Sygn. akt V .2 Ka 521/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 17 listopada 2015 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach Ośrodek Zamiejscowy w R. Wydział V Karny Sekcja Odwoławcza w składzie: Przewodnicz

§ 1

kk i za to na mocy art.

§ 1kk wymierzył mu karę 8 miesięcy pozbawienia wolności, 2.

w tym samym dniu na terenie Komendy Miejskiej Policji w Ż. poprzez popchnięcie rękami A. M. , a następnie szarpanie za mundur B. A. i K. Z. naruszył nietykalność cielesną funkcjonariuszy policji A. M. , B. A. i K. Z. oraz znieważył funkcjonariuszy policji A. M. , B. A. , K. Z. , P. S. i A. S. słowami powszechnie uznanymi za wulgarne i obelżywe, podczas i w związku z pełnieniem przez nich obowiązków służbowych, tj. przestępstwa z art. 222 § 1 kk i art. 226 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk i za to na mocy art. 222 § 1 kk w zw. z art. 11 § 3 kk wymierzył mu karę 10 miesięcy pozbawienia wolności. Na podstawie art. 85 kk i art. 86 § 1 kk orzekł wobec oskarżonego W. Z. za przestępstwa z punktu 1 i 2 wyroku karę łączną 1 roku pozbawienia wolności, której wykonanie na mocy art. 69 § 1 i 2 kk i art. 70 § 1 pkt 1 kk warunkowo zawiesił na okres próby 3 lat. Na podstawie art. 71 § 1 kk orzekł wobec oskarżonego W. Z. karę grzywny w wymiarze 60 stawek dziennych przyjmując, iż jedna stawka dzienna jest równoważna kwocie 10 zł. Na podstawie art. 49 § 2 kk orzekł wobec oskarżonego W. Z. świadczenie pieniężne w kwocie 300,00 złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej. Na podstawie art. 42 § 2 kk orzekł wobec oskarżonego W. Z. zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 1 roku. Na podstawie art. 72 § 1 pkt 2 kk zobowiązał oskarżonego W. Z. do pisemnego przeproszenia pokrzywdzonych: A. M. , B. A. , K. Z. , P. S. i A. S. w terminie 4 miesięcy od uprawomocnienia się wyroku. Tym samym wyrokiem Sąd Rejonowy w Żorach uznał oskarżonego J. Z. za winnego tego, że w dniu 01 stycznia 2011r., na terenie Komendy Miejskiej Policji w Ż. poprzez szarpanie za mundur A. S. , popchnięcie P. S. oraz podrapanie paznokciami A. S. w okolicy czoła i szyi naruszył nietykalność cielesną funkcjonariuszy policji A. S. i P. S. oraz znieważył funkcjonariuszy policji A. S. , P. S. , A. M. , B. A. i K. Z. słowami powszechnie uznanymi za wulgarne i obelżywe, podczas i w związku z pełnieniem przez nich obowiązków służbowych, przy czym czynu tego dopuścił się będąc uprzednio skazanym wyrokiem Sądu Rejonowego w Żorach z dnia 6.04.2006r., sygn. akt II K 771/05 za przestępstwo umyślne z art.

§ 1kk na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz z art.

224 § 1 kk i art. 226 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, mocą którego wymierzono karę łączną 8 miesięcy pozbawienia wolności, którą warunkowo zawieszono na okres próby wynoszący 3 lata, następnie postanowieniem Sądu Rejonowego w Żorach z dnia 29.03.2009r. sygn. II Ko 236/09 zarządzono wyżej wymienioną karę łączną do wykonania, którą odbył w okresie od 14 września 2009 roku do 14 maja 2010 roku, tj. przestępstwa z art. 222 § 1 kk i art. 226 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 64 § 1 kk i za to na mocy art. 222 § 1 kk w zw. z art. 11 § 3 kk skazał go na karę 10 miesięcy pozbawienia wolności. Na podstawie art. 50 kk orzekł podanie wyroku do publicznej wiadomości poprzez wywieszenie jego treści w budynku Sądu Rejonowego w Żorach przez okres 2 miesięcy. Nadto zasądził od Skarbu Państwa na rzecz: - adw. P. P. kwotę 1224zł + 23% Vat tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej obrony z urzędu udzielonej oskarżonemu J. Z. , - adw. J. W. kwotę 1152zł + 23% Vat tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej obrony z urzędu udzielonej oskarżonemu W. Z. . Na podstawie art. 624 § 1 kpk i art. 17 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych zwolnił oskarżonych od ponoszenia kosztów postępowania, obciążając nimi Skarb Państwa. Apelacje od powyższego wyroku złożyli obaj oskarżeni oraz ich obrońcy. Obrońca oskarżonego J. Z. zaskarżył wyrok w całości na korzyść oskarżonego. Na podstawie art. 438 pkt 3, 4 oraz art. 427 kpk wyrokowi zarzucił:

1. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że oskarżony J. Z. w dniu 01.01.2011r. szarpał za mundur A. S. , popychał P. S. , drapał paznokciami A. S. , naruszył nietykalność cielesną A. S. oraz P. S. , a nadto znieważył A. S. , P. S. , A. M. , B. A. i K. Z. słowami powszechnie uznawanymi za wulgarne i obelżywe w związku z pełnieniem przez nich obowiązków służbowych, podczas gdy z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie sposób przyjąć, aby J. Z. popełnił zarzucany mu czyn;
2. z ostrożności procesowej rażącą niewspółmierność - surowość orzeczonej w stosunku do oskarżonego J. Z. kary pozbawienia wolności w wymiarze 10 miesięcy pozbawienia wolności;
3. z ostrożności procesowej błąd w ustaleniach faktycznych w zakresie badania okoliczności związanych z wymiarem kary, podczas gdy dotychczasowy sposób życia oskarżonego, jego właściwości i warunki osobiste uzasadniają przypuszczenie, że niższy wymiar kary połączony z warunkowym zawieszeniem jej wykonania będzie wystarczający do osiągnięcia celów kary wobec J. Z. ;
4. nieprawidłowe rozstrzygnięcie o kosztach obrony z urzędu świadczonej na rzecz oskarżonego J. Z. oraz brak uzasadnienia rozstrzygnięcia o kosztach sądowych obrony z urzędu świadczonej na rzecz oskarżonego J. Z. . Podnosząc powyższe zarzuty, na podstawie art. 437 kpk wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości w odniesieniu do rozstrzygnięć dotyczących J. Z. oraz zasądzenie na rzecz obrońcy z urzędu oskarżonego J. Z. wynagrodzenia za postępowanie apelacyjne wg norm prawem przewidzianych oświadczając, że koszty te nie zostały w całości ani w części pokryte przez oskarżonego. Obrońca oskarżonego W. Z. zaskarżył wyrok w całości na korzyść oskarżonego. Na podstawie art. 438 pkt 3 kpk wyrokowi zarzucił :
5. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na uznaniu, że oskarżony kierował się zamiarem naruszenia nietykalności cielesnej funkcjonariuszy policji poprzez popychanie rękami i szarpanie za mundur, gdy w ocenie oskarżonego jego zachowanie było usprawiedliwione koniecznością intuicyjnej obrony przed nadużytymi środkami przymusu;
6. błąd w ustaleniach faktycznych w zakresie, w jakim Sąd I instancji uznał, że niewątpliwie oskarżony prowadził samochód w czasie zatrzymania do kontroli, a to wbrew zeznaniom świadków - funkcjonariuszy przeprowadzających kontrolę, którzy wątpliwościami co do tożsamości osoby kierującej uzasadniali fakt zatrzymania i doprowadzenia na komendę policji również oskarżonego J. Z. . Wskazując na powyższe wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o przyznanie kosztów obrony świadczonej z urzędu w II instancji nieopłaconych przez stronę w całości ani w części. W osobistej apelacji oskarżony J. Z. zarzucił niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, co doprowadziło do wydania wyroku „łamiącego prawo”. Wskazał, że nie miał możliwości pokierowania swoim czynem i z uwagi na zachowanie funkcjonariuszy policji zasadnym byłoby zastosowanie art. 25 kk . Podniósł także, że na jednym z posiedzeń sądowych był nieprawidłowo reprezentowany przez zastępcę swojego obrońcy. W związku z tym wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy. W osobistej apelacji oskarżony W. Z. zaskarżył wyrok w całości i zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że po założeniu kajdanek „od tyłu” miał możliwość odpychania funkcjonariuszy policji. Wskazał, że naruszone zostały przepisy postępowania, bowiem zaniechano udziału w rozprawie oskarżyciela posiłkowego oraz publicznego. W. Z. nie zgodził się z karą pozbawienia wolności orzeczoną z warunkowym zawieszeniem jej wykonania domagając się orzeczenia kary bezwzględnej pozbawienia wolności. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Żadna z apelacji na uwzględnienie nie zasługuje, bowiem stawiane zaskarżonemu wyrokowi zarzuty okazały się bezzasadne. Z uwagi na treść podniesionych zarzutów wskazujących na błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, Sąd Okręgowy podjął całościową analizę przebiegu postępowania w toku rozprawy głównej i ocenę jego poprawności, w tym ocenę kompletności zgromadzenia materiału dowodowego oraz prawidłowości jego analizy i wniosków formułowanych przez Sąd meriti . Pierwszorzędnym bowiem zadaniem Sądu ad quem jest właśnie kontrola, czy ocena dowodów, którą przeprowadził i przedstawił w pisemnym uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji, mieści się w granicach oceny swobodnej, czy też nosi cechy oceny dowolnej. W wyniku przeprowadzenia tak zakreślonego postępowania kontrolnego Sąd Okręgowy nie ujawnił żadnych okoliczności o istotnym znaczeniu, które mogłyby dawać podstawę do kwestionowania poprawności procedury poznawczej i kształtowania przez Sąd meriti podstaw faktycznych podejmowanych w sprawie rozstrzygnięć. Trafnym nadto wydaje się przypomnienie utrwalonego od lat poglądu, że ustalenia faktyczne dokonane przez Sąd meriti w toku rozprawy głównej mogą być skutecznie zakwestionowane, a ich poprawność zdyskwalifikowana, wtedy dopiero, gdyby w procedurze dochodzenia do nich Sąd uchybił dyrektywom art. 7 kpk , pominął istotne w sprawie dowody lub oparł się na dowodach na rozprawie nieujawnionych, sporządził uzasadnienie niezrozumiałe, nadmiernie lapidarne, bądź sprzeczne z regułami logicznego rozumowania, wyłączające możliwość merytorycznej oceny kontrolno-odwoławczej. Obraza przepisu art. 7 kpk i w związku z tym dokonanie błędnych ustaleń faktycznych ma miejsce tylko wtedy, gdy skarżący wykaże, że sąd orzekający - oceniając dowody - naruszy zasady logicznego rozumowania, nie uwzględni przy ich ocenie wskazań wiedzy oraz doświadczenia życiowego. Ocena dowodów dokonana z zachowaniem wymienionych kryteriów pozostaje pod ochroną art. 7 kpk i brak będzie podstaw do kwestionowania dokonanych przez sąd ustaleń faktycznych i końcowego rozstrzygnięcia, gdy nadto sąd nie orzeknie z obrazą art. 410 kpk i 424 § 2 kpk oraz nie uchybi dyrektywie art. 5 § 2 kpk . Tego rodzaju uchybień i o takim stopniu, aby rodziły one wątpliwości co do merytorycznej trafności zaskarżonego wyroku, Sąd Odwoławczy nie stwierdził. Uwzględniając powyższe, brak jest podstaw do zaaprobowania twierdzeń obrońcy oskarżonego J. Z. o błędnych ustaleniach faktycznych, wyrażających się przede wszystkim w przyjęciu, że oskarżony ten w dniu 01.01.2011r. szarpał za mundur A. S. , popychał P. S. , drapał paznokciami A. S. , naruszył nietykalność cielesną A. S. oraz P. S. , a nadto znieważył A. S. , P. S. , A. M. , B. A. i K. Z. słowami powszechnie uznawanymi za wulgarne i obelżywe w związku z pełnieniem przez nich obowiązków służbowych. Na takie bowiem zachowanie J. Z. wskazują spójne zeznania pokrzywdzonych A. S. ( J. Z. szarpał go za kurtkę, naderwał rękaw kurtki, rozerwał pagon, popchnął go, szarpał i podrapał w okolice czoła i szyi, używał wulgaryzmów skierowanych bezpośrednio do interweniujących policjantów), P. S. ( J. Z. popchnął go, używał wulgaryzmów skierowanych bezpośrednio do interweniujących policjantów), B. A. ( J. Z. używał wulgaryzmów skierowanych bezpośrednio do interweniujących policjantów), A. M. ( J. Z. używał wulgaryzmów skierowanych bezpośrednio do interweniujących policjantów) oraz K. Z. ( J. Z. używał wulgaryzmów skierowanych bezpośrednio do interweniujących policjantów). Z zeznań funkcjonariuszy policji wynika, że obaj oskarżeni od początku zachowywali się agresywnie i używali wulgaryzmów wobec wykonujących czynności służbowe pokrzywdzonych. Brak jest również podstaw do zaaprobowania twierdzeń obrońcy oskarżonego W. Z. , iż Sąd Rejonowy dopuścił się błędu w ustaleniach faktycznych polegającego na uznaniu, że oskarżony kierował się zamiarem naruszenia nietykalności cielesnej funkcjonariuszy policji poprzez popychanie rękami i szarpanie za mundur, gdy w ocenie oskarżonego jego zachowanie było usprawiedliwione koniecznością intuicyjnej obrony przed nadużytymi środkami przymusu. Z zeznań funkcjonariuszy policji wynika bowiem, że tzw. dźwignia i chwyty obezwładniające zostały zastosowane wobec W. Z. po tym, jak oskarżony popchnął A. M. i szarpnął za mundur B. A. oraz K. Z. . W czasie wykonywania tych czynności oskarżony cały czas odpychał i szarpał za mundur policjantów. W takiej sytuacji nie może być mowy o obronie koniecznej, nie doszło tutaj do nadużycia środków przymusu. W tym miejscu należy się odnieść do zarzutu wskazanego przez oskarżonego J. Z. , który podniósł, że nie mógł pokierować swoim postępowaniem i że zastosowanie ma art. 25 kk . Po pierwsze – J. Z. został poddany badaniu psychiatryczno-psychologicznemu, na podstawie którego bieli psychiatrzy oraz psycholog zgodnie orzekli, że nie zachodzą warunki ani zniesionej, ani też ograniczonej poczytalności. Żadna ze stron opinii tej nie kwestionowała i Sąd I instancji słusznie przyjął, że nie zachodzą warunki z art. 31 § 1 i 2 kk . Po wtóre – jeżeli oskarżony wywodzi niemożność kierowania swoim czynem jedynie z faktu, że został obezwładniony, a zastosowane środki były nadmierne i dlatego doszło do obrony koniecznej, to takie wnioskowanie jest absolutnie sprzeczne z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, przeczy też zasadom logiki i doświadczenia życiowego. Z zeznań funkcjonariuszy policji wynika, że w czasie, gdy obezwładniali W. Z. , J. Z. szarpał za kurtkę A. S. , naderwał rękaw kurtki i rozerwał mu pagon. Wykrzykiwał przy tym słowa wulgarne, po czym popchnął A. S. i P. S. . Z uwagi na takie zachowanie również wobec tego oskarżonego zastosowano dźwignię i chwyty obezwładniające. W czasie tych czynności J. Z. szarpał się, nadto podrapał A. S. w okolice czoła i szyi. Nietrafny jest również zarzut obrońcy oskarżonego W. Z. wskazujący na błąd w ustaleniach faktycznych polegający na tym, że Sąd I instancji uznał, iż niewątpliwie W. Z. prowadził samochód w czasie zatrzymania do kontroli, a to wbrew zeznaniom świadków - funkcjonariuszy przeprowadzających kontrolę, którzy wątpliwościami co do tożsamości osoby kierującej uzasadniali fakt zatrzymania i doprowadzenia na komendę policji również oskarżonego J. Z. . Otóż żaden ze świadków interweniujących w związku z przeprowadzeniem kontroli pojazdu marki D. (...) o nr rej. (...) i podejrzeniem, że kieruje nim osoba nietrzeźwa, nie miał wątpliwości, że kierowcą był W. Z. . Postawa oskarżonych zadecydowała o tym, że obaj zostali przewiezieniu na komendę policji, gdzie zostali poddani badaniu na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu, a odnośnie J. Z. dodatkowo badaniu krwi. Nie doszło tutaj do zatrzymania żadnego z oskarżonych, zostali oni doprowadzeni w celu wykonania badania stanu ich trzeźwości. Jak zeznał świadek A. M. (k. 304) „My widzieliśmy, że kierował W. Z. , który powiedział, że bez brata nigdzie nie jedzie. J. też tak mówił i że sam pójdzie do radiowozu i będzie bronił brata, bo inaczej brata pobijemy , bo on zna policję” . Doprowadzenie J. Z. na komendę nie wynikało zatem z wątpliwości odnośnie tego, kto kierowała pojazdem, a spowodowane było wyżej opisanym zachowaniem oskarżonych. Sąd meriti miał pełne prawo w ramach swoich kompetencji wynikających z art. 7 kpk dać wiarę zeznaniom przesłuchanych funkcjonariuszy policji. Sąd Rejonowy swoją decyzję wystarczająco przekonująco uzasadnił w pisemnych motywach wyroku, a uzasadnienie to nie jest dotknięte błędem logicznym. Konkludując, Sąd Okręgowy nie znalazł jakichkolwiek podstaw do uznania, by wskazany stan faktyczny został ustalony przez Sąd Rejonowy w wyniku dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów. Wyrok został oparty na całokształcie okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej, co czyni zadość wymogom określonym w art. 410 kpk . Sąd Okręgowy nie dopatrzył się również naruszenia art. 5 § 2 kpk . Wątpliwości bowiem nie miał Sąd Rejonowy ustalając stan faktyczny sprawy, a tylko wtedy można by zastosować regułę in dubio pro reo . Uzasadnienie Sądu Rejonowego odpowiada dyrektywom wymienionym w art. 424 § 2 kpk . Pisemne motywy wyroku sporządzone przez Sąd Rejonowy w zupełności umożliwiają przeprowadzenie kontroli merytorycznej wydanego orzeczenia. Odnosząc się do orzeczonych kar należy przyjąć, że wymierzone zostały one po rozważeniu przez Sąd I instancji szeregu okoliczności mających wpływ na ich wymiar i nie można ich uznać za rażąco surowe, dlatego i w tej części brak jest podstaw do zmiany czy też uchylenia zaskarżonego wyroku. Sąd I instancji wziął pod uwagę okoliczności łagodzące oraz obciążające i należycie je uwzględnił przy wymiarze kary, podkreślił w pisemnych motywach zaskarżonego orzeczenia, że na wymiar kary miał wpływ stopień zawinienia sprawców i społeczna szkodliwość przypisanych im czynów. Słusznie przyjął Sąd Rejonowy, że kary: 8 miesięcy pozbawienia wolności za czyn z art. 178 § 1 kk i 10 miesięcy pozbawienia wolności za czyn z art. 222 § 1 kk i art. 226 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk , w konsekwencji kara łączna 1 roku pozbawienia wolności orzeczona wobec oskarżonego W. Z. oraz kara 10 miesięcy pozbawienia wolności orzeczona wobec oskarżonego J. Z. są karami adekwatnymi do wagi popełnionych czynów i stopnia zawinienia, spełniającymi swe cele w zakresie prewencji ogólnej oraz szczególnej, a zatem sprawiedliwymi. Należycie uzasadnił również Sąd meriti w odniesieniu do oskarżonego W. Z. orzeczenie w zakresie środka karnego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w rozmiarze 1 roku ( art. 42 § 2 kk ), świadczenia pieniężnego w kwocie 300 zł ( art. 49 § 2 kk ) oraz kary grzywny w wysokości 60 stawek dziennych po 10 zł każda ( art. 71 § 1 kk ), nadto celowość zobowiązania tego oskarżonego do przeproszenia pokrzywdzonych ( art. 72 § 2 kk ). Sąd Rejonowy uznał, że odnośnie W. Z. nie jest konieczne bezwzględne wykonanie kary pozbawienia wolności, bowiem jej cele osiągnie sam fakt skazania oraz poddanie sprawcy próbie na okres 3 lat wraz z nałożonymi dodatkowymi obowiązkami (środki karne, obowiązek przeproszenia pokrzywdzonych, grzywna). Prawidłowo także Sąd Rejonowy uzasadnił, dlaczego orzekł środek karny podania wyroku do publicznej wiadomości. W tym kontekście orzeczone kary są karami sprawiedliwymi, które winny stanowić dla oskarżonych dostateczną dolegliwość i wdrożyć ich w przyszłości do przestrzegania porządku prawnego. Zdaniem Sądu Okręgowego w szczególności kara wymierzona oskarżonemu J. Z. przez Sąd Rejonowy nie nosi cech rażącej niewspółmierności, jak to zarzucił jego obrońca. Kara ta odpowiada stopniowi winy, jak i społecznej szkodliwości czynu, którego się dopuścił. Sąd Rejonowy słusznie przyjął na niekorzyść oskarżonego jego naganny tryb życia, nieprzestrzeganie zasad współżycia społecznego, popadanie w kolizje z prawem. J. Z. popełnił przypisany mu czyn w warunkach powrotu do przestępstwa w rozumieniu art. 64 § 1 kk , co znalazło wyraz w braku przesłanek do warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej kary pozbawienia wolności. Jednocześnie Sąd Rejonowy, mimo możliwości, nie zaostrzył kary, a orzekł taką, jaką za taki sam czyn wymierzył oskarżonemu W. Z. . Zdaniem Sądu Okręgowego kara 10 miesięcy pozbawienia wolności jest karą sprawiedliwą. Słusznie przyjęto, że z uwagi na brak pozytywnej prognozy kryminologicznej na przyszłość oskarżony J. Z. nie może skorzystać z dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia wykonania tej kary. Mając na uwadze sylwetkę oskarżonego, w tym w szczególności jego dotychczasową karalność (k. 621-622) i notoryczne popełnianie przestępstw, za nieuprawnione przyjąć należy twierdzenie obrońcy, iż dotychczasowy sposób życia oskarżonego, jego właściwości i warunki osobiste uzasadniają przypuszczenie, że niższy wymiar kary połączony z warunkowym zawieszeniem jej wykonania będzie wystarczający do osiągnięcia celów kary wobec J. Z. . Jednocześnie Sąd Okręgowy nie dopatrzył się przesłanek przemawiających za orzeczeniem wobec oskarżonego W. Z. bezwzględnej kary pozbawienia wolności, o co wnosił on w swojej apelacji. Wskazać również należy, że oskarżony J. Z. był prawidłowo reprezentowany przez wyznaczonego mu obrońcę z urzędu, nadto, iż z uwagi na prowadzenie rozprawy w trybie uproszczonym obecność oskarżyciela publicznego nie była obowiązkowa, a występowanie pokrzywdzonego w charakterze oskarżyciela posiłkowego jest jego uprawnieniem, a nie obowiązkiem. Natomiast Sąd Rejonowy nieprawidłowo wskazał kwotę należną obrońcy oskarżonego J. Z. adw. P. P. . Słusznie wskazał skarżący, że w kwocie tej nie uwzględniono kosztów obrony z urzędu należnej obrońcy za postępowanie odwoławcze, w wyniku którego uchylono poprzedni wyrok Sądu I instancji i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania. Z tych względów zmieniono wyrok w tym zakresie (pkt 11 zaskarżonego orzeczenia) i zasądzono od Skarbu Państwa na rzecz adw. P. P. kwotę 1.500,00 zł wraz z podatkiem VAT w kwocie 345,00 zł, łącznie kwotę 1.845,00 zł tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej obrony z urzędu udzielonej oskarżonemu J. Z. . W pozostałej części wyrok Sądu Rejonowego utrzymano w mocy uznając pozostałe rozstrzygnięcia za prawidłowe i znajdujące odzwierciedlenie w przepisach prawa tak materialnego, jak i procesowego. Jednocześnie zasądzono od Skarbu Państwa na rzecz adw. P. P. oraz adw. J. W. kwotę po 516,60 złotych tytułem zwrotu kosztów obrony z urzędu w postępowaniu odwoławczym, oskarżonych natomiast zwolniono z kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.