Sad powszechny, IV U 144/15

Sygn. akt IV U 144/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 8 lipca 2015r. Sąd Okręgowy w Siedlcach IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący SSO Jacek Witkowski Protokolant stażysta Renata Olędzka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lipca 2015r. w S. odwołania M. R. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. z dnia 22 grudnia 2014 r. Nr (...) w sprawie M. R. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. o prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy oddala odwołanie. Sygn. akt IV U 144/15 UZASADNIENIE Decyzją z dnia 22 grudnia 2014 r. Nr (...) Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. odmówił M. R. przyznania prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy, albowiem niezdolność do pracy, określona na podstawie orzeczenia Komisji Lekarskiej z dnia 28.11.2014 r., powstała po upływie 18 miesięcy od ustania okresów ubezpieczenia. Od ww. decyzji odwołanie złożył ubezpieczony M. R. , wskazując, że jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku, zaś jego niezdolność do pracy powstała już w 2011 roku w związku z ciągłymi nawrotami choroby (odwołanie, k. 1 a.s.). W odpowiedzi na odwołanie pozwany organ rentowy wnosił o jego oddalenie, powołując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji z dnia 22 grudnia 2014 r., jednocześnie wskazując, że odwołanie nie wnosi do sprawy żadnych nowych dowodów faktycznych i prawnych, tym samym brak jest podstaw do zmiany decyzji (odpowiedź organu rentowego na odwołanie, k. 2-3 a.s.). Sąd Okręgowy ustalił i zważył, co następuje: Ubezpieczony M. R. , ur. (...) , złożył dnia 11 sierpnia 2014 r. wniosek do pozwanego Oddziału ZUS o ustalenie prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. Rozpoznając wniosek organ rentowy skierował ubezpieczonego na badanie przez Lekarza Orzecznika ZUS, który w orzeczeniu z 01.09.2014 r. ustalił, że M. R. jest całkowicie niezdolny do pracy do 30 września 2015 r., a niezdolność ta powstała 1 czerwca 2014 r. (k. 13 a.r.). Następnie sprawa została przekazana do rozpatrzenia przez Komisję Lekarską Zakładu. W toku postępowania orzeczniczego Komisja Lekarska ZUS rozpoznała u wnioskodawcy następujące schorzenia: stan po urazie czaszkowo-mózgowym z przebytą w dniu 1 czerwca 2014 r. kraniotomią prawostronną z usunięciem krwiaka podtwardówkowego, ze stłuczeniem mózgu, objawy cerebrastenii pourazowej, padaczkę, ZZA, a także przebyte przed laty stłuczenie mózgu, złamanie dwukłykciowe kości piszczelowej lewej oraz zwichnięcie stawu barkowo-obojczykowego lewego (k. 16v a.l.). W ocenie Komisji Lekarskiej, ubezpieczony jest całkowicie niezdolny do pracy do 30 września 2015 r., zaś jako datę powstania całkowitej niezdolności do pracy wskazano dzień 1 czerwca 2014 r., który to był pierwszym dniem hospitalizacji po ostatnim urazie czaszkowo-mózgowym (k. 28 a.r.). Powołane orzeczenie stało się dla organu rentowego podstawą do uznania daty 1.06.2014 r. jako dnia powstania całkowitej niezdolności do pracy, a także ustalenia, że niezdolność ta powstała po upływie 18 miesięcy od ustania okresów ubezpieczenia, w konsekwencji czego w dniu 22 grudnia 2014 r. wydano zaskarżoną decyzję odmowną (k. 32 a.r.). W niniejszej sprawie bezspornym było, że ostatni okres ubezpieczeniowy wnioskodawcy ustał w dniu 18 sierpnia 2011 roku, co wynika z akt organu rentowego. Nadto organ rentowy uznał za udowodnione przez wnioskodawcę okresy składkowe i nieskładkowe w wymiarze 8 lat, 10 miesięcy i 11 dni, w tym 8 lat, 10 miesięcy i 5 dni okresów składkowych oraz 6 dni okresów nieskładkowych. W toku postępowania odwoławczego Sąd dopuścił dowód z opinii zespołu biegłych składającego się z lekarzy neurologa i psychiatry, a także z psychologa. Biegli sądowi stwierdzili u M. R. łagodne zaburzenia poznawacze przy niższej od przeciętnej sprawności intelektualnej (tj. poza obszarem upośledzenia umysłowego), zespół uzależnienia od alkoholu w okresie abstynencji, kilkakrotne urazy głowy, w tym uraz czaszkowo – mózgowy w dniu 1.06.2014 r. W uzasadnieniu opinii wskazano, że po zapoznaniu się z dokumentacją medyczną zawartą w aktach sprawy i przeprowadzeniu badania ubezpieczonego, biegli stwierdzili u wnioskodawcy całkowitą niezdolność do pracy od dnia 1 czerwca 2014 r. do 30 września 2015 r. Jak ustalił biegły lekarz neurolog, opiniowany nadużywał alkoholu, zaś w 1999 roku przebył uraz głowy z wstrząśnieniem mózgu, a od tego czasu występowały u badanego napady drgawkowe, głównie abstynencyjne. W 2014 r. ubezpieczony przebył uraz czaszkowo-mózgowy z krwiakiem przymózgowym okolicy skroniowo-ciemieniowej prawej, mniejszym krwiakiem przymózgowym lewej okolicy skroniowej, ze stłuczeniem obu płatów skroniowych, złamaniem kości skroniowej prawej i złamaniem skrzydła większego kości klinowej prawej. Dnia 1 czerwca 2014 r. przeprowadzono u ubezpieczonego prawostronną kraniotomię z usunięciem krwiaka podtwardówkowego. Po zastosowanym leczeniu nie stwierdzono niedowładów ani innych istotnych objawów ogniskowego uszkodzenia CUN. Niemniej jednak z uwagi na przebyty bardzo poważny uraz czaszkowo-mózgowy biegły lekarz neurolog stwierdził u ubezpieczonego całkowitą niezdolność do pracy od dnia 1 czerwca 2014 r. do 30 września 2015 r., co jest zgodne z orzeczeniem Komisji Lekarskiej ZUS z dnia 28.11.2014 r. (k. 12-13 a.s.). Analizując przedmiotową opinię biegłych, Sąd doszedł do przekonania, że stanowi ona miarodajny i wiarygodny dowód w sprawie, gdyż wydana została przez lekarzy specjalistów oraz psychologa, a ponadto poprzedzona została analizą dokumentacji medycznej oraz badaniem przedmiotowym ubezpieczonego. Opinia jest spójna, logiczna, należycie uzasadniona i sporządzona przez biegłych specjalizacji odpowiadających schorzeniom M. R. . Na rozprawie w dniu 8 lipca 2015 r. pełnomocnik ubezpieczonego wskazał, że nie zgadza się z opinią, jednak nie zgłasza do niej uwag, a także nie zgłasza wniosków dowodowych w sprawie (k. 24v a.s.). Organ rentowy nie kwestionował ww. opinii sporządzonej przez biegłych sądowych. Zgodnie z art. 57 ust. 1 i 2 ustawy z 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2015 r., poz. 748 t.j.) renta z tytułu niezdolności do pracy przysługuje ubezpieczonemu, który spełnił łącznie następujące warunki: jest niezdolny do pracy, ma wymagany okres składkowy i nieskładkowy określony na podstawie art. 58 ustawy, a niezdolność do pracy powstała w okresach, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1 i 2, pkt 3 lit. b, pkt 4, 6, 7 i 9, ust. 2 pkt 1, 3-8 i 9 lit. a, pkt 10 lit. a, pkt 11-12, 13 lit. a, pkt 14 lit. a i pkt 15-17 oraz art. 7 pkt 1-3, 5 lit. a, pkt 6 i 12, albo nie później niż w ciągu 18 miesięcy od ustania tych okresów, przy czym ostatniego wymogu nie stosuje do ubezpieczonego, który udowodnił okres składkowy i nieskładkowy wynoszący co najmniej 20 lat dla kobiety lub 25 lat dla mężczyzny oraz jest całkowicie niezdolny do pracy ( art. 57 ust. 2 ). W myśl art. 12 ust. 1, 2 i 3 ustawy niezdolną do pracy jest osoba, która całkowicie lub częściowo utraciła zdolność do pracy zarobkowej z powodu naruszenia sprawności organizmu i nie rokuje odzyskania zdolności do pracy po przekwalifikowaniu, przy czym całkowicie niezdolną do pracy jest osoba, która utraciła zdolność do wykonywania jakiejkolwiek pracy, a częściowo niezdolną do pracy jest osoba, która w znacznym stopniu utraciła zdolność do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji. Sąd za opinią biegłych sądowych uznał, że ubezpieczony jest całkowicie niezdolny do pracy od dnia 1 czerwca 2014 r., kiedy to z uwagi na poważny uraz czaszkowo-mózgowy przeprowadzono u M. R. prawostronną kraniotomię z usunięciem krwiaka podtwardówkowego. Bezspornym było, że ostatni okres ubezpieczeniowy wnioskodawcy ustał w dniu 18 sierpnia 2011 r., t.j. ponad 33 miesiące przed powstaniem całkowitej niezdolności do pracy. Wobec powyższego ubezpieczony M. R. nie spełnił warunku do przyznania renty z tytułu niezdolności do pracy określonego w art. 57 ust. 1 pkt 3 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych , bowiem niezdolność do pracy powstała po upływie 18 miesięcy od ustania ostatniego okresu ubezpieczeniowego. Należy również wskazać, że choć u ubezpieczonego stwierdzono całkowitą niezdolność do pracy, to z uwagi na krótki okres zatrudnienia (udowodnione 8 lat, 10 miesięcy i 11 dni okresów składkowych i nieskładkowych) nie można było zastosować art. 57 ust. 2 ww. ustawy, stanowiącego, że przepisu art. 57 ust. 1 pkt 3 nie stosuje się do ubezpieczonego całkowicie niezdolnego do pracy, który udowodnił okres składkowy i nieskładkowy wynoszący co najmniej 25 lat dla mężczyzny. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 477 14 § 1 k.p.c. , odwołanie podlegało oddaleniu.