Sad powszechny, IV Ka 641/15

Sygn. akt. IV Ka 641/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 października 2015r . Sąd Okręgowy we Wrocławiu Wydział IV Karny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący SSO Stanisław Jabłoński Protokolant Jowita Sierańska po rozpoznaniu w dniu 28 października 2015r. sprawy K. R. s. Z. i P. z domu N. urodzonego (...) w W. obwinionego o czyn z art. 145 kw na skutek apelacji wniesionej przez obwinionego od wyroku Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Śródmieścia z dnia 27 kwietnia 2015 r. sygn. akt VI W 6092/14 I. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że uznaje obwinionego K. R. za winnego tego, że w dniu 31 sierpnia 2014r. na parkingu przy ul. (...) we W. zaśmiecał poprzez rozbijanie butelek i wyrzucanie pustych opakowań miejsce dostępne dla publiczności tj. czynu z art. 145 kw i za ten czyn, na mocy art. 145 kw wymierza mu grzywnę w kwocie 100 (sto) złotych; II. obciąża obwinionego kosztami postępowania w kwocie 100 złotych i opłatą w kwocie 30 złotych za I instancję oraz zwalnia obwinionego od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. UZASADNIENIE K. R. został obwiniony o to, że: w okresie od 01.07.2014 r. do 3.10.2014 r. we W. na ul. (...) na parkingu dopuścił się czynów polegających na zaśmiecaniu miejsca publicznego poprzez rozbijanie butelek i rozrzucanie puszek m. in. w dniu 31.08.2014 r. o godz. 5:26 , we wrześniu o godz. 2:32 oraz 3.10.2014 r. ok. godz. 5:00, tj. o czyn z art. 145 kw. Wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2015 r., sygn. akt VI W 6072/14 Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Śródmieścia w VI Wydziale Karnym: I. uznał obwinionego K. R. za winnego czynów opisanych w części wstępnej wyroku przyjmując jednakże, iż w miały one miejsce: - w okresie od dnia 1 lipca 2014 r. do dnia 31 sierpnia 2014 r. codziennie; - w okresie od dnia 1 września 2014 r. do dnia 21 września 2014 r. trzykrotnie w każdym tygodniu – w bliżej nieustalonych dniach; - w dniu 3 października 2014 r.; tj. czynów z art. 145 kw i za to na podstawie art. 145 kw oraz art. 9 § 2 kw wymierzył mu karę grzywny w wysokości 100 zł (sto złotych); II. na podstawie art. 118 § 1 kpw i art. 616 § 2 kpk w zw. z art. 119 kpw obciążył obwinionego kosztami postępowania w wysokości 100 zł oraz wymierzył mu opłatę w kwocie 30 zł. Apelację od wyroku wywiódł obwiniony i zarzucił:

1. obrazę art. 5 pkt 9 kpsw i art. 17 § 1 pkt 9 kpk ;
2. obrazę art. 276 k poprzez wydanie świadkom z akt postępowania dowodu w postaci płyty video z nagraniem zdarzenia, którą to płytę -zdaniem apelującego- zwrócono spreparowaną;
3. obrazę art. 4 kpk polegającą na przyjęciu wersji oskarżenia a odrzucenie argumentacji obwinionego;
4. obrazę art. 5 § 2 kpk polegającą na uznaniu, że wina obwinionego jest bezsporna bez względu na jakość zeznań świadków i ich prawdomówności;
5. obrazę art. 7 kpk polegającą na dokonaniu oceny materiału dowodowego w sposób dowolny i sprzeczny z zasadami doświadczenia życiowego, a przy tym w sytuacji, gdy oddalono szereg wniosków dowodowych obwinionego;
6. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, a mający wpływ na treść tego orzeczenia, polegający na przyjęciu, że obwiniony dopuścił się popełnienia zarzucanego mu czynu, podczas gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy nie pozwala na przypisanie obwinionemu winy. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja wywiedziona w sprawie skutkowała zmianą zaskarżonego wyroku i przypisaniem K. R. sprawstwa ograniczonego czasowo -w stosunku do sformułowanego we wniosku o ukaranie- czynu. Przede wszystkim w pierwszej kolejności wskazać należy, iż pozostaje w błędzie apelujący sugerując, iż postępowanie toczyło się w sytuacji braku skargi uprawnionego oskarżyciela. Skargą taką był wszak wniosek o ukaranie wniesiony przez Policję, która, stosownie do brzmienia art. 17 § 1 kpsw, jest oskarżycielem publicznym we wszystkich sprawach o wykroczenia. Sąd Odwoławczy stwierdza nadto, że postępowanie w analizowanej sprawie -wbrew twierdzeniom obwinionego- prowadzone w było w sposób prawidłowy, zgodny z obowiązująca procedurą. Sąd meriti w jego ramach pozyskał kompletny materiał dowodowy, odnoszący się do wszystkich istotnych okoliczności zdarzenia i dający wystarczające podstawy do wydania decyzji merytorycznej. Analiza uzasadnienia wyroku w korelacji z materiałami sprawy prowadzi nadto do wniosku, iż przypisanie K. R. sprawstwa występku z art. 145 kw nie stanowiło bynajmniej efektu dowolnej oceny materiału zawartego w aktach, lecz znajdowało szerokie oparcie w przeprowadzonych dowodach. Trafnie wskazał Sąd Rejonowy, że niewątpliwym dowodem na sprawstwo obwinionego jest materiał video przedstawiający K. R. przechadzającego się w porze nocnej z plastikową torbą i wykonującego ruchy rzucania butelkami oraz układania i rozrzucania puszek. Dowód ten ma charakter obiektywny, dodatkowo wsparty jest też zeznaniami P. T. i S. K. , a więc osób, które w dniu 31 sierpnia 2014 r. około godz. 5.00 nad ranem nagrywały obwinionego i naocznie obserwowały jak rozrzuca on butelki po parkingu przed sklepem (...) . Nagranie przezeń przedstawione jest na tyle czytelne i wyraźne, iż zdaniem Sądu Okręgowego nie da się podważyć stwierdzenia, że na nagraniu tym widoczna jest osoba K. R. . Wszelkie insynuacje co do jego wiarygodności uznać zaś należy za linię obrony obwinionego, który -jak się wydaje- „z założenia” kwestionuje wszelkie przeprowadzone w sprawie dowody, nie formułując jednakże na poparcie swojego stanowiska żadnych racjonalnych argumentów. Rzecz natomiast w tym, iż obwinionemu przypisano naruszanie art. 145 kw w okresie od dnia 01 lipca 2014 r. do dnia 03 października 2014 r., gdy tymczasem na działanie K. R. poza datą 31 sierpnia 2014 r. nie ma w aktach sprawy żadnych jednoznacznych i bezpośrednich dowodów. Z samego faktu złapania sprawcy na gorącym uczynku ostatniego dnia sierpnia 2014 r. (i nagrania tego faktu na nośniku) nie można wszak automatycznie wnioskować, że obwiniony R. jest odpowiedzialny również i za podobnego typu incydenty, które miały miejsce zarówno przed w/w zdarzeniem, jak i po nim. Tego typu wnioskowanie nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach i narusza w istocie zasadę domniemania niewinności. To bowiem oskarżyciel publiczny winien przedstawić dowody, które w sposób jednoznaczny, nie budzący jakichkolwiek wątpliwości wskazują na sprawstwo i winę obwinionego w zakreślonym zarzutem czasie (a za takie dowody nie można uznać zeznań osób, które nie widziały naocznie, a jedynie przypuszczają, iż osobą odpowiedzialną za każdorazowe zaśmiecanie parkingu szkłem jest K. R. ), nie zaś „przerzucać” na obwinionego ciężaru udowodnienia swojej niewinności. W tym zatem stanie rzeczy Sąd Odwoławczy dokonał zmiany zaskarżonego wyroku, przypisując K. R. sprawstwo czynu z art. 145 kw ograniczone jedynie do dnia 31 sierpnia 2014 r. W ocenie Sądu karą adekwatną do stopnia społecznej szkodliwości czynu będzie kara 100 zł grzywny. Jest to również kara właściwa z punktu widzenia społecznego oddziaływania kary, jak też jej aspektu wychowawczego. Orzeczenie o kosztach za I instancję oparto o brzmienie przepisów art. 118 § 1 kpsw i art. 616 § 2 kpk w zw. z art. 119 kpsw, natomiast w przypadku II instancji – art. 624 § 1 kpk w zw. z art. 119 kpsw.