2015r., poz.1242 ze zm.) renta z tytułu niezdolności do pracy w związku z chorobą zawodową przysługuje ubezpieczonemu, który stał się niezdolny do pracy w związku z chorobą zawodową. Natomiast z myśl art.17 ust. 1 ww. ustawy - przy ustalaniu prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy o emeryturach i rentach z FUS, z uwzględnieniem przepisów niniejszej ustawy. Definicję osoby niezdolnej do pracy podaje natomiast art.12 ust.1-3 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tekst jedn. Dz. U. z 2015r., poz.748 ze zm.), który stanowi, że jest nią osoba, która całkowicie lub częściowo utraciła zdolność do pracy zarobkowej z powodu naruszenia sprawności organizmu i nie rokuje odzyskania zdolności do pracy po przekwalifikowaniu ( ust. 1 ), przy czym całkowicie niezdolną do pracy jest osoba, która utraciła zdolność do wykonywania jakiejkolwiek pracy ( ust.2 ), zaś częściowo niezdolną do pracy jest osoba, która w znacznym stopniu utraciła zdolność do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji ( ust.3 ). W świetle powyższych przepisów skuteczność odwołania J. Ł. zależna była od wykazania przez nią niezdolności do pracy częściowej lub całkowitej i jej związku z chorobą zawodową. Na tę okoliczność Sąd dopuścił dowód z opinii biegłych lekarzy z zakresu ortopedii, neurologii i medycyny pracy. Po przeprowadzeniu wywiadu z J. Ł. , jej zbadaniu oraz po analizie dokumentacji medycznej biegli rozpoznali u niej: stan po leczeniu dyskopatii szyjnej na poziomie C5/C6 i C6/C7 w 2011r., chorobę zwyrodnieniową kręgosłupa C i L-S bez cech podrażnienia korzeni nerwowych, przewlekły zespół bólowy stawów barkowych z miernym ograniczeniem ruchomości, zespół bólowy okolic nadkłykci przyśrodkowych obu kości ramiennych, zespół cieśni kanału nadgarstka prawego, nadciśnienie tętnicze, cukrzycę t. 2 leczoną lekami doustnymi, stan po cholecystekomii w 2011r. oraz łuszczycę i uznali, że odwołująca się nie jest niezdolna do pracy. W uzasadnieniu opinii biegli sądowi stwierdzili, że mimo zgłaszanych przez odwołującą dolegliwości obu barków, łokci, drętwienia palców związanych z rozpoznaną chorobą zawodową, to badaniem przedmiotowym biegli nie stwierdzili istotnych zaników mięśniowych w obrębie prawej kończyny górnej, które świadczyłyby o istotnym oszczędzaniu tej kończyny przy wykonywaniu czynności dnia codziennego. Funkcja ruchowa barków jest miernie ograniczona bólowo w zakresie zgięcia i odwodzenia. Stwierdzili, że ruchomość w pozostałych stawach kończyn górnych zachowana jest w dobrym zakresie, funkcja chwytu siłowego i precyzyjnego rąk dobra. W związku z powyższym zdaniem biegłych rozpoznana w przeszłości choroba zawodowa w postaci okołobarkowego zapalenia stawu barkowego prawego obecnie nie daje podstawy do orzeczenia niezdolności do pracy (k.19-22). J. Ł. zgłosiła zastrzeżenia do opinii biegłych wraz z wnioskiem o dopuszczenie dowodu z opinii innego zespołu biegłych. Podniosła, że w badaniu nie uczestniczył neurolog (k. 35 a.s.). Sąd uwzględnił ten wniosek i dopuścił dowód z opinii innego zespołu biegłych z zakresu ortopedii, neurologii oraz medycyny pracy. Po przeprowadzeniu wywiadu z J. Ł. , jej zbadaniu oraz po analizie dokumentacji medycznej, w tym najnowszej – ortopeda J. S. i biegła z zakresu medycyny pracy J. P. rozpoznali u odwołującej: chorobę zwyrodnieniowo-dyskopatyczną kręgosłupa C i L-S bez objawów korzeniowych, bez objawów ubytkowych, stan po leczeniu operacyjnym dyskopatii C5-C6-C7 w 2011r., przewlekły zespół bolesnego barku prawego u praworęcznej z miernym upośledzeniem funkcji narządu ruchu, zespół bólowy okolic nadkłykci przyśrodkowych obu kości ramiennych, zespół cieśni kanału nadgarstka prawego, cukrzycę t. 2 leczoną lekami doustnymi, łuszczycę oraz stan po cholecystekomii w 2012r. Biegli uznali, że aktualny stopień zaawansowania tych schorzeń nie daje podstaw do uznania odwołującej się za osobę niezdolną do pracy. W uzasadnieniu opinii biegli sądowi stwierdzili, że na podstawie badania przedmiotowego i podmiotowego oraz po analizie dokumentacji medycznej stwierdzili, że odwołująca się nie jest niezdolna do pracy. Nie stwierdzono u niej objawów korzeniowych. Dysfunkcja narządu ruchu jest stopnia miernego i brak zaników mięśniowych kończyn górnych (k.53-53v). Natomiast biegła sądowa neurolog W. T. po przeprowadzeniu wywiadu z J. Ł. , jej zbadaniu oraz po analizie dokumentacji medycznej, rozpoznała dolegliwości jak pozostali biegli i orzekła, że J. Ł. jest częściowo niezdolna do pracy do uzyskania wieku emerytalnego (k.95-96). Ponieważ z opinii nie wynikało, czy biegła uznała, że odwołująca jest osobą częściowo niezdolną do pracy w zw. z chorobą zawodową czy z ogólnego stanu zdrowia oraz nie wynikała data powstania tej niezdolności, Sąd zobowiązał biegłą do wyjaśnienia tych kwestii. Biegła neurolog w wyjaśnieniu opinii sprecyzowała, że częściowa niezdolność do pracy J. Ł. jest z ogólnego stanu zdrowia i istnieje od daty badania przez biegłą (13.06.2015r.). Z uzasadnienia tej opinii wynika, że przyczyną niezdolności do pracy są zmiany zwyrodnieniowe i dyskopatyczne, które nasiliły się w miarę wieku odwołującej (k.108). Odwołująca nie zgodziła się z tak brzmiącymi opiniami. Wniosła o dopuszczenie dowodu z opinii uzupełniającej biegłego neurochirurga, traumatologa i diabetologa (k.116). Sąd na mocy art. 217 § 3 k.p.c. oddalił wniosek o dopuszczenie dowodu z opinii uzupełniającej biegłych uznając, że sporne okoliczności zostały dostatecznie wyjaśnione. Podkreślić bowiem należy, że stan zdrowia odwołującej był analizowany przez dwa niezależne zespoły biegłych, składające się ortopedy, neurologa i biegłego z zakresu medycyny pracy. Żaden z biegłych nie stwierdził, aby odwołująca była osobą niezdolną do pracy w zw. z chorobą zawodową. Ugruntowane jest w orzecznictwie stanowisko, że samo niezadowolenie strony z treści sporządzonej opinii nie stanowi podstawy do powoływania kolejnych dowodów z opinii biegłych. Istotą dopuszczenia takiego dowodu jest bowiem uzyskanie przez Sąd obiektywnej opinii, sporządzonej przez specjalistów co do stanu zdrowia osoby ubiegającej się o prawo do renty. W niniejszym postępowaniu Sąd takie opinie uzyskał. Natomiast dopuszczenie dowodu z opinii diabetologa było zbyteczne z tego względu, że przedmiotem niniejszego postępowania jest ustalenie, czy J. Ł. jest osobą niezdolną w zw. z chorobą zawodową. Schorzenia diabetologiczne nie mają zatem żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. W ocenie Sądu Okręgowego należało podzielić wywody i wnioski wynikające z opinii biegłych lekarzy sądowych. Wnioski zostały przez biegłych sformułowane po przeprowadzeniu wywiadu, badaniu odwołującej się i analizie dokumentacji medycznej zgromadzonej w aktach rentowych w związku z występującym u niej schorzeniami, a w szczególności z chorobą zawodową. Wydane przez biegłych opinie poparte zostały logiczną argumentacją. Biegli jednoznacznie wskazali, że choroba zawodowa w postaci zapalenia okołostawowego barku prawego nie skutkuje niezdolnością do pracy w związku z chorobą zawodową. Wnioski biegłych w tym zakresie znajdują potwierdzenie w zgromadzonej w aktach rentowych dokumentacji medycznej. Podkreślić przy tym należy, że samo istnienie choroby zawodowej nie skutkuje samoistnym prawem do renty z tytułu choroby zawodowej. Konieczne jest, aby stopień zaawansowania tej choroby czynił odwołującą przynajmniej osobą częściowo niezdolną do pracy. Ocena stanu zdrowia dokonana przez biegłą neurolog W. T. jest zbieżna z uprzednio sporządzonymi opiniami. Biegła sprecyzowała bowiem, że J. Ł. jest osobą częściowo niezdolną do pracy z ogólnego stanu zdrowia, a nie z powodu choroby zawodowej. Ponieważ odwołująca od 2012r. uprawniona jest do emerytury, zatem jedynie prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy w zw. z chorobą zawodową uprawniałoby ją do świadczenia zbiegowego. Przy rozstrzyganiu tej sprawy Sąd miał także na uwadze, że w wyroku z dnia 03.02.2010r. Sąd Najwyższy stwierdził, że Sąd musi zwrócić się do biegłego, jeśli dojdzie do przekonania, że okoliczność mająca istotne znaczenie dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy może zostać wyjaśniona tylko w wyniku wykorzystania wiedzy osób mających specjalne wiadomości. W takim przypadku dowód z opinii biegłego z uwagi na składnik wiadomości specjalnych jest dowodem tego rodzaju, że nie może być zastąpiony inną czynnością dowodową ani wnioskowaniem na podstawie innych ustalonych faktów (II PK 192/09, LEX nr 584735). Natomiast w wyroku z dnia 03.11.2009r. Sąd Najwyższy stwierdził, że Sąd nie może samodzielnie dokonać ustalenia dotyczącego stanu zdrowia i stopnia naruszenia sprawności organizmu pod kątem zachowania lub braku zdolności do pracy (I UK 138/09, LEX nr 570122). Nadto w wyroku z dnia 03.09.2009r. Sąd Najwyższy stwierdził, że gdy sprawa wymaga wiadomości specjalnych, to sąd nie może rozstrzygać wbrew opinii biegłych (II UK 30/09, LEX nr 537018). Opinie sporządzone przez biegłych w tej sprawie nie pozostawiają wątpliwości, że odwołująca nie jest osobą niezdolną do pracy w z. z chorobą zawodową. Z tych względów Sąd Okręgowy, działając na zasadzie art.477 14 § 1 k.p.c. , oddalił odwołanie J. Ł. .