Sad powszechny, V U 41/15

Sygn. akt: V U 41/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 19 listopada 2015 r. Sąd Rejonowy w Słupsku V Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: SSR Agnieszka Grzempa Protokolant: Kamila Skorupska po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2015 r. w Słupsku sprawy z odwołania I. M. reprezentowanego przez przedstawiciela ustawowego K. M. od orzeczenia Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie (...) z dnia 15.12.2014 r., numer: (...) .2.511.2014 przeciwko Wojewódzkiemu Zespołowi do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie (...) w G. o ustalenie niepełnosprawności oddala odwołanie Sygn. akt V U 41/15 UZASADNIENIE Ubezpieczony małoletni I. (...) działający przez przedstawicielkę ustawową – matkę K. M. oraz pełnomocnika w osobie adwokata wniósł odwołanie od orzeczenia Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie (...) w G. z dnia 15.12.2014 r. Orzeczeniem tym utrzymano w mocy orzeczenie (...) do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w S. , który zaliczył go do osób niepełnosprawnych na okres do 30.11.2016 r. Przedstawicielka ustawowa małoletniego podniosła, że syn cierpi na całościowe zaburzenia rozwojowe, tzw. Zespół (...) . Matka stara się zapewnić dziecku odpowiedni rozwój i korzysta z częstych wizyt w poradniach, bierze udział w terapiach. Mimo, iż uczęszcza do szkoły wymaga stałej i długotrwałej opieki. Jest sprawny intelektualnie, ale nie potrafi przejść sam przez ulicę, dojechać sam do szkoły czy na rehabilitację. W domu również wymaga nadzoru. Dlatego też, uważa, że orzeczenie organu rentowego jest błędne i winno ulec zmianie w punkcie 7 odnoszącym się do konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie (...) w G. w odpowiedzi na odwołanie wniósł o jego oddalenie. Podniósł, że orzeczenie zostało wydane po przeprowadzeniu szczegółowego postępowania orzeczniczego. Przy orzekaniu uwzględniono ocenę stanu zdrowia wystawioną przez lekarza – przewodniczącego składu orzekającego, jak też przedstawioną dokumentację medyczną. Istniejące schorzenia tj. Zespół (...) w obecnym stanie prawnym zaliczają do osób niepełnosprawnych, a tym samym kwalifikują do otrzymania zasiłku pielęgnacyjnego. (...) ustalił, że małoletni nie wymaga stałej opieki i pomocy opiekuna w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji, a jedynie stałego współudziału na co dzień opiekuna w procesie leczenia, rehabilitacji i edukacji. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: I. M. w dniu 6 października 2015 r. skończył 8 lat. bezsporne W I. M. stwierdzono Zespół (...) . Znajduje się pod opieką (...) Centrum (...) , Poradni P. P. . Uczęszczał na zajęcia terapii sensorycznej. Uczęszcza do szkoły podstawowej z oddziałami integracyjnymi. bezsporne oraz dowód: dokumentacja (k. 8-38 oraz w aktach (...) ) I. M. jest zdolny do samoobsługi, samodzielnie się przemieszcza, sam spożywa posiłki, ubiera się sam. Jest sprawny ruchowo i manualnie. Nie wymaga stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Zachodzi konieczność stałego współudziału opiekuna na co dzień w procesie leczenia, edukacji i rehabilitacji. dowód: opinia biegłych sądowych z zakresu psychologii, psychiatrii, neurologii (k. 56-57, 70-71). Sąd zważył, co następuje: Odwołanie I. M. nie jest uzasadnione i jako takie podlega oddaleniu. W niniejszej sprawie przedstawicielka ustawowa ubezpieczonego domagała się zmiany orzeczenia w pkt 7 z uwagi na występujący u niego Zespół (...) . (...) podniósł, że rozstrzygając sprawę wziął pod uwagę ocenę lekarzy, jak też przedstawioną dokumentację medyczną. Wskazał, iż ubezpieczony nie wymaga konieczności zapewnienia całkowitej opieki lub pomocy w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji, a jedynie stałego współudziału na co dzień opiekuna w procesie leczenia, rehabilitacji i edukacji. Kluczowym zatem w przedmiotowej sprawie była ocena zasadności orzeczenia o niepełnosprawności Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności w Województwie (...) w G. . Na gruncie przedmiotowej sprawy zastosowanie znajduje Ustawa z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. 1997, Nr 123, poz. 776). W myśl art. 4a. ust. 1 tej Ustawy osoby, które nie ukończyły 16 roku życia zaliczane są do osób niepełnosprawnych, jeżeli mają naruszoną sprawność fizyczną lub psychiczną o przewidywanym okresie trwania powyżej 12 miesięcy, z powodu wady wrodzonej, długotrwałej choroby lub uszkodzenia organizmu, powodującą konieczność zapewnienia im całkowitej opieki lub pomocy w zaspokajaniu podstawowych potrzeb życiowych w sposób przewyższający wsparcie potrzebne osobie w danym wieku. Stany chorobowe, które uzasadniają konieczność stałej opieki lub pomocy dziecku zostały wymienione w § 2 rozporządzenia z 1 lutego 2002 r. w sprawie kryteriów oceny niepełnosprawności u osób w wieku do 16 roku życia . Zdaniem Sadu w stanie zdrowia małoletniego nie doszło do naruszenia sprawności fizycznej lub psychicznej o przewidywanym okresie trwania powyżej 12 miesięcy, który uzasadniałby konieczność zapewnienia całkowitej pomocy lub opieki w zaspokajaniu podstawowych potrzeb życiowych w stopniu przewyższającym wsparcie potrzebne osobie w danym wieku. Niezdolność do samodzielnej egzystencji oznacza naruszenie sprawności organizmu w stopniu uniemożliwiającym zaspokajanie bez pomocy innych osób podstawowych potrzeb życiowych, za które uważa się samoobsługę, poruszanie się i komunikację. Na okoliczność ustalenia stanu zdrowia dziecka wydane zostały w sprawie opinie przez biegłych sądowych. Z opinii tych wynika, iż chłopiec jest w pełni samodzielny i nie wymaga znacznie większego nadzoru niż inni rówieśnicy. Opinie sądowo – lekarskie sporządzone zostały przez biegłych w oparciu o dokumentację medyczną znajdującą się w aktach oraz po przeprowadzeniu badania ubezpieczonego. W uznaniu Sądu opinie pisemne sporządzone na potrzeby niniejszej sprawy zasługują na miano miarodajnych. Opinie biegłych sądowych zostały opracowane po zapoznaniu się przez biegłych z aktami sprawy, dokumentacją medyczną, po badaniu ubezpieczonego i sporządzeniu wywiadu lekarskiego, zawierają jasne i logiczne wnioski. Sąd mając przy tym na uwadze merytoryczne przygotowanie biegłych i ich wieloletnie doświadczenie zawodowe nie znalazł podstaw do podważania treści opinii, dających jasną podstawę do rozstrzygnięcia odwołania. Z opiniami nie zgodził się pełnomocnik wnioskodawczyni, jednak nie wniósł zastrzeżeń merytorycznych. Sąd nie uznał za celowe przesłuchanie świadka lekarza leczącego małoletniego z uwagi na to, że stosunek lekarza prowadzącego ma zazwyczaj charakter subiektywny a Sąd uzyskał wystarczająca wiedzę o stanie zdrowia dziecka z opinii biegłych sądowych o specjalności neurolog, psychiatra i psycholog. Małoletni I. M. nie spełnia kryteriów wskazań w pkt 7, tj. konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. W oparciu o powyższe Sąd na podstawie art. 477 14 § 1 oddalił odwołanie, o czym orzeczono w sentencji wyroku.