Sad powszechny, V Ka 461/15

Sygn. akt V .2 Ka 461/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 1 października 2015 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach Ośrodek Zamiejscowy w Rybniku Wydział V Karny Sekcja Odwoławcza w składzie: Przewodniczący: SSO Jacek Myśliwiec Protokolant : Justyna Napiórkowska w obecności Magdaleny Szymańskiej Prokuratora Prokuratury Okręgowej po rozpoznaniu w dniu 1 października 2015 r. sprawy: K. Ś. / Ś. / s. E. i Z. ur. (...) w S. oskarżonego o przestępstwo z art. 286 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Rybniku z dnia 7 maja 2015r. sygn. akt IX K 267/14 I.utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok; II.zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów postępowania odwoławczego obciążając nimi Skarb Państwa. Sygn.akt V. 2 Ka 461/15 UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z dnia 07 maja 2015r. Sąd Rejonowy w Rybniku uznał oskarżonego K. Ś. za winnego tego, że w dniu 05 sierpnia 2013r. w R. , w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, po uprzednim wprowadzeniu w błąd pożyczkodawcę co do swojej faktycznej sytuacji finansowej i majątkowej, przedkładając zawierające nieprawdziwe dane dokument w postaci zaświadczenia o zatrudnieniu w firmie (...) Sp. z o.o. nie mając zamiaru ani możliwości wywiązania się z przyjętego na siebie zobowiązania, doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia swoim mieniem w kwocie 6000zł firmę (...) Sp. z o.o. w B. , przy czym zarzucanego mu czynu dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa będąc uprzednio skazanym prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Sochaczewie z dnia 28 maja 2004r. w sprawie o sygn. II K 56/04 za umyślne przestępstwo podobne z art. 3286§1 kk na karę 1 roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 4 lat, następnie zarządzoną do wykonania postanowieniem Sądu Rejonowego w Sochaczewie z dnia 19.10.2006r., którą to karę odbył w ramach kary łącznej 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej prawomocnym wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Północ w W. z dnia 17.05.2012r. w sprawie sygn. VIII K 128/12 w okresie od 12.02.2011r. do 12.12.2012r. , czym wyczerpał ustawowe znamiona przestępstwa z art. 286§ 1 kk w zw. z art. 64§1 kk i za to na mocy art. 286§1 kk wymierzył mu karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Na mocy art. 63 § 1 kk zaliczył oskarżonemu na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności okres rzeczywistego pozbawienia wolności w tej sprawie od dnia 18 marca 2014r. do dnia 19 marca 2014r. tj. 2 dni. Na podstawie art. 624 §1 kpk zwolnił oskarżonego w całości od ponoszenia kosztów sądowych obciążając nimi Skarb Państwa. Apelację od powyższego wyroku złożyła obrońca oskarżonego, która na podstawie art. 425 i 444 kpk zaskarżyła go w całości. Wyrokowi zarzuciła błędy w ustaleniach faktycznych , będące wynikiem mającej wpływ na treść orzeczenia obrazy przepisów postępowania ( zwłaszcza art. 4 kpk , art. 5 §2 kpk i art. 7 kpk ) , które to błędy wyrażają się w przyjęciu tezy, że oskarżony przedłożył zawierające nieprawdziwe dane zaświadczenie o zatrudnieniu w firmie (...) Sp. z o.o. , czym wprowadził pożyczkodawcę (...) Sp. z o.o. w błąd co do możliwości wywiązania się z przyjętego na siebie zobowiązania. Z uwagi na powyższe w oparciu o art. 437 kpk wniosła o zmianę zaskarżonego orzeczenia i uniewinnienie oskarżonego, ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Z ostrożności procesowej wyrokowi zarzuciła rażącą niewspółmierność orzeczonej kary w stosunku do stopnia społecznej szkodliwości popełnionego przestępstwa, stopnia winy oskarżonego oraz w relacji do celów, jakie kara ta winna spełnić w zakresie prewencji szczególnej. Sąd Okręgowy zważył co następuje: Apelacja obrońcy oskarżonego w zakresie, w jakim kwestionowała ustalenia faktyczne pozbawiona była słuszności. Powyższy zarzut byłby słuszny tylko wtedy , gdyby Sąd I instancji oparł swój wyrok na faktach, które nie znajdują potwierdzenia w wynikach postępowania dowodowego, albo też z faktów tych wysnuł wnioski niezgodne ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego. Takich uchybień Sąd Rejonowy w przedmiotowej sprawie się nie dopuścił albowiem Sąd ten wskazał dowody , na których oparł swoje ustalenia faktyczne a jednocześnie wskazał przesłanki, którymi kierował się odmawiając wiary dowodom przeciwnym . Polemizując z ustaleniami faktycznymi autor apelacji usiłował wykazać, że Sąd I instancji bezpodstawnie odmówił wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego zaprzeczającego aby dopuścił się przypisanego mu przestępstwa i ustalenia oparł na dokumentacji finansowej i zeznaniach świadków, które zdaniem skarżącego budzą wątpliwości. Tymczasem Sąd I instancji mając do wyboru przeciwstawne stanowiska – poczynił ustalenia, opierając się na zeznaniach m.in. świadka K. P. oraz dokumentacji dotyczącej podatków firmy (...) uznając je za jednoznaczne i wiarygodne , zaś wyjaśnieniom oskarżonego co do jego deklaracji o chęci spłaty kredytu tego waloru odmówił. Z faktu , że sąd merytoryczny dokonał oceny dowodów- do czego zresztą był zobowiązany- nie wynika samo przez się, iż poczynione ustalenia faktyczne są błędne, jeśli ocena dowodów zebranych w sprawie nie wykracza poza ramy zakreślone w przepisach postępowania , zwłaszcza zaś w art. 4 i 7 kpk . W istocie Sąd Rejonowy dokonał oceny dowodów w sposób bezstronny, nie przekroczył granic oceny swobodnej, a przy tym uwzględnił zasady wiedzy i doświadczenia życiowego, zaś swój pogląd na ostateczne wyniki przewodu sądowego przekonująco uzasadnił w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku. Odnośnie wyjaśnień oskarżonego, na które w istocie powołuje się skarżący, to wypada tylko zauważyć, iż wyjaśnienia oskarżonego zostały poddane przez Sąd I instancji wnikliwej, rzeczowej analizie i konfrontując je z całokształtem ujawnionych okoliczności Sąd Rejonowy uznał je za niewiarygodne. Taka ocena tych dowodów nie zawiera w sobie ani błędu ani nie jest oceną dowolną, skoro została oparta wszechstronną analizą całokształtu okoliczności sprawy. Oskarżony występując o przyznanie mu kredytu zapewniał pożyczkodawcę, iż posiada dochody, które umożliwią mu spłatę pożyczki oraz , że nie jest w żaden sposób zadłużony. Obie te informacje były nieprawdziwe i stanowiły element wprowadzenia kredytodawcy w błąd. Wystawione przez jego ówczesną konkubinę zaświadczenie o zatrudnieniu w sposób oczywisty stwierdzało nieprawdę. Analiza dokumentów pozwala na stwierdzenie, iż spółka (...) , z której jakoby miał otrzymywać wynagrodzenie, w rzeczywistości nie prowadziła żadnej działalności. Spółka nie dokonywała także żadnych wpłat zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych z tytułu zatrudnionych pracowników. Co więcej oskarżony nie został nawet zgłoszony do ubezpieczenia. Na temat zatrudnienia oskarżonego nie posiadał także żadnych informacji pełniący wówczas funkcję pełnomocnika spółki (...) . Twierdzenie oskarżonego, iż zatajał swoją działalność na rzecz spółki, aby uniknąć egzekucji komorniczej jest tyleż nieprzekonywujące co wręcz naiwne tym bardziej, iż ta informacja stoi w całkowitej sprzeczności z deklaracjami oskarżonego co do swojej dobrej sytuacji finansowej.Już chociażby ta wewnętrzna sprzeczność dyskredytuje rzetelność wyjaśnień oskarżonego. Fakt, iż spłacił on trzy raty z zaciągniętego kredytu nie zmienia postaci rzeczy, gdyż uczynił to już w toku toczącego się wobec niego postępowania karnego i świadczy nie tyle o zamiarze wywiązania się z przyjętego zobowiązania co z chęci naprawienia szkody. Generalnie zarzuty i argumenty apelacji miały charakter czysto polemiczny, sprowadziły się do negowania ocen i ustaleń sądowych i zastępowania ich ocenami i wnioskami własnymi. W żadnym zaś razie nie podważają one trafności rozstrzygnięcia Sądu Rejonowego . W świetle zebranego i prawidłowo ocenionego przez Sąd I instancji materiału dowodowego nie ulega żadnej wątpliwości, że oskarżony dopuścił się przypisanego mu przestępstwa. Mając powyższe na uwadze i uznając analizę materiału dowodowego dokonaną przez Sąd Rejonowy za prawidłową Sąd Okręgowy nie znalazł podstaw do zmiany zaskarżonego wyroku w zakresie winy ani też podstaw do jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Wymierzona oskarżonemu kara 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności w wymiarze bezwzględnym nie może być uznana za karę niewspółmierną i to w stopniu wręcz rażącym poprzez swoją surowość. Oskarżony jest sprawcą niepoprawnym, uprzednio wielokrotnie karanym, w tym również za analogiczne przestępstwa. Aktualnie odpowiada on w warunkach powrotu do przestępstwa określonych w art. 64 § 1 kk . W tej sytuacji słusznie Sąd Rejonowy nie znalazł jakichkolwiek argumentów aby wobec oskarżonego postawić pozytywną prognozę kryminologiczną, a jedynie wówczas możliwe było sięgnięcie po instytucję warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności. Z tych względów i w tej części brak jest podstaw do zmiany zaskarżonego wyroku. W zespole powyższych okoliczności Sąd Okręgowy utrzymał w mocy zaskarżony wyrok. Równocześnie z uwagi na aktualną sytuację finansową oskarżonego Sąd odstąpił od obciążania go kosztami postępowania odwoławczego.