Sad powszechny, IV Ka 857/15

Sygn. akt. IV Ka 857/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 22 października 2015 r . Sąd Okręgowy we Wrocławiu Wydział IV Karny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący SSO Aleksander Ostrowski Protokolant Justyna Gdula po rozpoznaniu w dniu 22 października 2015 r. sprawy przeciwko M. M. synowi W. i J. , urodzonemu (...) we W. obwinionego z art. 51§1 kw na skutek apelacji wniesionej przez obwinionego od wyroku Sądu Rejonowego dla Wrocławia - Śródmieścia z dnia 28 kwietnia 2015 roku sygn. akt VI W 5255/14 I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok; II. zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze, w tym wymierza mu opłatę w kwocie 30 złotych za II instancję. Sygn.akt IV Ka 857/15 UZASADNIENIE Wyrokiem Sądu Rejonowego dla Wrocławia- S. z dnia 28 kwietnia 2015r. sygn.akt VI W 5255/14 uznano obwinionego M. M. za winnego tego,że w nocy z 28 na 29 marca 2014r. w godz.21.45-03.00 we W. na ul.(...) poprzez głośne odtwarzanie muzyki zakłócił spokój i spoczynek nocny Z. G. oraz K. G. tj.wykroczenia z art.51§1 kw i za to na mocy tego przepisu wymierzono mu karę grzywny w kwocie 300 zł. Jednocześnie obciążono obwinionego kosztami postępowania w sprawie w wysokości 100 zł a także wymierzono mu opłatę w kwocie 30 zł. Powyższy wyrok został zaskarżony przez obwinionego M. M. ,który w osobistej apelacji zarzucił wyrokowi: 1).obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia,a to art.7 kpk w zw. z art.8 kpsw poprzez dowolną a nie swobodną ocenę dowodów,a mianowicie dowolne uznanie przez Sąd,że obwiniony w nocy 28 na 29 marca 2014r. poprzez głośne odtwarzanie muzyki zakłócił spokój i spoczynek nocny Z. G. oraz K. G. ; 2)błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku a mający wpływ na jego treść. Stawiając powyższe zarzuty skarżący wniósł o „uchylenie zaskarżonego wyroku w całości.” Sąd Okręgowy zważył co następuje. Apelacja obwinionego M. M. nie zasługuje na uwzględnienie albowiem stawiane zarzuty nie znalazły potwierdzenia w aktach przedmiotowej sprawy. Odnosząc się w pierwszej kolejności do podnoszonego w apelacji zarzutu naruszenia przez Sąd Rejonowy zasady swobodnej oceny dowodów, wskazać należy, iż jest on pozbawiony podstaw. W tym miejscu przypomnieć wypada, iż „zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego, przekonanie Sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną przepisu art. 7 k.p.k. , jeśli tylko: - jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy; - stanowi wyraz rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego; - jest zgodne ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, a nadto zostało wyczerpująco i logicznie uargumentowane w uzasadnieniu wyroku” (zob. postanowienie Sądu Najwyższego - Izba Karna z dnia 28 kwietnia 2015 r. II KK 89/15, Legalis nr 1242114) . Sąd Rejonowy w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przeprowadził szczegółową analizę wiarygodności zgromadzonego materiału dowodowego. Ocena ta została dokonana w oparciu o prawidłowe i zrozumiałe kryteria, na podstawie całokształtu dowodów przeprowadzonych w postępowaniu. Odnośnie zarzutu obrazy art. 7 k.p.k. zasadnie wskazuje się w judykaturze, że „formułująca go strona procesowa winna wykazać, że Sąd orzekający nie respektował przy ocenie zebranych w sprawie dowodów wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego oraz zasady prawidłowego (logicznego) rozumowania. Nie wystarczy natomiast (…) samo przeciwstawienie dokonanej przez Sąd meriti ocenie poszczególnych dowodów własnej (subiektywnej) oceny owych dowodów i prosta negacja wyrażonego w tym przedmiocie przez tenże Sąd stanowiska” (zob. wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu – II Wydział Karny z dnia 20 września 2012 r. II AKa 202/12, Legalis nr 680009). Zdaniem Sądu Odwoławczego argumentacja przedstawiona w tym zakresie przez skarżącego stanowi jedynie nieskuteczną polemikę z ustaleniami Sądu I instancji. Nie sposób bowiem zaakceptować tezy jakoby zebrany w sprawie materiał dowodowy został błędnie i z naruszeniem zasady z art.7 kpk oceniony przez Sąd Rejonowy i to li tylko na tej podstawie ,że obwiniony nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu wykroczenia. Obwiniony ma pełne prawo w ramach swojej obrony negować zasadność wniosku o ukaranie,co nie oznacza jednak bezkrytycznego przyjęcia wyłącznie jego wersji wydarzeń i odrzucenia wersji przeciwnej. W niniejszej sprawie zeznania złożyli pokrzywdzeni Z. G. oraz K. G. ,którzy w sposób szczegółowy przedstawili powód dla którego zmuszeni byli wezwać na interwencję funkcjonariuszy Policji i nie mieli oni jakichkolwiek wątpliwości co do tego,iż głośna muzyka dochodzi właśnie z mieszkania obwinionego. Próbę podważenia wiarygodności zeznań tych świadków przez imputowanie im w apelacji omyłki co do miejsca popełnienia wykroczenia czy też złośliwości polegającej na nieuzasadnionym wezwaniu policjantów względem osoby obwinionego należy jednoznacznie wykluczyć,albowiem omyłkę takową kategorycznie wykluczył świadek P. N. . Zeznał on ,iż w czasie interwencji nie miał wątpliwości co do źródła skąd dochodziła głośna muzyka i uznał zgłoszenie pokrzywdzonych za w pełni uzasadnione. Opisane wyżej dowody stanowią zdaniem Sądu Okręgowego logiczny i nierozerwalny łańcuch faktów świadczących jednoznacznie o zasadności przypisania obwinionemu wykroczenia z art.51§1 kw,zaś podnoszone przez niego argumenty za całkowicie chybioną linię obrony,nie zasługującą na uwzględnienie. Orzeczona kara grzywny nie nosi w ocenie Sądu Odwoławczego cech rażącej i niewspółmiernej surowości,a tym samym całość zaskarżonego wyroku Sądu I instancji należało utrzymać w mocy. Jednocześnie w oparciu o przepis art.636 kpk obciążono skarżącego kosztami sądowymi za postępowanie odwoławcze,w tym opłatą w kwocie 30 zł za II instancję.