Sad powszechny, VI W 3405/14

Sygn. akt VI W 3405/14 (...) .2014 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 23 września 2015 r. Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Śródmieścia w VI Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSR Anna Kegel Protokolant: Agnieszka Śliwa po rozpoznaniu sprawy z oskarżenia publicznego Straży Miejskiej W. przeciwko D. P. synowi Z. i I. z d. P. , ur. (...) we W. obwinionemu o to, że: w dniu 01 marca 2014 r. o godz. 12:50 we W. na ul. (...) , będąc kierowcą pojazdu marki V. o nr rej. (...) , zaparkował samochód w strefie zamieszkania, w innym miejscu niż wyznaczone w tym celu, tj. o czyn z art. 97 kw w zw. z art. 49 ust. 2 pkt 4 Prawa o ruchu drogowym I. uznaje obwinionego D. P. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w części wstępnej wyroku tj. wykroczenia z art. 97 kw i za to na podstawie art. 97 kw wymierza mu karę grzywny w wysokości 200 (dwustu) złotych; II. na podstawie art. 118 § 1 kpw i art. 616 § 2 kpk w zw. z art. 119 kpw obciąża obwinionego kosztami postępowania w wysokości 100 zł oraz wymierza mu opłatę w kwocie 30 zł. UZASADNIENIE Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 01 marca 2014 r. o godz. 12.50 D. P. , będąc użytkownikiem samochodu marki V. o numerze rejestracyjnym (...) , zaparkował pojazd na ul. (...) w strefie zamieszkania, w miejscu nie wyznaczonym jako miejsce do parkowania. Interweniującym na miejscu zdarzenia funkcjonariuszom Straży Miejskiej W. , obwiniony oświadczył, że to on zaparkował auto, odmówił jednak przyjęcia mandatu karnego kredytowanego. Dowód: zeznania świadków: Ł. K. k. 24 G. D. z dnia 15 lipca 2015 r. notatka służbowa k. 6 dokumentacja fotograficzna k. 7 szkic sytuacyjne k. 8 Samochód marki V. o numerze rejestracyjnym (...) nie figurował w bazach danych dotyczących strefy płatnego parkowania niestrzeżonego, ani w bazie danych dotyczących pojazdów holowanych na terenie W. w dniach 28.

1. – 01.
2. 2014 r. Dowód: informacja k. 49 Pojazd ten logował się natomiast w systemie kamer (...) na terenie W. w dniu 28 lutego 2014 r. w godzinach: 06.45, 10.41, 12.16 i 22.13 oraz w dniu 01 marca 2014 r. w godzinach: 12.15, 13.49 i 13.
3. Dowód: informacja k. 51 - 53 Przesłuchany w charakterze obwinionego D. P. nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i wyjaśnił, że w ramach prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, samochód marki V. o numerze rejestracyjnym (...) użytkowany jest również przez inne osoby. Wskazał, że w czasie, gdy doszło do popełnienia wykroczenia objętego zarzutem wniosku o ukaranie, pojazd pozostawał w dyspozycji jego współpracowników: S. G. i M. P. . Wersję podawaną przez obwinionego potwierdzili świadkowie S. G. i M. P. . Zeznali oni, że prawdopodobnie korzystali z auta w dniu 28 lutego 2014 r., kiedy to udali się nim do W. , a następnie – po powrocie – zaparkowali je przy ul. (...) . M. P. dodał, iż nie wie który z nich zaparkował samochód. Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom obwinionego, ani zeznaniom wskazanym wyżej świadków, bowiem pozostawały one w sprzeczności z pozostałym – uznanym przez Sąd za wiarygodny – materiałem dowodowym. Świadkowie S. G. i M. P. podali, że prawdopodobnie w przededniu wykroczenia korzystali z auta, które następnie nieprawidłowo zaparkowali. Owo „prawdopodobieństwo”, będące zapewnie asekuracją ze strony świadków przed ewentualną odpowiedzialnością za składanie fałszywych zeznań, nie pozwalało jednocześnie na pewne ustalenie, że rzeczywiście w dniu 28 lutego 2014 r. użytkowali pojazd. Relacjom ich przeczyły również informacje uzyskane od Zarządu Dróg Miejskich w W. i zarządu Dróg i Utrzymania Miasta we W. . Brak rejestracji samochodu w bazach danych dotyczących strefy płatnego parkowania niestrzeżonego i w bazie danych dotyczących pojazdów holowanych na terenie W. nie dowodził oczywiście w sposób jednoznaczny, że pojazd nie znajdował się w ogóle na obszarze miasta. Jednak już odstępy czasowe, w jakich w dniu 28 lutego 2014 r. auto logowało się w systemie (...) na terenie W. każą wątpić w prawdziwość wersji podawanej przez świadków S. G. i M. P. . Trudno bowiem dać wiarę, aby nawet w czasie między 12.16 a 22.13 udało się świadkom dojechać do W. i z powrotem, zważywszy, że wjazd do stolicy zbiegłby się z popołudniowym szczytem komunikacyjnym, a co za tym idzie - znacznym spowolnieniem ruchu na obszarze miasta. Sprzeczne z prawdą w sposób oczywisty były natomiast twierdzenia zarówno obwinionego, jak i świadków – jego współpracowników, jakoby pojazd stał nieprawidłowo zaparkowany od wieczora dnia poprzedzającego ujawnienie wykroczenia, jak bowiem wynikało z informacji (...) , w krótkim czasie przed interwencją funkcjonariuszy Straży Miejskiej logował się w systemie (...) u zbiegu ulic (...) we W. . Dodatkowo zauważyć należy, że obaj funkcjonariusze Straży Miejskiej, którzy podejmowali interwencję na miejscu zdarzenia, podawali, iż D. P. , po zgłoszeniu się do pojazdu, przyznał, iż to właśnie on zaparkował go w tym miejscu. Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania wiarygodności zeznań tych świadków; były to osoby obce dla obwinionego, postronne, nie istniały też żadne powody, dla których świadkowie ci mieliby bezpodstawnie obciążać obwinionego. Rzetelne i wiarygodne były również – w ocenie Sądu – pozostałe dowody, przyjęte za podstawę ustaleń faktycznych w przedmiotowej sprawie. Sąd pominął natomiast zeznania świadka E. B. , bowiem nie dotyczyły one okoliczności istotnych dla ustalenia odpowiedzialności obwinionego za zarzucany mu czyn. Przepis art. 49 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym zabrania postoju w strefie zamieszkania w innym miejscu niż wyznaczone w tym celu. Nie ulegało wątpliwości, że samochód V. o numerze rejestracyjnym (...) został zaparkowany na obszarze oznakowanym jako strefa zamieszkania, w miejscu gdzie nie znajdowało się oznakowanie zezwalające na postój. Świadczyły o tym jednoznacznie dowody w postaci zeznań świadków: Ł. K. i G. D. oraz dokumentacji fotograficznej i szkicu sytuacyjnego. Faktowi nieprawidłowego parkowania nie przeczyły też relacje D. P. , S. G. i M. P. , którzy przerzucając się wzajemnie odpowiedzialnością za wykroczenie, nie kwestionowali okoliczności, że w ogóle do niego doszło. Sąd nie miał więc wątpliwości, że zachowanie D. P. , naruszające zakaz wynikający z przepisu art. 49 ust. 2 pkt 4 Prawa o ruchu drogowym , wyczerpywało znamiona wykroczenia z art. 97 kw. Rozważając kwestię kary w kontekście dyrektyw jej wymiaru wynikających z przepisu art. 33 kodeksu wykroczeń , Sąd miał na uwadze umyślność działania obwinionego, lekceważącego obowiązujące przepisy Prawa o ruchu drogowym , którego znajomość jest jego obowiązkiem jako kierowcy. Zważywszy dodatkowo na postawę obwinionego - jego brak poczucia winy i odpowiedzialności, Sąd nie dostrzegł możliwości wymierzenia mu kary łagodniejszej niż grzywna w wysokości 200 zł. W ocenie Sądu tylko taka kara zrealizuje stawiane jej cele wychowawcze, represyjne i prewencyjne. Obwinionego obciążono kosztami postępowania w myśl przepisów art. 118 § 1 kpwsow i art. 616 § 2 kpk w zw. z art. 119 kpwsow.